Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τη Μανωλάδα - Εν Δικαίω

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση νομίζω ότι θα κάνουμε σήμερα στο Εν Δικαίω με δύο από τους νομικούς πρωταγωνιστές στην υπόθεση της Μανωλάδας τον Μωυσή Καραμπείδη από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) και τον Βασίλη Κερασιώτη από το Ελληνικό συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) συνήγορους Πολιτικής Αγωγής. 

Συζητάμε για μία υπόθεση που στιγμάτισε το ελληνικό δικαϊκό σύστημα διαχρονικά, έπληξε την ελληνική δικαιοσύνη και αποτυπώθηκε ως μία από τις μαύρες σελίδες της και ξεσήκωσε την ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη, που "απάντησε" με μποϋκοτάζ στις "ματωμένες φράουλες της Μανωλάδας", διαμαρτυρίες και καταγγελίες. 

Μιλάμε για τη μακρά διαδρομή που κράτησε 4 χρόνια από το Μικτό Ορκωτό Πάτρας ως τη χτεσινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς το Μικτό Ορκωτό στην εκδίκαση της υπόθεσης του τραυματισμού 35 εργατών γης από το Μπαγκλαντές σε φυτείες φράουλας, αθώωσε τους κατηγορούμενους για εμπορία ανθρώπων τελούμενη κατ’ επάγγελμα, επικίνδυνη σωματική βλάβη κατά συρροή και σε συναυτουργία και παράνομη απασχόληση αλλοδαπών και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου αρχειοθέτησε το κοινό υπόμνημα της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες με το οποίο ζητούσαν την αναίρεση της απόφασης, κλείνοντας οριστικά και αμετάκλητα την υπόθεση.

Το Ελληνικό Δικαστήριο δεν "διέκρινε" αυτό που όλος ο κόσμος έβλεπε την εμπορία ανθρώπων για εργασία."Μπέρδεψε" την "εμπορία ανθρώπων" με τη "δουλεία" και καθώς δεν είδε τους εργάτες γης αλυσοδεμένους -όπως στον αμερικάνικο νότο, προφανώς με αυτήν την εικόνα της δουλείας στο μυαλό των δικαστών- αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχει ούτε δουλεία. Παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί μην έχοντας νομιμοποιητικά έγγραφα δεν μπορούσαν να βγουν από το υποστατικό γιατί η αστυνομία θα τους συνελάμβανε, θα ακολουθούσε 18μηνη φυλάκιση και απέλαση.

Σήμερα οι περισσότεροι από εκείνους τους εργάτες γης που δεν χτυπήθηκαν από σφαίρες, δεν βρίσκονται πλέον στην Ελλάδα. Έχουν φύγει ακολουθώντας τον δρόμο της Ειδομένης, ή απελάθηκαν.


Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε χτες (30.03.2017) ομόφωνα ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4§2 (απαγόρευση της καταναγκαστικής εργασίας) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Έκρινε επίσης ότι η θέση των προσφευγόντων ήταν εντός της εμπορίας ανθρώπων και καταναγκαστικής εργασίας. 

Το Δικαστήριο διαπιστώνει επίσης, ότι η Ελλάδα παρέβη τις υποχρεώσεις της να αποτρέψει την εμπορία ανθρώπων, την προστασία των θυμάτων, να διερευνήσει αποτελεσματικά αν διαπράττονται εγκλήματα και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για την εμπορία.

"In the case of Chowdury and Others v. Greece, the Court found a violation of the prohibition of forced labour. The applicants, 42 undocumented Bangladeshis, had been recruited between October 2012 and February 2013 to pick strawberries in a farm in Greece. Their employer had paid them no wages and forced them to work under extreme physical conditions, watched over by armed guards.
The Court held that labour exploitation was one of the aspects of trafficking in human beings. It found that Greece had failed in its obligations to prevent such situations, protect the victims, conduct an effective investigation into the offences committed and penalise those responsible for the people trafficking".


Στον 102fm ΕΡΤ3 στις 7 το απόγευμα και διαδικτυακά στο: http://webtv.ert.gr/ert3

Ευχαριστώ θερμά και τους δύο για την αποδοχή της πρόσκλησης και την παρουσία τους. Συντονιστείτε!


