Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Προσφυγικό, η μάχη μέσα στον χειμώνα

Σήμερα μία οργάνωση μετέφερε κάποιους ανθρώπους σε ξενοδοχεία. Όχι πολλούς, μια φουρνιά των 17 κι άλλη μία των 18 περίπου ατόμων. Ίσως καμιά 35αριά όλοι μαζί. Τους έβλεπα να κουβαλούν στα χέρια και στις πλάτες τα λιγοστά  τους πράγματα, έναν μπόγο, μερικές σακούλες, ένα καρότσι για το μωρό. Κι ύστερα να περιμένουν όλοι όρθιοι από την αγωνία και την υπερένταση στην άκρη του δρόμου για το λεωφορείο που θα τους πάρει. Τους είδα πολλές φορές να κουβαλούν τα πράγματά τους έτσι. Κι ύστερα τα χάσανε στο ναυάγιο, κι ύστερα τους έδωσαν άλλα στη θέση των δικών τους, που και αυτά αναγκάστηκαν να τα αφήσουν φεύγοντας από το νησί. Κι ύστερα τους έδωσαν άλλα στη θέση των ξένων για να γίνουν δικά τους. Που κι αυτά τα άφησαν φεύγοντας για τον επόμενο σταθμό. Και τώρα τα αφήνουν κι αυτά γιατί τίποτα δεν είναι δικό τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα δικό τους πια, παρά μόνο την ιστορία τους και τα όνειρά τους. Τις περισσότερες φορές πολύ πληγωμένα, αλλά ζωντανά ακόμα. Τις περισσότερες φορές, όχι όλες.
 
Δεν την ξέρω αυτήν την οργάνωση, αλλά και τι σημασία μπορεί να έχει. Όχι για πολύ καιρό όπως έμαθα. Μόνο για δυο μήνες. Ύστερα θα πρέπει να ξαναγυρίσουν στη Softex. Δεν ξέρω τι είναι πιο δύσκολο: να μείνεις εκεί, ή να φύγεις και να ξαναγυρίσεις; Στην αρχή σχεδόν τρόμαξα, πως θα γυρίσουν ξανά εδώ σκέφτηκα, πως; Ύστερα θυμήθηκα, πριν ένα μήνα, και πριν δύο μήνες, ζητούσα, έψαχνα, κάπου να στεγαστούν δυο - τρεις περιπτώσεις οικογενειών πολύ ευάλωτες. "Για 3-4 μήνες", έλεγα, "να βγει ο χειμώνας και μετά βλέπουμε", "να βγάλουν αυτόν τον χειμώνα". Και βρήκα σωτήρια τότε τη δυνατότητα του Μπ. και της Μ. να στεγάσουν κάποιους για 3 μήνες.
 
Αυτή η ανάμνηση του τόσο πρόσφατου καιρού, ξεπετάχθηκε από το πουθενά σήμερα κι αντιμετώπισε τον σύντομο τρόμο που μου γέννησε η εκδοχή της επιστροφής τους σε λίγο καιρό. Ναι, έστω αυτούς τους δυο μήνες, να γλυτώσουν από το πολύ κρύο, τη βροχή, τις χαμηλές θερμοκρασίες και το χιόνι. Θα δούμε μετά. Δεν ξέρω για το μετά, κανείς δεν ξέρει. Όσο άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά στη Μόρια ίσως το μετά να μην έχει τόση σημασία. Κι έτσι, σ αυτό το "τώρα" που είναι αδυσώπητο, χωρίς οίκτο και γεμάτο θάνατο, οι δυο μήνες φαντάζουν καιρός. Κι έτσι, μάθαμε να ζούμε δίνοντας τη μάχη για να κερδίζουμε το "τώρα", τη μέρα, την ώρα, τους δυο μήνες... και ταυτόχρονα σε ένα "μετά" της αποδοχής, της αποκατάστασης, της συνέχειας της ζωής, που πρέπει να φτιάξεις μια γέφυρα για να το φτάσουν αυτοί οι άνθρωποι. Κι άλλες μέρες κοιτάς με τα δικά τους μάτια το "μετά" και προσπαθείς για αυτό, κι άλλες έρχεται καταπάνω σου το "τώρα" και δεν ξέρεις τι να κάνεις. 
 
