Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακή πρωί, Μάγκρις και Λούκατς

Ακόμη και ο Ερνστ Μπλοχ, ανατρέχοντας στην ιστορία της φιλίας του και της διάστασής του με τον Λούκατς, λέει ότι κάτι, στην ιστορία τους, θα πρέπει να έχει χαθεί.* 
Η μεγαλοσύνη του ώριμου Λούκατς συνίσταται στη δύναμη με την οποία καταπολέμησε αυτό το χάσιμο της ζωής μέσα στο αδιαφοροποίητο μηδέν, αποσπώντας της με σιδερένια πειθαρχία τις χαρακτηριστικές εκείνες στιγμές -όπως η περίφημη εκείνη ώρα κάθε μέρα, μετά το φαγητό, που την περνούσε, ότι και να συνέβαινε, τετ-α-τετ με τη Γερτρούδη- που διαφορετικά, αν αφεθούν στον άμεσο αυθορμητισμό, τις διασκορπίζει η ορμητική έφοδος της καθημερινής έγνοιας. 
Ο Λούκατς έζησε μέσα σ΄ αυτό το δωμάτιο αφιερωμένος στο στοχασμό και ξέροντας ότι ο στοχασμός δεν παραβλέπει τη ζωή. Μπροστά στο μαύρο και επιβλητικό ξύλινο γραφείο του μια προτομή του Έντρε Άντυ, του maudit ούγγρου ποιητή που θύμιζε τον απαρνημένο έρωτα της νιότης του για την πρωτοπορία. Από το παράθυρο του μπορούσε να βλέπει τον μεγάλο Δούναβη, σίγουρα όμως πολύ λίγο τον λογάριαζε, αναίσθητος καθώς ήταν στη φύση, που για αυτόν είχε υποπέσει στο αμάρτημα να μην έχει διαβάσει Καντ ή Χέγκελ. Ο Μπλοχ του καταλόγιζε αυτήν την έλλειψη κατανόησης που έδειχνε απέναντι στη φύση, στα δάκρυα των πραγμάτων. 


Πρωινές κουβέντες με καφέ της Κυριακής, με αφορμή τον πάντα εξαιρετικό Κλαούντιο Μάγκρις και τον Δούναβης του. Έναν εξαιρετικό αφηγητή, που ο τρόπος που ορθώνει την αφήγησή του σε κάνουν να ξεχνάς ότι πρόκειται για γραπτό λόγο και νομίζεις ότι αφηγείται καθισμένος δίπλα σου, με μια μοναδική αίσθηση του βάθους που αναδεικνύεται σαν να πρόκειται για ζωγραφικό πίνακα, οι μικρές ψηφίδες -λέξεις και σύντομες περιγραφές- που με τη σιγουριά ενός πολύπειρου τεχνίτη σε οδηγεί από τη μία σελίδα στην άλλη, από το ένα μέρος στο άλλο, κατά μήκος αυτού του μεγάλου ποταμού, κατά μήκος μια μεγάλης περιπέτειας του καθενός, την αναζήτηση της ταυτότητας.  

Πρωινές κουβέντες για τις "στιγμές μέσα στη μέρα", που εμείς, μαζί, φτιάχνουμε και τις κρατάμε εκεί, μέρος του παρόντος ακόμα και μέσα στην επανάληψή τους, ως ορατό σημείο συνάντησης των λέξεων και των χειρονομιών μας, των συναισθημάτων μας και των πολλαπλών τους εκφράσεων. Το πρωινό της Κυριακής, το πιο έντονα μυθοπλαστικό της καθημερινότητας, μια παύση -στην ορμητική έφοδο της καθημερινότητας- μια επιστροφή στο μέσα μας μαζί με τον άλλον. Μια υπέροχη στιγμή που δεν περιγράφεται.

Και η Μαλού που περιμένει υπομονετικά να τελειώσει ο καφές κι αυτές οι αδιάφορες για εκείνη συζητήσεις, για να έρθει η ώρα για την πρωινή της βόλτα στην παραλία.
Η ομορφιά της Κυριακής.



* Αναφέρεται στην "ιστορία" του Λούκατς με τη Γερτρούδη