Ακούστε την εκπομπή στο: http://webtv.ert.gr/ert3/31mar2017-en-dikeo/






Ολόκληρη η απόφαση στο: http://www.echr.coe.int/Pages/home.aspx?p=home

Αναφορά πεπραγμένων της δίκης από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου http://www.hlhr.gr/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC%CF%80%CE%B5%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82/

Δελτίο Τύπου από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για την αρχειοθέτηση της υπόθεσης http://www.hlhr.gr/%CF%85%CF%80%CF%8C%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%89%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CE%AC%CE%BC%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%AC%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B5/


Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Αριστερό ημισφαίριο

Και βέβαια κοινοποιούμε!
Ωραίος τίτλος, ωραιότερο περιεχόμενο! Must read!


Τόνι Νέγκρι, Λίο Πάνιτς, Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Γιούργκεν Χάμπερμας, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Τζούντιθ Μπάτλερ, Ζακ Ρανσιέρ, Αλέν Μπαντιού, Ντόνα Χάραγουεϊ, Γκαγιάτρι Σπίβακ, Φρέντρικ Τζέιμσον, Έντουαρντ Σαΐντ, Σλαβόι Ζίζεκ, Σίλα Μπενχαμπίμπ, Ασίλ Μπέμπε, Γουάνγκ Χούι, Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα και άλλοι και άλλοι. 

Αν η σημερινή περίοδος ιδωθεί σαν διάστημα ανασύνθεσης, επεξεργασίας και αναμονής, τότε έχει σημασία να διατηρηθεί η πολυπρισματικότητα των αναλύσεων, η πολυμορφία των θεωριών και των υποκειμενικοτήτων, όπως επίσης και η διαλεκτική ιστορική διάσταση (η εμμονή του παλιού μέσα στο νέο, αλλά και η ύπαρξη του νέου μέσα στο παλιό), ώστε η ριζοσπαστική σκέψη και πράξη να έχει ακέραιο το απόθεμα των δυνατοτήτων της και, μαζί, μια ασφαλή πυξίδα για το μέλλον.



Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

ΣΚ!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από τα ελληνικά νησιά! Την ομορφιά τους και τον ήλιο τους! "Χρωστάω" στα ελληνικά νησιά. Με αγάπησαν, με φρόντισαν, με θεράπευσαν όταν το είχα ανάγκη, μου έδωσαν καινούριο όνομα οι άνθρωποι τους, λες και με βάφτισαν ξανά σε μια νέα ζωή, λες και ήξεραν ότι η προηγούμενη είχε τελειώσει. Και με είπαν "Ξαντρώ" αντί/από "Αλεξάνδρα". Κι από τότε αφήνω μόνο λιγοστούς ανθρώπους της καρδιά μου να με φωνάζουν έτσι, εκείνους που συναντηθήκαμε εκεί τότε και είναι άνθρωποι της ζωής μου και  εδώ και τώρα, μια ζωντανή ανάμνηση εκείνης της συνάντησης, μία "προνομία" που ξεχωρίζει τους λίγους που αγαπώ από τους πολλούς που γνωρίζω. Και το "Ξαντρώ" έγινε για μένα κάτι παραπάνω από όνομα, μια μοναδική προσφώνηση αγάπης, τρυφερότητας, ανάμνησης, σημασίας, για λίγους. Αλλά εκεί, αφήνω όλο το νησί να με φωνάζει έτσι. 

Και με εφοδίασαν σε αυτήν τη νέα ζωή με παραστάσεις και στιγμές που ζήσαμε και δεν θα ξεχάσω ποτέ, γεμάτες ομορφιά και χρώματα και μουσικές τα βράδια και ολοήμερες βουτιές στα καταγάλανα νερά στη μέση μικρών όρμων και δίπλα σε θαλάσσιες σπηλιές και καταμεσής του πελάγους. Και μου έδωσαν και συναντήσεις ζωής για να την κάνουν πιο πλούσια και μεστή και τη γέμισαν ξανά με ομορφιά, αισιοδοξία και αγάπη και χίλια δυο συναισθήματα και λέξεις. Και την αλλάξαν. Και σε αυτή τη νέα ζωή που σαν δώρο μου δόθηκε, απρόσμενο, έχω την τύχη να γυρνάω γύρω μου και να βλέπω τα πρόσωπά τους, να ακούω τη φωνή τους, να απλώνω τα χέρια μου, να χώνομαι στην αγκαλιά τους και τον γλυκό τους λόγο και να εισπράττω τα φιλιά και την αγάπη τους. 