Σε 50 μέρες έρχεται ημερολογιακά η άνοιξη σ΄αυτήν την ήπειρο... αρκεί να 'ρθει... Πρέπει να 'ρθει!
 
Την περιμένουμε μετρώντας μέρα τη μέρα...
 
 

 
 
 

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Τετράγωνη λογική, πόσο σε βαριέμαι!


Ακούγεται ελαφρώς βλάσφημο το ξέρω, αλλά δεν είναι στις προθέσεις μου, απλά βρίσκω την "τετράγωνη λογική" απίστευτα βαρετή! Βαρετή σε όλα της! Στις προθέσεις της, στη δράση που υποδεικνύει, στην αναπόσπαστη ανάγκη της για επιχειρήματα να στηριχτεί.
 
Βέβαια σ΄αυτό το τελευταίο την πατάει συχνά - πυκνά. Κι έτσι, αντί να παραμένει επικεντρωμένη και συγκεντρωμένη, δείγμα της εγκυρότητας και της σοβαρότητάς της, συνδέεται με γενικόλογους ισχυρισμούς εξαιτίας της έλλειψης επιχειρημάτων και άσχετους συσχετισμούς εξαιτίας της έλλειψης κατάλληλων παραδειγμάτων. Κι έτσι, σε αυτές τις περιπτώσεις, από "λογική" γίνεται σούπα και από "τετράγωνη" κάπως πιο οβάλ όσο να πεις.
Αλλά ακόμα κι όταν δεν είναι έτσι, σε εγκλωβίζει σε αυτό το ένα σχήμα, κάνοντας τη σκέψη ίδια, μονότονη, επαναλαμβανόμενη, να αναμασάει ξανά και ξανά τα μασημένα, είτε καταλαβαίνοντάς το και μη μπορώντας να πάει κάπου αλλού, είτε όχι. Γενικότερα, εάν παραμείνει "τετράγωνη" η "λογική" είναι βαρετή, στεγνή, χωρίς φαντασία, χωρίς ομορφιά, χωρίς στροφές και αποκαλύψεις, γεμάτη γωνίες και απολυτότητες. Τελικά ένα στριφνό πράγμα που σου κάθεται στο στομάχι στην καλύτερη περίπτωση ή στη ζωή στη χειρότερη. Και δεν έχω δει και τους ανθρώπους που την εκφέρουν, που σκέφτονται και ζουν μαζί της να είναι και πολύ διαφορετικοί.
 
Ίσως και για αυτό η "κοινή λογική" να είναι πιο προτιμητέα. Όχι γιατί δεν είναι τόσο "σοβαρή", "υπεύθυνη" ή πολυθρυλούμενη όσο η "τετράγωνη", αλλά γιατί είναι πιο ευέλικτη, πιο πολύμορφη, πιο ισχυρή στη βάση της τελικά κι έτσι πιο ενδιαφέρουσα. Κι επειδή πιο "δεκτική" έτσι και πιο σταθερή. Καμιά φορά και βάση δημιουργίας δεν το παραβλέπω. Όχι  ότι κάτι το αριστουργηματικό μπορεί να προκύψει από αυτήν, αλλά όσο για να περνάει ο καιρός εντάξει είναι.
 
Βέβαια προσωπικά, πάντα μακαρίζω τον εαυτό μου και εκείνους για όσα ζήσαμε και για όσο αποφασίζουμε κόντρα στη "λογική" και τη μία και την άλλη και όλες. Και κυρίως γιατί καταλάβαμε γρήγορα ότι ούτε η "τετράγωνη λογική", ούτε η "κοινή λογική" είναι η γλώσσα της ζωής. 
 
 

 
 

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Σχολείο για τα παιδιά των προσφυγικών δομών

Ήταν μια στιγμή κάτω από τη χειμωνιάτικη λιακάδα.
 
Ήταν μια στιγμή λιακάδας κάτω από τη χειμωνιάτικη ζωή στη δομή της Softex.
 
