Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Οι πιο "πραγματικές" εικόνες εδώ και καιρό.

























Τους κοιτάζω επίμονα. Και προσπαθώ να καταλάβω τι εντύπωση μου δημιουργούν. Σχεδόν αυθόρμητα αναρωτιέμαι από ποιον κόσμο ξεπήδησαν, τόσο καλογυαλισμένοι, στιλάτοι, με φίνα μανικετόκουμπα, κολεγιακού τύπου χωρίστρες και τέλεια χαμόγελα. Μου θυμίζουν νεαρούς του κολεγίου που απλά μεγάλωσαν. Όχι πολύ όμως. Όχι όσο χρειάζεται για να μην έχουν ανάγκη το καλό γυάλισμα από την κορυφή μέχρι τα νύχια, την προσεγμένη χωρίστρα και τα μαλακά παπούτσια. Όχι τόσο.

Τους κοιτάζω και αναρωτιέμαι πως συνεχίζουν να μένουν σε αυτόν τον κόσμο. Πώς υπόσχονται πως θα προσπαθήσουν για τον "άλλον κόσμο", εκείνον που δεν τους μοιάζει και εκείνον που δεν θέλουν να μοιάσουν;

Τα ρεπορτάζ τους αποθεώνουν, τους παρομοιάζουν με σταρ, αλλά "ποιότητα σταρ" δεν υπάρχει. Όμως ένα μέρος του κόσμου αναζητάει πάντα ηγέτες-σταρς και η ποιότητα δεν απασχολεί κανέναν. Απλά το βρίσκω αστείο να κοιτάς αυτήν την εικόνα που παραπέμπει σε βαρετά κολεγιόπαιδα και να τους παρομοιάζεις με σταρ. Βαρετοί στην εικόνα, προβλέψιμοι στην παρουσία και παράταιροι για τις προσδοκίες των λαών τους. Θα μπορούσαν να ήταν και ανώτεροι υπάλληλοι των Βρυξελλών. 

Θα ταιριάξουν όμως πολύ με το αμερικάνικο ζεύγος που θα κάνει την εμφάνισή του με την πρώτη κυρία ντυμένη στα ασημί. Και ξαφνικά όλα ταιριάζουν. Τίποτα δεν απαντιέται, αλλά όλα ταιριάζουν. Γίνονται όλοι ένα σύνολο, μια κουστωδία. Και τότε καταλαβαίνεις. Δεν είναι οι πραγματικές εικόνες που μας λείπουν. Ίσα-ίσα. Ενδεχομένως αυτές να είναι οι πιο "πραγματικές" εικόνες εδώ και καιρό. 

Αυτή η "αλήθεια" σε ποιον κόσμο απευθύνεται;  Και τι περιμένει στα αλήθεια ο κόσμος από αυτούς;


Δεν με στεναχωρούν πολλά πια είναι αλήθεια. Αλλά αυτή η εικόνα μου λερώνει την Ταορμίνια μου.