Φαντάζουμε σχεδόν καταραμένοι εμείς που δεν μπορούμε να ζήσουμε εκεί για πολύ. Να "αντέξουμε" τον χειμώνα των λιγοστών ανθρώπων, τις συχνές διακοπές ρεύματος, το πρόγραμμα αφαλάτωσης που απέτυχε και το νερό είναι σχεδόν αλμυρό, τα πάντα ακριβά αεροπορικά εισιτήρια και το πολύωρο καράβι. Αλλά είναι κι εκείνες οι απλόχερες γενναιόδωρες λιακάδες, τα καταγάλανα νερά, ο ζεστός ήλιος. Οι μικρές και μεγάλες πλατείες τους που περνάς το μεσημέρι πίνοντας και τρώγοντας και χορεύοντας στα πανηγύρια μαζί με τους άλλους. Είναι αυτές οι γεμάτες χρώματα εικόνες και τα κοχύλια στην άμμο. Και εκείνο το "να φέρω άλλο ένα ουζάκι" που σε ρωτάνε και εσύ απαντάς γελώντας "φέρε, φέρε!". Κι έτσι, με κάθε μικρή ή μεγάλη ευκαιρία φοράς ένα λευκό φόρεμα, δένεις τα μαλλιά σου με ένα πολύχρωμο μαντήλι και είσαι πάλι εκεί, σε ένα ευλογημένο νησί και αισθάνεσαι την ομορφιά της ζωής να σε κατακλύζει χωρίς να χρειάζεται να την πείσεις για τίποτα. Χωρίς να χρειάζεται να πεισθείς κι εσύ για οτιδήποτε. Όλα είναι απλά, όμορφα κάτω απ΄τον ήλιο. Κι ένα ηχηρό γέλιο σε κατακλύζει με το παραμικρό και τα μάτια γεμίζουν χαμόγελο και τα χέρια αγκαλιά. Όλα είναι όμορφα κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο. 





Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Καλό σαββατοκύριακο!




με μια υπέροχη σάλσα!


Υ.Γ. Άσε μας ρε Γέρουν με τα σεξιστικά σου, τα ρατσιστικά σου και τα εθνικιστικά σου!
 Αγαπάμε Νότο!

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Πέτρος Μάστακας UNHCR - Εν δικαίω



Μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση νομίζω ότι θα γίνει αυτήν την Παρασκευή (24.03) στο ραδιοφωνικό Εν Δικαίω με τον Πέτρο Μάστακα, Υπεύθυνο Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα. 







(Νομίζω ότι) θα συζητούμε για την παρουσία της Ύπατης Αρμοστείας στην Ελλάδα, το μέγεθος της κρίσης και την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τις εξελίξεις στην Ευρώπη και πως αυτές θα επηρεάσουν την Ελλάδα, το κρίσιμο θέμα των επιστροφών και ανταλλάσσουμε εκτιμήσεις για τη συνέχεια. Και είναι ιδιαίτερα σημαντικό και ενδιαφέρον όχι μόνο από τη συγκεκριμένη θέση που είναι σημαντική και κρίσιμη, αλλά και από τη ματιά ενός ανθρώπου που έχει βρεθεί σε πολλές κρίσεις, στη Συρία, στο Τσαντ, και έχει πράγματα να πει για τη μεγάλη εικόνα που χρωματίζεται με τους τεχνικούς όρους "διαχείριση  κρίσης", αλλά εμπεριέχει και σημαίνει πολλά παραπάνω.

Και επειδή για τον Πέτρο Μάστακα μιλάμε, και με δεδομένη την ευαισθησία του και την ενασχόλησή του με τους Γιαζίντι, νομίζω δεν μπορεί να μη γίνει λόγος και για αυτούς. 

Πέτρο σε ευχαριστώ που δέχτηκες την πρόσκληση. Τα λέμε την Παρασκευή στον αέρα!