Πήραν τις σχολικές τους τσάντες και περίμεναν το λεωφορείο να τους πάει σχολείο. Γελούσαν, φώναζαν, έτρεχαν γύρω γύρω, έκαναν εκείνη την παιδική φασαρία που ο ήχος της γεμίζει με τόσο φυσικό τρόπο τον χώρο που σχεδόν δεν το παρατηρείς. Ο χώρος είναι αφύσικος κι αταίριαστος με αυτές τις παιδικές φωνές. Δεν υπάρχει άλλη ώρα της ημέρας που να ακούς παιδικές φωνές στη δομή της Softex πέρα από αυτήν, την ώρα που μαζεύονται τα μικρά παιδιά για να πάνε σχολείο. Κι αυτό ξεκίνησε μόλις προχτές.
 
 Αυτά τα μικρά παιδιά-πρόσφυγες ηλικίας δημοτικού, δεν έχουν ιδέα για τις "ευρωπαϊκές πολιτικές" που θα καθορίσουν τη ζωή και το μέλλον τους, για τον φασιστικό λόγο που στέκεται απέναντί τους, για την κοινωνία που αρνείται και για την κοινωνία που δέχεται. Είναι πολύ μικρά ακόμη για όλα αυτά, για τα πανώ με συνθήματα εναντίον τους και τις διαμαρτυρίες γονέων που δεν τα θέλουν στα σχολεία των παιδιών τους. Είναι τόσο μικρά ώστε να χαίρονται για το σχολείο που μόλις ξεκίνησε. Για την καινούρια σάκα, για τα μολύβια τους και τα άλλα λιγοστά που έχει μέσα. Συναισθήματα ξεχασμένα για μας που ζούμε πια μόνο με τα συναισθήματα των "μεγάλων στιγμών", τις χαρές των "ακριβών πραγμάτων" και τα "υψηλά" και "σπάνια" της ζωής. 
 
Βλέπω αυτά τα μικρά παιδιά να χαίρονται για αυτά τα μικρά τους πράγματα και τα κοιτάω επίμονα, προσπαθώντας να ρουφήξω τη στιγμή. Αναρωτιέμαι ποιο κομμάτι αθωότητας άφησε σώο ο διωγμός του πολέμου, το ταξίδι σε στεριά και θάλασσα, το τρομερό ναυάγιο, η έλλειψη των γονιών που πέθαναν, ή είναι σε άλλον τόπο. Αναρωτιέμαι αν η αθωότητα είναι ατέλειωτη, φωλιασμένη πάντα μέσα μας, ή αν αναγεννάται από τη φύση της παιδικότητας και λιγοστεύει μέχρι να χαθεί εντελώς κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή μας... 
 
Δεν γνωρίζω αν θα πετύχει το "πρόγραμμα εκπαίδευσης", αν θα θριαβεύσει η "κυβερνητική πολιτική", αν η υπόλοιπη Ευρώπη θα μας χτυπήσει ελαφρά στην πλάτη με την κάποια έστω και λιγοστή δόση επιδοκιμασίας που η κυβέρνηση τόσο επιθυμεί ως ευρωπαίος εταίρος. Δεν με ενδιαφέρουν καν όλα αυτά. Είναι μακρινά, είναι αλλονών και όχι αυτών των παιδιών και σκιάζουν τη λιακάδα της μέρας τους. Το μόνο που με νοιάζει είναι ότι αυτά τα μικρά παιδιά, για πρώτη φορά μετά απο πολλούς πολλούς μήνες βγαίνουν στον "έξω κόσμο" με έναν τρόπο που δεν είναι τραυματικός, ή τουλάχιστον με αυτόν τον τρομακτικά τραυματικό τρόπο που γινόταν μέχρι τώρα. Βγαίνουν από δομές με συρματοπλέγματα, με συσσίτια, με βρώμικες και παγωμένες σκηνές και κουρελιασμένα κοντέινερς στηριγμένα στη λάσπη. Βγαίνουν για λίγο από τη ζωή της θλίψης, της δυστυχίας, της βίας, του αποχωρισμού και του θανάτου, που έζησαν και ζουν και μπαίνουν σε έναν άλλον κόσμο. Το σχολείο που πάνε είναι η πρώτη και η μοναδική τους δυνατότητα και αφορμή να βγουν καθημερινά από όλο αυτό και να επικοινωνήσουν με τον υπόλοιπο κόσμο. Να κάνουν κάτι όμορφο. Να δουν ένα μικρό κομμάτι της πόλης κατά μήκος της διαδρομής, να χαζεύουν τους άλλους ανθρώπους στο δρόμο διαφορετικούς από αυτούς στη δομή, να πάνε σε έναν όμορφο χώρο, να ασχοληθούν μαζί τους άλλοι άνθρωποι με έγνοια, με φροντίδα και αποδοχή.
 
