Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Πέρα από τις κατακτημένες βεβαιότητες

Σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι πρέπει να μένουν πέρα από τη βεβαιότητα. Πέρα από τη βεβαιότητα που έχουν κατακτήσει. Ναι, οπωσδήποτε πέρα από τις κατακτημένες βεβαιότητες. Τους δίνει μια απαράμιλλη γοητεία αυτό. Ένα βλέμμα που δεν μοιάζει με άλλο. Μια περπατησιά αλλιώτικη γιατί δεν έχει μόνο γνώριμες και ασφαλείς διαδρομές. Δεν είναι ο αφορισμός της αναζήτησης της βεβαιότητας, που θα μπορούσε να είναι κι αυτό γιατί όχι; Είναι ο αφορισμός της βεβαιότητας που έχει κατακτηθεί, που όλα τα ζητούμενα πια επικεντρώνονται σε μια στάσιμη συνθήκη. Που η συνθήκη αυτή καταπίνει και εξαφανίζει το μεγαλείο της ζωής. Που το συναίσθημα γίνεται αδιέξοδα και αβάσταχτα αυτο-αναφορικό και δεν μπορεί να χωρέσει τίποτα άλλο και καταπίνει και κατατρώει τα πάντα για να συντηρηθεί. 

Αγαπώ τους ανθρώπους που δεν μετατρέπουν τον εαυτό τους σε μια βεβαιότητα για τους ίδιους ή για τους άλλους. Που εγκαταλείπουν τις κατακτημένες τους βεβαιότητες για να κατακτήσουν άλλες που αναδύθηκαν τώρα από τη ζωή. Που δεν αντέχουν μακριά από την ομορφιά και τη συγκίνηση που αυτή γεννάει. Που τα μάτια τους έχουν το χρώμα των ξερών σκονισμένων δρόμων και των πράσινων θαλασσών και κοιτούν ευθεία μέσα στα δικά σου με τρόπο βαθύ. Που η παλάμη τους είναι ζεστή από την έξαψη του ταξιδιού όταν σε αγγίζουν. Που οι σιωπές και τα λόγια τους σε ποτίζουν με την αλμύρα των δακρύων. Τους αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους. Αυτούς που αρνήθηκαν πολλά ή λίγα. Αυτούς που έζησαν τη στιγμή και είπαν "όχι". Αυτούς που δεν διστάζουν να πληρώνουν το κόστος της αναζήτησης και όχι της κατάκτησης. Που συνεχίζουν να ζουν και "μετά από". Που ταξιδεύουν με την καρδιά γεμάτη έρωτα. Τους βρίσκω γενναίους, τρελούς, τολμηρούς και ριψοκίνδυνους. Πως να μην τους αγαπήσεις πολύ;