Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

ΣΚ!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από τα ελληνικά νησιά! Την ομορφιά τους και τον ήλιο τους! "Χρωστάω" στα ελληνικά νησιά. Με αγάπησαν, με φρόντισαν, με θεράπευσαν όταν το είχα ανάγκη, μου έδωσαν καινούριο όνομα οι άνθρωποι τους, λες και με βάφτισαν ξανά σε μια νέα ζωή, λες και ήξεραν ότι η προηγούμενη είχε τελειώσει. Και με είπαν "Ξαντρώ" αντί/από "Αλεξάνδρα". Κι από τότε αφήνω μόνο λιγοστούς ανθρώπους της καρδιά μου να με φωνάζουν έτσι, εκείνους που συναντηθήκαμε εκεί τότε και είναι άνθρωποι της ζωής μου και  εδώ και τώρα, μια ζωντανή ανάμνηση εκείνης της συνάντησης, μία "προνομία" που ξεχωρίζει τους λίγους που αγαπώ από τους πολλούς που γνωρίζω. Και το "Ξαντρώ" έγινε για μένα κάτι παραπάνω από όνομα, μια μοναδική προσφώνηση αγάπης, τρυφερότητας, ανάμνησης, σημασίας, για λίγους. Αλλά εκεί, αφήνω όλο το νησί να με φωνάζει έτσι. 

Και με εφοδίασαν σε αυτήν τη νέα ζωή με παραστάσεις και στιγμές που ζήσαμε και δεν θα ξεχάσω ποτέ, γεμάτες ομορφιά και χρώματα και μουσικές τα βράδια και ολοήμερες βουτιές στα καταγάλανα νερά στη μέση μικρών όρμων και δίπλα σε θαλάσσιες σπηλιές και καταμεσής του πελάγους. Και μου έδωσαν και συναντήσεις ζωής για να την κάνουν πιο πλούσια και μεστή και τη γέμισαν ξανά με ομορφιά, αισιοδοξία και αγάπη και χίλια δυο συναισθήματα και λέξεις. Και την αλλάξαν. Και σε αυτή τη νέα ζωή που σαν δώρο μου δόθηκε, απρόσμενο, έχω την τύχη να γυρνάω γύρω μου και να βλέπω τα πρόσωπά τους, να ακούω τη φωνή τους, να απλώνω τα χέρια μου, να χώνομαι στην αγκαλιά τους και τον γλυκό τους λόγο και να εισπράττω τα φιλιά και την αγάπη τους. 

Φαντάζουμε σχεδόν καταραμένοι εμείς που δεν μπορούμε να ζήσουμε εκεί για πολύ. Να "αντέξουμε" τον χειμώνα των λιγοστών ανθρώπων, τις συχνές διακοπές ρεύματος, το πρόγραμμα αφαλάτωσης που απέτυχε και το νερό είναι σχεδόν αλμυρό, τα πάντα ακριβά αεροπορικά εισιτήρια και το πολύωρο καράβι. Αλλά είναι κι εκείνες οι απλόχερες γενναιόδωρες λιακάδες, τα καταγάλανα νερά, ο ζεστός ήλιος. Οι μικρές και μεγάλες πλατείες τους που περνάς το μεσημέρι πίνοντας και τρώγοντας και χορεύοντας στα πανηγύρια μαζί με τους άλλους. Είναι αυτές οι γεμάτες χρώματα εικόνες και τα κοχύλια στην άμμο. Και εκείνο το "να φέρω άλλο ένα ουζάκι" που σε ρωτάνε και εσύ απαντάς γελώντας "φέρε, φέρε!". Κι έτσι, με κάθε μικρή ή μεγάλη ευκαιρία φοράς ένα λευκό φόρεμα, δένεις τα μαλλιά σου με ένα πολύχρωμο μαντήλι και είσαι πάλι εκεί, σε ένα ευλογημένο νησί και αισθάνεσαι την ομορφιά της ζωής να σε κατακλύζει χωρίς να χρειάζεται να την πείσεις για τίποτα. Χωρίς να χρειάζεται να πεισθείς κι εσύ για οτιδήποτε. Όλα είναι απλά, όμορφα κάτω απ΄τον ήλιο. Κι ένα ηχηρό γέλιο σε κατακλύζει με το παραμικρό και τα μάτια γεμίζουν χαμόγελο και τα χέρια αγκαλιά. Όλα είναι όμορφα κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.