Ακόμη κι αν το "πρόγραμμα εκπαίδευσης" δεν πετύχει σε κανέναν από τους όποιους στόχους του, θα έχει πετύχει σε έναν: θα έχει δημιουργήσει μια ελπίδα ότι η ζωή δεν (θα) είναι γκέτο. Και μόνο για αυτό αξίζει. Στο "τώρα". Η ζωή ευτυχώς έχει πάντα το "τώρα". Και καμία φορά είναι ένα "τώρα", μια στιγμή, μια φευγαλέα λάμψη τόσο δυνατή, που τίποτα δεν μπορεί να τη σκιάσει.
 
 
 
 

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Μια στιγμή αμηχανίας - Εκδήλωση ΕΕΔΑ Αθήνα

Η εκδήλωση που οργάνωσε η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) στην Αθήνα (16.01.2017) για το προσφυγικό είχε απ΄όλα, λίγο απ΄όλα. Και ενδεχομένως αυτό να τη μετατέτρεψε τελικά σε "πετυχημένη", πέρα βέβαια από τη μεγάλη προσέλευση κόσμου. Σε μία κατάμεστη αίθουσα, με όρθιους και τη διπλανή αίθουσα και τον εξωτερικό διάδρομο επίσης γεμάτα, εκπρόσωποι της κυβέρνησης, θεσμικοί παράγοντες -αρκετοί από αυτούς στο πάνελ των ομιλητών- πολλά μέλη της Ένωσης, πολλοί διακριτοί για τη δράση τους στο προσφυγικό και στα ανθρώπινα δικαιώματα, άνθρωποι που ήθελαν να ακούσουν τη θέση της Ένωσης και αλληλέγγυοι που διαμαρτυρήθηκαν. Η αλήθεια είναι, ως μικρή σημείωση, πως οι άνθρωποι του πεδίου -αυτοί που βρίσκονται και δουλεύουν κάθε μέρα στις προσφυγικές δομές- δεν υπήρξαν στο πάνελ των ομιλητών, όπου θα μπορούσαν με την αμεσότητά τους και την εμπειρία όλου αυτού του καιρού να μεταφέρουν εικόνες και συμπεράσματα που θα έδιναν έναν άλλο τόνο και περιεχόμενο από αυτόν των ομιλιών-παρεμβάσεων-ερωτήσεων. Αλλά γενικότερα σπάνια προτιμούνται.
 
 
Και θα ήταν όλα μάλλον αναμενόμενα όλα, εάν τρία λεπτά πριν την ολοκλήρωση της ομιλίας του
εκπροσώπου της Ύπατης Αρμοστείας για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, Philippe Leclerc, που ήταν και η εναρκτήρια ομιλία δεν έμπαινε στην αίθουσα μία ομάδα αλληλέγγυων. Άνοιξαν δύο πανό ένα μπροστά στο πάνελ κι ένα στο πίσω μέρος της αίθουσας, άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά συνθήματα, να πετούν χαρτιά, να διαμαρτύρονται. Στη συνέχεια διάβασαν την επιστολή του απεργού πείνας Mohamed A. που βρίσκεται σε καθεστώς διοικητικής κράτησης στο Γ.Α.Δ. Λέσβου για απέλαση, καθώς έχουν απορριφθεί τα αιτήματά του για χορήγηση ασύλου και δήλωσαν την αλληλεγγύη τους. Είχαν σκεπάσει τα πρόσωπά τους, ενώ τραβούσαν φωτογραφίες τα δικά μας ακάλυπτα πρόσωπα. Νομίζω όλη η διαμαρτυρία κράτησε περίπου 15 λεπτά και πετώντας αμπούλες αποχώρησαν. Το ακροατήριο ήταν σιωπηλό και ήρεμο όπως και το πάνελ. Δεν υπήρξε καμία αντίδραση, ούτε φωνές, ούτες φασαρίες και το κλίμα ήταν ήρεμο σε όλη τη διάρκεια. Κι έτσι μία Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αντιμετώπισε το δικαίωμα στη διαμαρτυρία.
 
