Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Προσφυγικό, η μάχη μέσα στον χειμώνα

Σήμερα μία οργάνωση μετέφερε κάποιους ανθρώπους σε ξενοδοχεία. Όχι πολλούς, μια φουρνιά των 17 κι άλλη μία των 18 περίπου ατόμων. Ίσως καμιά 35αριά όλοι μαζί. Τους έβλεπα να κουβαλούν στα χέρια και στις πλάτες τα λιγοστά  τους πράγματα, έναν μπόγο, μερικές σακούλες, ένα καρότσι για το μωρό. Κι ύστερα να περιμένουν όλοι όρθιοι από την αγωνία και την υπερένταση στην άκρη του δρόμου για το λεωφορείο που θα τους πάρει. Τους είδα πολλές φορές να κουβαλούν τα πράγματά τους έτσι. Κι ύστερα τα χάσανε στο ναυάγιο, κι ύστερα τους έδωσαν άλλα στη θέση των δικών τους, που και αυτά αναγκάστηκαν να τα αφήσουν φεύγοντας από το νησί. Κι ύστερα τους έδωσαν άλλα στη θέση των ξένων για να γίνουν δικά τους. Που κι αυτά τα άφησαν φεύγοντας για τον επόμενο σταθμό. Και τώρα τα αφήνουν κι αυτά γιατί τίποτα δεν είναι δικό τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα δικό τους πια, παρά μόνο την ιστορία τους και τα όνειρά τους. Τις περισσότερες φορές πολύ πληγωμένα, αλλά ζωντανά ακόμα. Τις περισσότερες φορές, όχι όλες.
 
Δεν την ξέρω αυτήν την οργάνωση, αλλά και τι σημασία μπορεί να έχει. Όχι για πολύ καιρό όπως έμαθα. Μόνο για δυο μήνες. Ύστερα θα πρέπει να ξαναγυρίσουν στη Softex. Δεν ξέρω τι είναι πιο δύσκολο: να μείνεις εκεί, ή να φύγεις και να ξαναγυρίσεις; Στην αρχή σχεδόν τρόμαξα, πως θα γυρίσουν ξανά εδώ σκέφτηκα, πως; Ύστερα θυμήθηκα, πριν ένα μήνα, και πριν δύο μήνες, ζητούσα, έψαχνα, κάπου να στεγαστούν δυο - τρεις περιπτώσεις οικογενειών πολύ ευάλωτες. "Για 3-4 μήνες", έλεγα, "να βγει ο χειμώνας και μετά βλέπουμε", "να βγάλουν αυτόν τον χειμώνα". Και βρήκα σωτήρια τότε τη δυνατότητα του Μπ. και της Μ. να στεγάσουν κάποιους για 3 μήνες.
 
Αυτή η ανάμνηση του τόσο πρόσφατου καιρού, ξεπετάχθηκε από το πουθενά σήμερα κι αντιμετώπισε τον σύντομο τρόμο που μου γέννησε η εκδοχή της επιστροφής τους σε λίγο καιρό. Ναι, έστω αυτούς τους δυο μήνες, να γλυτώσουν από το πολύ κρύο, τη βροχή, τις χαμηλές θερμοκρασίες και το χιόνι. Θα δούμε μετά. Δεν ξέρω για το μετά, κανείς δεν ξέρει. Όσο άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά στη Μόρια ίσως το μετά να μην έχει τόση σημασία. Κι έτσι, σ αυτό το "τώρα" που είναι αδυσώπητο, χωρίς οίκτο και γεμάτο θάνατο, οι δυο μήνες φαντάζουν καιρός. Κι έτσι, μάθαμε να ζούμε δίνοντας τη μάχη για να κερδίζουμε το "τώρα", τη μέρα, την ώρα, τους δυο μήνες... και ταυτόχρονα σε ένα "μετά" της αποδοχής, της αποκατάστασης, της συνέχειας της ζωής, που πρέπει να φτιάξεις μια γέφυρα για να το φτάσουν αυτοί οι άνθρωποι. Κι άλλες μέρες κοιτάς με τα δικά τους μάτια το "μετά" και προσπαθείς για αυτό, κι άλλες έρχεται καταπάνω σου το "τώρα" και δεν ξέρεις τι να κάνεις. 
 
Σε 50 μέρες έρχεται ημερολογιακά η άνοιξη σ΄αυτήν την ήπειρο... αρκεί να 'ρθει... Πρέπει να 'ρθει!
 
Την περιμένουμε μετρώντας μέρα τη μέρα...