Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Οι μεγάλες πόρτες της ζωής μοιάζουν με τις μεγάλες αποφάσεις. Σε περιμένουν ανοικτές. Στέκεσαι εκεί και τις κοιτάζεις. Δεν ξέρεις που οδηγούν. Και πολλές φορές δείχνουν πολύ τρομακτικές, τόσο όσο ποτέ δεν τις φαντάστηκες. Όμως αν πάρεις μια βαθιά ανάσα, αν βρεις το θάρρος και τη δύναμη να κοιτάξεις, αν... τότε...

Ο ουρανός είναι τώρα γαλάζιος, και δύο μεγάλα, λευκά, πουπουλένια σύννεφα συναντιούνται εκεί πάνω. Και κάτι που μοιάζει με χωμάτινο δρόμο εκεί στα αριστερά, ασχημάτιστος και ασαφής και δυσδιάκριτος και είναι άραγε δρόμος; Είναι στα αλήθεια δρόμος; Και βγήκαν κι αυτά τα κίτρινα αγριολούλουδα που δεν προσέχει κανείς. Ίσως τελικά είναι καλός καιρός να συνεχίσει το ταξίδι.

Οι αποφάσεις της ζωής μας δεν είναι συχνά εύκολες ή όμορφες. Αλλά είναι πάντα δικές μας. Και καμιά φορά χρειάζονται μόνο λίγα βήματα. Και καλύτερα ένας δυσδιάκριτος δρόμος μπροστά από μια φυλακή πίσω. Χρειάζονται λίγα ακόμη βήματα. Λίγη δύναμη και θάρρος και κουράγιο ακόμη. 
Κι είναι γαλάζιος τώρα ο ουρανός. Κι είναι κι εκείνα τα πουπουλένια σύννεφα. 
Όλα θα πάνε καλά...