Δεν ένιωσα παράξενα, έχω βρεθεί πάρα πολλές φορές σε παρόμοιες διαμαρτυρίες, κατανοώ απολύτως τους λόγους, τους τρόπους, συμφωνώ με την επιστολή που διάβασα προσεκτικά, όπως διάβασα και τον "αντίλογο" της επόμενης μέρας για τον τρόπο της διαμαρτυρίας, από που έως που είναι διαμαρτυρία, που τελειώνει και που αρχίζει και άλλα. Και δεν έχω τίποτα να πω για αυτές τις εκτιμήσεις. Αλλά θέλω να σας εξομολογηθώ εκείνη τη στιγμή αμηχανίας. Εκείνη τη μικρή στιγμή που νιώθεις αδύναμος και ευάλωτος, όταν κάποιος με καλυμμένο πρόσωπο φωτογραφίζει το δικό σου ακάλυπτο. Όχι, δεν θέλησα να "ανταποδώσω" κι έτσι η φωτογραφία είναι από το ένα πανό. Μια στιγμή αμηχανίας. Μόνο αυτό ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
 
 
 
 

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Πάμε Αθήνα

Δύο σημαντικές εκδηλώσεις αυτήν την εβδομάδα μας κάνουν να μπούμε στο αεροπλάνο και να κατηφορίσουμε στην Αθήνα. Και είναι βέβαια πάντα ευπρόσδεκτη η ευκαιρία να δούμε φίλους και αγαπημένους εκεί, όπως και να κάνουμε συναντήσεις και συζητήσεις, να ανταλλάξουμε απόψεις και να σχεδιάσουμε δράσεις για τον επόμενο καιρό με φορείς, κινήματα και οργανώσεις για τα φλέγοντα ζητήματα που μας ενδιαφέρουν όλους. Ένα ωραίο mix "επίσημου" και "ανεπίσημου" "προγράμματος".


 Η μία, αυτή που διοργανώνει η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για το προσφυγικό με τη συμμετοχή του εκπροσώπου της Ύπατης Αρμοστείας στην Ελλάδα και του Προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Δευτέρα 16.01. ΕΣΗΕΑ). Για μέλη της Ένωσης όπως εγώ που το προσφυγικό (και ειδικότερα για μένα η συγκρότηση του πολιτικού υποκειμένου σε συνθήκες εκτοπισμού και ζητήματα συνόρων, buffer zones και διέλευσης) είναι το αντικείμενο μελέτης και ενασχόλησής μας, δεν θα γινόταν να λείψουμε. Θα παρουσιαστούν επίσης συμπεράσματα και κρίσιμα σημεία από τα προγράμματα που τρέχουμε με την ΕΕΔΑ στα προσφυγικά πεδία. 
 
 
 
Και η άλλη, του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου για την παρουσίαση του βιβλίου Η πάλη ενάντια στην Ισλαμοφοβία, μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση αυτήν την εποχή, αλλά και για την αμέσως επόμενη. (Τρίτη 17.01. Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Φειδίου 14). Επέλεξα να μην πω πολλά θεωρητικά (ίσως μία βάση θεωρίας μόνο), αλλά να αναφερθώ κυρίως στο πλέγμα του ρατσιστικού λόγου όταν αυτός παίρνει θρησκευτικό υπόβαθρο και μία σειρά από ζητήματα που εγείρονται σε αυτό το πλαίσιο για την παρούσα, αλλά και για την επόμενη μέρα.


