Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Η πολιτική όπως και η ζωή μπορεί να είναι απρόβλεπτη (Βρετανικές εκλογές)

Είναι ωραίο που ο κόσμος μιλάει ξανά για την πολιτική. Είναι ωραίο που όλοι ασχολούνται από χτες με τις βρετανικές εκλογές. Και είναι ωραίος και ο τρόπος που γίνεται. Δεν αναφέρομαι στις αναλύσεις για το αποτέλεσμα των εκλογών. Η Βρετανία παρουσιάζει μια συνθετότητα που δύσκολα συναντά κανείς στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ασφαλώς άλλο εκλογικό σύστημα, αλλά κυρίως άλλη πολιτική παράδοση, άλλη σύνθεση κοινωνίας, άλλες αντιλήψεις και συμπεριφορές. Για την υπόλοιπη Ευρώπη ενδεχομένως κάποιες από αυτές παράδοξες, ακραίες, δυσνόητες, εξαιρετικά κωδικοποιημένες κι έτσι καλύτερα σε απόσταση, αλλά και με θετικές όψεις. Αυτό όμως είναι και που την κάνει μια ενδιαφέρουσα περίπτωση σε όποια όψη της αποφασίσεις να τη δεις. 

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για τις βρετανικές εκλογές. Να αναλύσει το εκλογικό αποτέλεσμα και να δει με ενδιαφέρον το αποτύπωμά του στο χάρτη και ίσως τη σημασία των μονοεδρικών, ένα μακρινό σε μας εκλογικό τοπίο. Θα μπορούσε να μιλήσει για την επικοινωνιακή καμπάνια Κόρμπιν που κάλυψε το χαμένο έδαφος από τις προηγούμενες εκλογές στα αλήθεια, ή βρήκε καινούριο; Να μιλήσει για τους νεαρούς ψηφοφόρους και τη σημασία της μαζικής συμμετοχής τους. Για τον αινιγματικό ρόλο του Brexit που διατρέχει και τους κόλπους του κόμματος του Κόρμπιν και για τους εσωκομματικούς πολέμους. 

Όμως εγώ θα ήθελα να μιλήσω για την πολιτική που συναντά τη ζωή. Μια σπουδαία συνάντηση.

Η Τερέζα Μέι αποφασίζει να πάει σε πρόωρες εκλογές. Δεν υπάρχει κάτι να κερδίσει με τη στενή εκλογική έννοια. Οι Εργατικοί ηττημένοι κάπου στην άκρη, το Brexit στο προσκήνιο ως νικητής, η Μέι συμπαγής και αποφασιστική στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Θέλει όμως να εξαπλώσει, να ενδυναμώσει, να εδραιώσει την κυριαρχία της. Θέλει ηγεμονία. Μια κίνηση στρατηγικής λένε, αφού όταν δεν διακρίνεται το άμεσο κέρδος όλα ανάγονται στη "στρατηγική". Μοιάζει όμως ήδη τοποθετημένη σε έναν σίγουρο δρόμο. Ο τελικός προορισμός φαίνεται από μακριά και δεν διακρίνεται κάτι να εμποδίζει τη διαδρομή με τις 26 μονάδες προβάδισμα που της έδιναν τότε οι δημοσκοπήσεις.

Αλλά δύο αστάθμητοι παράγοντες θα αλλάξουν το σκηνικό, θα κρύψουν τη διαδρομή και θα αποκαλύψουν τελικά ένα άλλο αποτέλεσμα: οι επιθέσεις στην Αγγλία το διάστημα που μεσολάβησε των δύο εκλογών και η απόφαση των Βρετανών να κατεβούν στις κάλπες και να ψηφίσουν ξανά αν και μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. 

Η Μέι έχασε την αυτοδυναμία και ο Κόρμπιν έφερε ένα αποτέλεσμα καλύτερο από των προηγούμενων εκλογών. Ασχέτως με το αν η Μέι θα σχηματίσει μια βραχύβια ή όχι κυβέρνηση με το κόμμα της Βόρειας Ιρλανδίας, το κόμμα της θανατικής ποινής, ή εάν θα παραιτηθεί, είναι σήμερα η μεγάλη ηττημένη. Στη συνείδηση των πολιτών της, στο εσωτερικό του κόμματός της, στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Και αυτό είναι κάτι που εδραιώθηκε στη συνείδηση των πολιτών και των ψηφοφόρων της Βρετανίας ανεξάρτητα από τις έδρες που πήρε. Κι όταν υπάρχει μεγάλος ηττημένος υπάρχει πάντα και μεγάλος νικητής και είναι αυτός που έχει τον δρόμο μπροστά του. 

Ο βρετανικός λαός μας θύμισε ότι η πολιτική δεν είναι μία απλή διαχειριστική υπόθεση. Δεν είναι ένα managment όπως έχει μεταφραστεί και εφαρμοστεί στην Ευρώπη τα προηγούμενα χρόνια και η υπακοή του μονόδρομος. Είναι κάτι παραπάνω. Αφορά και τους λαούς.
Η Ελλάδα βρέθηκε κι αυτή σε μια τέτοια στιγμή με το δημοψήφισμα. Μια στιγμή που ο λαός της αποφάσισε κόντρα στις προτεινόμενες διαχειριστικές επιλογές. Χρειάστηκε η ελληνική κυβέρνηση να ανασκευάσει την επιλογή του λαού της και να αποφασίσει εκείνη. Εάν κέρδισε ή έχασε θα φανεί, αν και μικρή σημασία θα έχει, η εξουσία κέρδισε ο λαός έχασε. 

Ναι, οι Βρετανοί μας θύμισαν ότι η πολιτική δεν είναι απλή διαχείριση και αυτό έχει μεγάλη αξία. Η πολιτική όπως και η ζωή μπορεί να είναι απρόβλεπτη και όταν η πολιτική συναντά τη ζωή σε μια ρεαλιστική της διάσταση και όχι σε μια προκατασκευασμένη της εικόνα είναι πάντα μια σπουδαία συνάντηση.