Στον 102 fm της ΕΡΤ3 και στο διαδίκτυο http://webtv.ert.gr/ert3

Ακούστε την εκπομπή στο: http://webtv.ert.gr/ert3/24mar2017-en-dikeo/



Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Πρώτη μέρα άνοιξης! (ξανά)



Πρώτη μέρα άνοιξης! Για να πω την αλήθεια από μόνη της δεν μου λέει και πολλά, αλλά η σκέψη ότι σε λίγο θα έρθει καλοκαίρι και θα κάνουμε τις γοργόνες ξανά, ε ναι, αυτό αξίζει πολλά! 
Ραντεβού στο Καστελόριζο!
Σας φιλώ, Αλεξάνδρα











Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Ποτέ ξανά Άουσβιτς - Πορεία μνήμης για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 15 Μαρτίου 1943 ξεκίνησε το πρώτο τρένο από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό την Πολωνία. Πρώτα μεταφέρθηκαν οι κάτοικοι του συνοικισμού Βαρόνου Χιρς, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό. Έπειτα, ο κενός συνοικισμός μετατράπηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οδηγήθηκαν σε αυτόν πρώτα οι κάτοικοι από τις διπλανές γειτονιές (Μικρού Σταθμού, Αγίας Παρασκευής, Ρεζή Βαρδάρ) και από εκεί επιβιβάστηκαν με τη βία στα τρένα για την Πολωνία. Ακολούθησαν οι Εβραίοι των άλλων συνοικιών της Θεσσαλονίκης.

Θα ήταν σχεδόν αδύνατο να είσαι σε αυτήν την πόλη επί γενιές και να μην είχαν οι δικοί σου, φίλους ή γείτονες Εβραίους. Αυτό θα σήμαινε (μάλλον) ότι ήρθες στην πόλη μετά τον Πόλεμο όταν πια η πληθυσμιακή σύνθεση είχε αλλάξει. Μία ίσως αδιόρατη, ανεπαίσθητη αλλά με έναν τρόπο "ιστορικού τύπου" διαφορά για τους "παλιούς" και τους "νέους" κατοίκους μιας πόλης που μεγάλωνε γρήγορα, απλωνόταν προς κάθε κατεύθυνση και έχανε σιγά σιγά τον πολυπολιτισμικό και κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της.

Την ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, της πόλης μου, τη συνόδευε πάντα μία αφήγηση που διακοπτόταν σχεδόν μόλις άρχιζε, χωρίς ποτέ να συνεχίζεται σκοπεύοντας να ολοκληρωθεί.  Η γιαγιά μου μιλούσε για την Εβραία φίλη και γειτόνισσά της λίγο και όχι συχνά. Μιλούσε μάλιστα με έναν τρόπο φευγαλέο λες και προσπαθούσε να αποφύγει η διήγηση να οδηγήσει κάπου πιο συγκεκριμένα. Λίγα σκόρπια πράγματα για το πως ήταν, τι έλεγε, τι συζητούσαν. 
Όσο ήμουν μικρή δεν καταλάβαινα. Μια φίλη της γιαγιάς μου νόμιζα ότι ήταν σαν όλες τις άλλες. Δεν γνώριζα αν ζούσε ή πέθανε και αν είχε πεθάνει δεν θα με απασχολούσε γιατί θεωρούσα ότι θα ήταν κι εκείνη μια μεγάλη γυναίκα σαν τη γιαγιά μου, παρόλο που η γιαγιά μου δεν ήταν τότε "μια μεγάλη γυναίκα" παρά μόνο στα παιδικά μου μάτια. Ούτε μπορούσα τότε να διακρίνω το ακρωτηριασμένο κι έτσι μοιραία ανολοκλήρωτο της αφήγησής της. 
Με μια ελαφράδα εφήβου πολλά χρόνια αργότερα τη ρώτησα μια μέρα "και που είναι αυτή η φίλη σου;". Η γιαγιά μου δεν ήταν προετοιμασμένη για αυτήν την ερώτηση. Το πρόσωπό της τεντώθηκε, σφίχτηκε και μια σιωπή το σκέπασε αλλάζοντάς το. Άρχισε σιγά σιγά να διηγείται. Με μια φωνή τόσο ξένη σε μένα, που δεν ήξερα καν αν ήταν δικιά της και η σκέψη ότι μπορεί να ήταν μου δημιουργούσε μια απροσδιόριστη δυσκολία. Μιλούσε για την τελευταία μέρα που την είδε. "Τους μάζευαν, όλους τους Εβραίους τους μάζευαν εδώ και μέρες. Ήρθε στο σπίτι, Κούλα, μου είπε, Κούλα αν δεν ξαναγυρίσω"... κι ύστερα η φωνή της γιαγιάς μου έσπασε καθώς επαναλάμβανε τα λόγια που ανταλλάχτηκαν σε εκείνη την τελευταία τους κουβέντα. Και η φωνή της γιαγιάς μου δεν ήταν πια δικιά της. Ήταν μια φωνή. Την άκουγα κι εγώ, να αφηγείται, να περιγράφει, να μιλάει για τον φόβο που ένιωθαν και οι δυο τους. "Μη λες τέτοια πράγματα", της έλεγε δακρυσμένη, "μη λες" και την αγκάλιαζε. Όμως εκείνη έλεγε και τα λόγια της ερχόταν τώρα ξανά -είχανε φύγει άραγε ποτέ;- στο μυαλό της γιαγιάς μου και γίνονταν δάκρυα και λυγμοί κι εγώ ένιωσα ένα σφίξιμο στο λαιμό και ήθελα να της πω να σταματήσει, αλλά δεν μπορούσα. Αλλά ούτε κι εκείνη μπορούσε... 
Και πιο μεγάλη πια, κατάλαβα εκείνη την τραυματισμένη αφήγηση. 