Τα λέμε Αθήνα λοιπόν αυτήν την εβδομάδα.

 

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Με μια ματιά

Ρίχνω μια γρήγορη πρωινή ματιά για το προσφυγικό στις πρώτες μέρες του νέου χρόνου. Νομίζω η εικόνα θα μπορούσε να συνοψιστεί στα εξής: Ότι άλλαξε είναι προς το χειρότερο, η στασιμότητα συνεχίζεται, η άρνηση παραμένει άκαμπτη, η Ευρώπη χάνει τις μάχες των αξιών της τη μία μετά την άλλη (πόσες άραγε θα αντέξει να χάσει ακόμα;) και κανείς δεν γνωρίζει τι θα κυοφορήσει ο νέος -μόνο ημερολογιακά- χρόνος. Και συνθέτοντας συνοπτικά την -παρακάτω- εικόνα σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι (πρόσφυγες) σε αυτήν την Ευρώπη θα ζήσουν.
 
ΕΛΛΑΔΑ: Εξαιτίας του φόβου ότι μπορεί να μεταφερθούν σε άλλο νησί ή ακόμη και στην Τουρκία, οι πρόσφυγες από τον καταυλισμό της Μόριας αρνούνται να μεταφερθούν στο αρματαγωγό Λέσβος που έχει σταλεί στο νησί, παρότι ενημερώθηκαν ότι το πλοίο είναι εκεί και εξοπλισμένο μόνο για να τους φιλοξενήσει. Μόνο 100 πρόσφυγες δέχθηκαν να μεταφερθούν.
ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Οι ιταλικές αρχές αποφάσισαν να μην επιτρέψουν στο ιταλικό έδαφος την αξιολόγηση της ασφάλειας των υποψηφίων για μετεγκατάσταση στην Ιρλανδία, από αστυνομικούς της Ιρλανδίας. Το  ιρλανδικό Υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοίνωσε ότι αυτό έχει ως  άμεση συνέπεια τη στασιμότητα ως προς τη δέσμευση της ιρλανδικής κυβέρνησης να δεχτεί τουλάχιστον 623 πρόσφυγες από την Ιταλία έως το τέλος του 2017.
Ιρλανδία (βέβαια, βέβαια) σημειώνω: το 2015 (10/09) η ιρλανδική κυβέρνηση καθιέρωσε το Ιρλανδικό Πρόγραμμα Προστασίας για τους Πρόσφυγες (IRPP) και συμφώνησε να δεχθεί περίπου 4.000 στο πλαίσιο των προγραμμάτων επανεγκατάστασης και μετεγκατάστασης. Από το σύνολο των 2.662 αιτούντων άσυλο που έπρεπε να μεταφερθούν από hotspots στην Ιρλανδία σταδιακά και πριν από το τέλος του 2017, οι 623 θα ήταν από Ιταλία και 1.089 από Ελλάδα, ενώ για το υπόλοιπο (910 άτομα) δεν έχει ακόμα αποφασιστεί.  Μέχρι σήμερα  κανένας αιτών άσυλο δεν έχει  μεταφερθεί από την Ιταλία στην η Ιρλανδία.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Οι διαδικασίες του Δουβλίνου που αφορούν επιστροφές  στην Ελλάδα έχουν ανασταλεί -ως γνωστόν- επίσημα από το Υπουργείο Εσωτερικών της Γερμανίας από τον Ιανουάριο του 2011. Ωστόσο, με την πρόσφατη απόφαση (30/12/2016) η αναστολή αυτή τελειώνει στις 15 Μαρτίου 2017 -ως γνωστόν- (ημερομηνία που υποβλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και οι επιστροφές θα ξεκινήσουν πάλι. Με υπόδειξη της  Επιτροπής η Γερμανία διευκρίνισε ότι ευάλωτες ομάδες αιτούντων άσυλο, συμπεριλαμβανομένων των ασυνόδευτων ανήλικων, δεν θα υπόκεινται σε αυτές τις διαδικασίες. Οψόμεθα.
ΙΤΑΛΙΑ: Μετά την αλλαγή της κυβέρνησης στην Ιταλία μια νέα εγκύκλιος που διανεμήθηκε  από τον επικεφαλή της ιταλικής Αστυνομίας στις αστυνομικές αρχές της χώρας, περιγράφει μια αυστηρότερη πολιτική για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Ένα από τα μέτρα είναι η μεγάλης κλίμακας χρήση της κράτησης για τον έλεγχο της παράνομης μετανάστευσης και η προώθηση της επιστροφής σε τρίτες χώρες.
ΙΣΠΑΝΙΑ: 85 ισπανικές ΜΚΟ έγραψαν μια ανοικτή επιστολή προς τον Ισπανό υπουργό Εσωτερικών (Juan Ignacio Zoido). Ζητούν διευκρινίσεις για τις πιθανές επαναπροωθήσεις πάνω από 1000 ατόμων από τα χερσαία σύνορα (θύλακας Θέουτα Ισπανία-Μαρόκο) στις αρχές του 2017. Σύμφωνα με τα ισπανικά ΜΜΕ  περίπου 1.100 άνθρωποι προσπάθησαν να περάσουν πάνω από τον συγκεκριμένο συνοριακό φράκτη το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Μόνο δύο τα κατάφεραν
 σοβαρά τραυμτισμένοι και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.
Και η ΜΑΛΤΑ αναλαμβάνει την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ και ανακοινώνει το πρόγραμμά της με προτεραιότητα -τι άλλο;- το προσφυγικό. Οψόμεθα επίσης.
 https://www.eu2017.mt/en/Documents/NationalProgramme_EN.pdfutm_source=ECRE+Newsletters&utm_campaign=efe3522cd2-  
 
