Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Μια στιγμή αμηχανίας - Εκδήλωση ΕΕΔΑ Αθήνα

Η εκδήλωση που οργάνωσε η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) στην Αθήνα (16.01.2017) για το προσφυγικό είχε απ΄όλα, λίγο απ΄όλα. Και ενδεχομένως αυτό να τη μετατέτρεψε τελικά σε "πετυχημένη", πέρα βέβαια από τη μεγάλη προσέλευση κόσμου. Σε μία κατάμεστη αίθουσα, με όρθιους και τη διπλανή αίθουσα και τον εξωτερικό διάδρομο επίσης γεμάτα, εκπρόσωποι της κυβέρνησης, θεσμικοί παράγοντες -αρκετοί από αυτούς στο πάνελ των ομιλητών- πολλά μέλη της Ένωσης, πολλοί διακριτοί για τη δράση τους στο προσφυγικό και στα ανθρώπινα δικαιώματα, άνθρωποι που ήθελαν να ακούσουν τη θέση της Ένωσης και αλληλέγγυοι που διαμαρτυρήθηκαν. Η αλήθεια είναι, ως μικρή σημείωση, πως οι άνθρωποι του πεδίου -αυτοί που βρίσκονται και δουλεύουν κάθε μέρα στις προσφυγικές δομές- δεν υπήρξαν στο πάνελ των ομιλητών, όπου θα μπορούσαν με την αμεσότητά τους και την εμπειρία όλου αυτού του καιρού να μεταφέρουν εικόνες και συμπεράσματα που θα έδιναν έναν άλλο τόνο και περιεχόμενο από αυτόν των ομιλιών-παρεμβάσεων-ερωτήσεων. Αλλά γενικότερα σπάνια προτιμούνται.
 
 
Και θα ήταν όλα μάλλον αναμενόμενα όλα, εάν τρία λεπτά πριν την ολοκλήρωση της ομιλίας του
εκπροσώπου της Ύπατης Αρμοστείας για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, Philippe Leclerc, που ήταν και η εναρκτήρια ομιλία δεν έμπαινε στην αίθουσα μία ομάδα αλληλέγγυων. Άνοιξαν δύο πανό ένα μπροστά στο πάνελ κι ένα στο πίσω μέρος της αίθουσας, άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά συνθήματα, να πετούν χαρτιά, να διαμαρτύρονται. Στη συνέχεια διάβασαν την επιστολή του απεργού πείνας Mohamed A. που βρίσκεται σε καθεστώς διοικητικής κράτησης στο Γ.Α.Δ. Λέσβου για απέλαση, καθώς έχουν απορριφθεί τα αιτήματά του για χορήγηση ασύλου και δήλωσαν την αλληλεγγύη τους. Είχαν σκεπάσει τα πρόσωπά τους, ενώ τραβούσαν φωτογραφίες τα δικά μας ακάλυπτα πρόσωπα. Νομίζω όλη η διαμαρτυρία κράτησε περίπου 15 λεπτά και πετώντας αμπούλες αποχώρησαν. Το ακροατήριο ήταν σιωπηλό και ήρεμο όπως και το πάνελ. Δεν υπήρξε καμία αντίδραση, ούτε φωνές, ούτες φασαρίες και το κλίμα ήταν ήρεμο σε όλη τη διάρκεια. Κι έτσι μία Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αντιμετώπισε το δικαίωμα στη διαμαρτυρία.
 
Δεν ένιωσα παράξενα, έχω βρεθεί πάρα πολλές φορές σε παρόμοιες διαμαρτυρίες, κατανοώ απολύτως τους λόγους, τους τρόπους, συμφωνώ με την επιστολή που διάβασα προσεκτικά, όπως διάβασα και τον "αντίλογο" της επόμενης μέρας για τον τρόπο της διαμαρτυρίας, από που έως που είναι διαμαρτυρία, που τελειώνει και που αρχίζει και άλλα. Και δεν έχω τίποτα να πω για αυτές τις εκτιμήσεις. Αλλά θέλω να σας εξομολογηθώ εκείνη τη στιγμή αμηχανίας. Εκείνη τη μικρή στιγμή που νιώθεις αδύναμος και ευάλωτος, όταν κάποιος με καλυμμένο πρόσωπο φωτογραφίζει το δικό σου ακάλυπτο. Όχι, δεν θέλησα να "ανταποδώσω" κι έτσι η φωτογραφία είναι από το ένα πανό. Μια στιγμή αμηχανίας. Μόνο αυτό ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.