Το δράμα που έζησαν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης είναι ανείπωτο όπως το δράμα όλων των Εβραίων.  Στη σημερινή ετήσια πορεία -την 5η κατά σειρά- και στην κατάληξή της στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό όπου και έγιναν οι ομιλίες υπήρχε μια συγκίνηση κάτω από τον λαμπερό και ζεστό ήλιο της άνοιξης. 









Πιτσιρίκια έπαιζαν στο γρασίδι και άλλα κρατούσαν λευκά μπαλόνια που έγραφαν με μαύρα γράμματα "ποτέ ξανά". Και "επίσημοι" και εκπρόσωποι της κυβέρνησης είχαν έρθει για τη μέρα. Συνάντησα πολλούς φίλους μου και γνωστούς. Και με έναν τρόπο ήταν σαν να μετρηθήκαμε, σαν να καταγραφήκαμε ο ένας στη μνήμη του άλλου ποιοι ήμασταν εκεί. Και είναι πράγματι περίεργο το συναίσθημα να τους βρίσκεις κι εκείνους εκεί και να μοιράζεσαι τη συγκίνηση μιας ανάμνησης που δεν είναι δικιά σου αλλά υπάρχει μέσα σου. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω ή να περιγράψω καλύτερα.








Φεύγοντας έστειλα ένα χαμόγελο στη γιαγιά μου που εδώ και πολλά χρόνια δεν υπάρχει πια και στην Εβραία φίλη της. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω για αυτές τις γυναίκες, για μια ανάμνηση που δεν είναι δικιά μου αλλά υπάρχει μέσα μου.  



Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Άρης Στυλιανού - Εν Δικαίω

Την Παρασκευή στις 7 μμ στο Εν Δικαίω με τον Άρη Στυλιανού! Έναν αγαπημένο φίλο, ένα σπουδαίο άνθρωπο, μία σημαντική παρουσία στη σύγχρονη φιλοσοφική συζήτηση. Από τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης στις σπουδές στη Σορβόνη και μετά στα έδρανα του πανεπιστημίου να διδάσκει φιλοσοφία. Πολυγραφότατος, με μεγάλο μεταφραστικό έργο χάρη (και) στο οποίο γνωρίσαμε τους σύγχρονους γάλλους φιλοσόφους. Με τον τίτλο του ιππότη από τη Γαλλική Δημοκρατία για το μέγεθος της προσφοράς του. 

Τον περιμένω με χαρά, να μιλήσουμε για την πολιτική, τη δημοκρατία, τα δικαιώματα, το κράτος και τον πολίτη, την περιπέτεια της σπινοζικής πολιτικής θεωρίας και τη συνάντησή της με τις σύγχρονες ερμηνείες για την πολιτική και τη θεωρία. 

Μαζί, διαλέγουμε μουσικές, κάνουμε Save για το Θέατρο Δάσους και περπατάμε στην πορεία μνήμης "Άουσβιτς ποτέ ξανά". Στον 102fm ΕΡΤ3 και στο διαδίκτυο http://webtv.ert.gr/ert3 


Ακούστε την εκπομπή στο: http://webtv.ert.gr/ert3/17mar2017-en-dikeo/




Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Να έχετε ένα υπέροχο, υπέροχο Σαββατοκύριακο!