* Φωτογραφία: Ένα αγόρι μεταφέρει κουβάδες με νερό μέσα στο χιόνι, στον καταυλισμό προσφύγων στα Διαβατά, κοντά στη Θεσσαλονίκη. 11 Ιανουαρίου 2017. © MSF/ Alexandros Avramidis

 

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ακόμη και στην κατασκευή μιας υπεραπλουστευμένης πραγματικότητας η ανθρώπινη ζωή πρέπει να αξίζει κάτι παραπάνω

Ο ρόλος της διαμεσολάβησης στην πληροφορία παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ζητήματα που εδράζεται στη θεωρία των ΜΜΕ και επεκτείνετε  στον ρόλο της στην κατασκευή της πραγματικότητας, που για μένα είναι και το πιο ενδιαφέρον σημείο της.
 
Σε ρεπορτάζ που προβλήθηκε στο κεντρικό δελτίο της δημόσιας τηλεόρασης ένα προσφυγόπουλο μιλάει για εννιά θανάτους στη Μόρια από το χιόνι. Στο αρχείο της ΕΡΤ1, περίπου στις 12:00 το βράδυ, εμφανίστηκε το ρεπορτάζ για τη Μόρια με κομμένο το σημείο όπου μιλάει το προσφυγόπουλο για τους εννιά νεκρούς.
Κι εδώ έχουμε το εξής θέμα:  Το συγκεκριμένο ρεπορτάζ -που και εγώ άκουσα στην εκδοχή με τους νεκρούς- κόπηκε και ράφτηκε για να μην αποκαλυφθεί ότι υπάρχουν νεκροί από το κρύο στη Μόρια, ή επειδή δεν είναι αλήθεια;

Δυσκολεύομαι να απαντήσω, όπως και να μπω στην υπεραπλούστευση ότι θα διαλέξω εγώ, ο καθένας, τι είναι αλήθεια και το θέμα πάει, τέλειωσε. Ακόμη και αν απορρίψουμε όλες τις αιτιάσεις για κάτι τέτοιο (ρόλος των ΜΜΕ, των δημόσιων Μέσων, κτλ), ακόμη και στην κατασκευή μιας υπεραπλουστευμένης πραγματικότητας η ανθρώπινη ζωή πρέπει να αξίζει κάτι παραπάνω.
 
