Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Σχολείο για τα παιδιά των προσφυγικών δομών

Ήταν μια στιγμή κάτω από τη χειμωνιάτικη λιακάδα.
 
Ήταν μια στιγμή λιακάδας κάτω από τη χειμωνιάτικη ζωή στη δομή της Softex.
 
Πήραν τις σχολικές τους τσάντες και περίμεναν το λεωφορείο να τους πάει σχολείο. Γελούσαν, φώναζαν, έτρεχαν γύρω γύρω, έκαναν εκείνη την παιδική φασαρία που ο ήχος της γεμίζει με τόσο φυσικό τρόπο τον χώρο που σχεδόν δεν το παρατηρείς. Ο χώρος είναι αφύσικος κι αταίριαστος με αυτές τις παιδικές φωνές. Δεν υπάρχει άλλη ώρα της ημέρας που να ακούς παιδικές φωνές στη δομή της Softex πέρα από αυτήν, την ώρα που μαζεύονται τα μικρά παιδιά για να πάνε σχολείο. Κι αυτό ξεκίνησε μόλις προχτές.
 
 Αυτά τα μικρά παιδιά-πρόσφυγες ηλικίας δημοτικού, δεν έχουν ιδέα για τις "ευρωπαϊκές πολιτικές" που θα καθορίσουν τη ζωή και το μέλλον τους, για τον φασιστικό λόγο που στέκεται απέναντί τους, για την κοινωνία που αρνείται και για την κοινωνία που δέχεται. Είναι πολύ μικρά ακόμη για όλα αυτά, για τα πανώ με συνθήματα εναντίον τους και τις διαμαρτυρίες γονέων που δεν τα θέλουν στα σχολεία των παιδιών τους. Είναι τόσο μικρά ώστε να χαίρονται για το σχολείο που μόλις ξεκίνησε. Για την καινούρια σάκα, για τα μολύβια τους και τα άλλα λιγοστά που έχει μέσα. Συναισθήματα ξεχασμένα για μας που ζούμε πια μόνο με τα συναισθήματα των "μεγάλων στιγμών", τις χαρές των "ακριβών πραγμάτων" και τα "υψηλά" και "σπάνια" της ζωής. 
 
Βλέπω αυτά τα μικρά παιδιά να χαίρονται για αυτά τα μικρά τους πράγματα και τα κοιτάω επίμονα, προσπαθώντας να ρουφήξω τη στιγμή. Αναρωτιέμαι ποιο κομμάτι αθωότητας άφησε σώο ο διωγμός του πολέμου, το ταξίδι σε στεριά και θάλασσα, το τρομερό ναυάγιο, η έλλειψη των γονιών που πέθαναν, ή είναι σε άλλον τόπο. Αναρωτιέμαι αν η αθωότητα είναι ατέλειωτη, φωλιασμένη πάντα μέσα μας, ή αν αναγεννάται από τη φύση της παιδικότητας και λιγοστεύει μέχρι να χαθεί εντελώς κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή μας... 
 
Δεν γνωρίζω αν θα πετύχει το "πρόγραμμα εκπαίδευσης", αν θα θριαβεύσει η "κυβερνητική πολιτική", αν η υπόλοιπη Ευρώπη θα μας χτυπήσει ελαφρά στην πλάτη με την κάποια έστω και λιγοστή δόση επιδοκιμασίας που η κυβέρνηση τόσο επιθυμεί ως ευρωπαίος εταίρος. Δεν με ενδιαφέρουν καν όλα αυτά. Είναι μακρινά, είναι αλλονών και όχι αυτών των παιδιών και σκιάζουν τη λιακάδα της μέρας τους. Το μόνο που με νοιάζει είναι ότι αυτά τα μικρά παιδιά, για πρώτη φορά μετά απο πολλούς πολλούς μήνες βγαίνουν στον "έξω κόσμο" με έναν τρόπο που δεν είναι τραυματικός, ή τουλάχιστον με αυτόν τον τρομακτικά τραυματικό τρόπο που γινόταν μέχρι τώρα. Βγαίνουν από δομές με συρματοπλέγματα, με συσσίτια, με βρώμικες και παγωμένες σκηνές και κουρελιασμένα κοντέινερς στηριγμένα στη λάσπη. Βγαίνουν για λίγο από τη ζωή της θλίψης, της δυστυχίας, της βίας, του αποχωρισμού και του θανάτου, που έζησαν και ζουν και μπαίνουν σε έναν άλλον κόσμο. Το σχολείο που πάνε είναι η πρώτη και η μοναδική τους δυνατότητα και αφορμή να βγουν καθημερινά από όλο αυτό και να επικοινωνήσουν με τον υπόλοιπο κόσμο. Να κάνουν κάτι όμορφο. Να δουν ένα μικρό κομμάτι της πόλης κατά μήκος της διαδρομής, να χαζεύουν τους άλλους ανθρώπους στο δρόμο διαφορετικούς από αυτούς στη δομή, να πάνε σε έναν όμορφο χώρο, να ασχοληθούν μαζί τους άλλοι άνθρωποι με έγνοια, με φροντίδα και αποδοχή.
 
Ακόμη κι αν το "πρόγραμμα εκπαίδευσης" δεν πετύχει σε κανέναν από τους όποιους στόχους του, θα έχει πετύχει σε έναν: θα έχει δημιουργήσει μια ελπίδα ότι η ζωή δεν (θα) είναι γκέτο. Και μόνο για αυτό αξίζει. Στο "τώρα". Η ζωή ευτυχώς έχει πάντα το "τώρα". Και καμία φορά είναι ένα "τώρα", μια στιγμή, μια φευγαλέα λάμψη τόσο δυνατή, που τίποτα δεν μπορεί να τη σκιάσει.