Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Θρησκευτικά events και απορίες

Όταν κάθε πρωί πηγαίνω να πάρω το λεωφορείο, συχνά πυκνά -νομίζω συχνά- βλέπω στη στάση μεγάλες κολλημένες αφίσες που ενημερώνουν το θρησκευόμενο κοινό για ένα σπάνιο γεγονός, που τελικά δεν είναι και τόσο σπάνιο: ένα άγιο λείψανο έρχεται στην πόλη! Όχι ολόκληρο βέβαια. Ένα χέρι τη μία φορά, ένα πόδι την άλλη, ένα κεφάλι την επόμενη. Το γεγονός αυτό, ότι ένα μέρος από ένα λείψανο φτάνει στην πόλη θεωρείται μέγα -ενώ αφορά μόνο την περιορισμένη ομάδα κάποιων πιστών- και όχι μόνο αποκτά δημόσιο χαρακτήρα, αλλά γίνεται event. Αφισοκολλήσεις, συνεντεύξεις, ρεπορτάζ, κλείσιμο δρόμων, δημόσιες περιφορές συνοδεία πιστών, στρατού και πάει λέγοντας. Ανάλογα με το λείψανο μπορεί να επιστρατευτεί από τον Δήμαρχο μέχρι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, να χαιρετάει το λείψανο και να μετέχει του γεγονότος. Και όταν τελειώσει όλο αυτό ακολουθεί το ακόμα καλύτερο: το λείψανο θα εκτεθεί σε προσκύνημα. Δηλαδή όσος κόσμος επιθυμεί θα έχει την εμπειρία ζωής να πάει να προσκυνήσει, να φιλήσει, να χαιρετίσει, ένα λείψανο.  Πιστεύοντας τι άραγε; Προσδοκώντας τι να συμβεί στη ζωή του που το λείψανο θα το κάνει, ή θα βοηθήσει να γίνει;

Δεν θέλω να θίξω το ζήτημα του διαχωρισμού εκκλησίας - κράτους με την πρόσφατη "επίσκεψη" του λειψάνου της Αγ. Ελένης, που έγινε δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους, τον Προέδρο της Δημοκρατίας στην υποδοχή του, τις συνεντεύξεις του αρχικεντητή που κέντησε το φόρεμα που θα φορεθεί στο λείψανο (!!!). Όχι καμία ελπίδα για κάποιον τέτοιο διαχωρισμό δεν υπάρχει σε αυτή τη χώρα, με καμία κυβέρνηση. Τόσες ψήφοι να περπατούν πίσω από το λείψανο, τόσες ψήφοι γονυκλινείς μπροστά του. Όχι καμία ελπίδα, δυστυχώς. 

Θέλω απλά να ρωτήσω: γιατί όλα αυτά είναι διαφορετικά, καλύτερα,"ανώτερα" από τις φυλές ανά τον κόσμο που πιστεύουν στις ιδιότητες ενός ιερού κομματιού ξύλου, που και εκείνοι επίσης το προσκυνούν ή το περιφέρουν; Ποια η διαφορά του χρυσοποίκιλτου φορέματος με το οποίο ντύνουν οι ιερείς το λείψανο από το ντυμένο με χάντρες και κομμάτια από δέρμα τοτέμ; Γιατί οι μεν είναι "άγριοι" και "βάρβαροι" και "απολίτιστοι" και οι δε όχι, ενώ όλους τους συνδέει το ίδιο στοιχείο και οι ίδιες πρακτικές; 

Προσωπικά καμία διαφορά δεν βρίσκω.

Κι είναι κι εκείνο το χρυσούλι μου που η πιστή καθολική μητέρα του έδωσε ένα ωραίο, κομψό, φυλακτό. Πιστεύεις, τον ρωτάω. Όχι, μου απαντάει χωρίς ίχνος δισταγμού ή αμφιβολίας, αλλά μου το έδωσε η μητέρα μου και δεν μπορούσα να της χαλάσω χατήρι, προσθέτει. Και τότε δύο σκέψεις έρχονται η μία πίσω από την άλλη: δεν μπορώ παρά να θαυμάσω αυτόν τον γιο, που το χατήρι της μητέρας του είναι πάνω απ' όλα και ότι ευτυχώς η επίσκεψη του λειψάνου της Αγ. Ελένης δεν συνέπεσε με τη γιορτή της μητέρας!Τόσο ήθελε! Και ξεσπάμε σε γέλια.

Όσο για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με λυπεί που δεν έχει μέτρο και αντιλαμβάνεται τον ρόλο και τη θέση του με αυτόν τον τρόπο. Όχι καμία ελπίδα, καμία δυστυχώς.