Μια υπέροχη bachata, η αγαπημένη μου αυτήν την εποχή, που τη χορεύω με κάθε ευκαιρία, με μεγάλη χαρά και ευτυχία μαζί με κάποιον που γνωρίζει πως να οδηγεί τα βήματα του χορού (γιατί ο καβαλιέρος οδηγεί σε αυτούς τους χορούς) και να μοιράζεται τα βήματα της ζωής. 
Χορός ερωτικός, αισθησιακός -το μέτρο εξαρτάται από το ζευγάρι- με υπέροχο τέμπο, φερμένος από τις αγροτικές γειτονιές της επαρχίας της Δομινικανικής Δημοκρατίας.

Ζήστε τη ζωή χωρίς δισταγμό! Έστω και για ένα ΣΚ.

Φιλιά πολλά





Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Εξελίξεις στο Άσυλο - Εν Δικαίω

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση Εν Δικαίω για το άσυλο με την υπεύθυνη Ενημέρωσης της Υπηρεσίας Ασύλου (03.03.2017). Για τις εξελίξεις στη διεθνή προστασία, τον ρόλο των ευρωπαϊκών αποφάσεων και των εθνικών νομοθεσιών, ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν και ευρωπαϊκές χώρες που δεν θέλουν, νούμερα, στατιστικά στοιχεία, μια υπηρεσία που κλήθηκε να σηκώσει ένα μεγάλο εθνικό και ευρωπαϊκό ζήτημα και τέλος μια ανταλλαγή εκτιμήσεων και δεδομένων για το επόμενο κρίσιμο διάστημα. 



Και πιο πολύ για να είμαστε σε επαφή μέχρι την επόμενη Παρασκευή και πάντα Εν Δικαίω!

Ακούστε όλες τις εκπομπές του Εν Δικαίω στο αρχείο του σταθμού και της εκπομπής στο: http://webtv.ert.gr/category/ert3/en-dikeo/





Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Ημέρα της γυναίκας - Η γυναίκα πρόσφυγας σήμερα

Στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών (Τρίτη 07.03.2017) δημοσιεύεται ένα άρθρο μου για τις δεύτερες συζύγους των μουσουλμάνων Σύριων (με αφορμή) και την τύχη τους στη διαδικασία της επανεγκατάστασης. Τους ευχαριστώ που έδωσαν τόσο χώρο για αυτό το θέμα, θέμα δύσκολο και όχι ιδιαίτερης δημοφιλίας, χαμένο μέσα στις δαιδαλώδεις πτυχές των διαδικασιών της διεθνούς προστασίας (άσυλο) που μοιάζει με κινούμενη άμμο και ίσως μικρότερης σημασίας θα πούνε μερικοί -αλλά αυτό δεν είναι παρά μια επιφανειακή εύκολη κριτική και ως γνωστόν αυτού του είδους η κριτική δεν βοήθησε ποτέ σε τίποτα- και έκαναν αυτό το άρθρο ολοσέλιδο.
Το χρώσταγα αυτό το άρθρο. Σε όλες εκείνες τις γυναίκες, τις δεύτερες συζύγους που συνάντησα και μίλησα μαζί τους τον καιρό που πέρασε -αλλά και αυτόν που θα έρθει- και προσπαθούμε μαζί, με κάθε νόμιμο τρόπο, μέσα από το διεθνές και προσφυγικό δίκαιο, μέσα από την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και μέσα από τη δική τους μεγάλη προσπάθεια να δώσουμε ένα μέλλον για αυτές τα παιδιά και την οικογένειά τους.

Την επόμενη μέρα ανέβηκε και στο portal http://www.efsyn.gr/arthro/i-eyropi-den-antimetopizei-me-isotimoys-oroys-tis-deyteres-syzygoys-ton-prosfygon


Η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει με ισότιμους όρους τις δεύτερες συζύγους των προσφύγων

 



Την Τετάρτη 08.03.2017 με αφορμή την ημέρα της γυναίκας θα κάνουμε μια συζήτηση με τον
Βασίλη Πεκλάρη και την Κατερίνα Ρενιέρη για τις γυναίκες πρόσφυγες. Στον 102 fm της ΕΡΤ3 και διαδικτυακά σε όλον τον κόσμο κάπου μεταξύ 10 - 11 το πρωί. Τους ευχαριστώ πολύ για την ευαισθησία τους και την πρόσκληση.