Το ρεπορτάζ της ΕΡΤ1 όπου αναφέρονται οι εννιά νεκροί μπορείτε να  δείτε εδώ: http://tetartopress.gr/%CF%84%CE%B9-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%B2%CF%8E%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%B1/
 
 Το ρεπορτάζ στο αρχείου μετά το μοντάζ: http://webtv.ert.gr/katigories/enimerosi/diskoles-ores-gia-tous-prosfiges-stin-moria/
 
Χρησιμοποίησα ως πηγή το: http://tetartopress.gr και βοήθησε η ανάρτηση της Ελένης Τ.
 
 
 
 
Serbia/Beograd/Jan 11,2017.
A migrant washes himself outside of a warehouse in Beograd.
Giorgos Moutafis on assignment with Paul Ronzheimer


 

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Όχι αποφάσεις φιλανθρωπίας για το προσφυγικό

Μεγάλες λευκές νιφάδες να πέφτουν αργά. Θυμάμαι παιδί να κοιτώ τον ουρανό και να νομίζω πως κάτι μαγικό συμβαίνει εκεί ψηλά, πως όλα τα μαγικά εκεί ψηλά συμβαίνουν. Μου άρεσε ο ουρανός που δεν είχε τέλος και οι λευκές νιφάδες που έπεφταν αργά. Τα παιχνίδια στο χιόνι μου άρεσαν λίγο, ο χιονοπόλεμος σχεδόν καθόλου, αλλά τρελλαινόμουν να φτιάχνουμε πολλούς και διαφορετικούς χιοναθρώπους και να τους βάζουμε διάφορα για μάτια, μύτες. Ήταν κι αυτοί πλάσματα μαγικά, μόνο που αντί να πέφτουν από τον ουρανό έτοιμοι τους φτιάχναμε εμείς. Για το λίγο που κρατούσε ήταν καλά, γιατί προτιμούσα πάντα να τελειώσει γρήγορα και να ξαναγυρίσουμε στις ζεστές μέρες. Κι αυτό, η προτίμηση για τις ζεστές μέρες, με ακολούθησε με τρόπο μυστηριώδη και στην ενήλικη ζωή μου, παρά το ότι τότε μπορούσα να περάσω τις μέρες του χιονιού με τους φίλους μου κάνοντας πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
 
Η εβδομάδα βρίσκεται στο μέσον της. Έχουν περάσει πέντε μέρες με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, χιόνι, παγετούς. Θυμάμαι ακόμη τη αγωνία και το σφίξιμο στο στομάχι των προηγούμενων ημερών καθώς φοβόμουν ότι θα φτάναμε το πρωί στο site και κάποιοι θα είχαν πεθάνει από το κρύο. Κάποιος άρρωστος ενήλικας, κανένα μικρό παιδί. Ένας φόβος πρωτόγνωρος, υπόκωφος και με διάρκεια. Τις πρώτες μέρες δεν έγινε τίποτα και τις επόμενες δεν πήγαμε καθώς δεν ήταν εύκολη η πρόσβαση. Ο φόβος υποχωρούσε αλλά τη θέση του έπαιρνε μια αγωνία που ανακατευόταν μαζί του κι έκανε το μείγμα αβάσταχτο. Είπα να οχυρωθώ, να φτιάξω τις άμυνές μου, να μην ακούσω δελτία ειδήσεων, να μη διαβάσω στο ίντερνετ, να μην ακούσω για θανάτους από το κρύο. Μόλις είχαμε συνέλθει από τους θανάτους το καλοκαίρι στη θάλασσα εξάλλου. Αλλά βέβαια τα νέα σε φτάνουν πάντα, καθώς ότι είναι να σε φτάσει, θα σε φτάσει πάντα.
 
Δεν θα μείνω στην έλλειψη οποιασδήποτε προετοιμασίας και μέριμνας από το ελληνικό κράτος για  τη στέγαση και φροντίδα των προσφύγων ενόψει του χειμώνα. Κάτι τέτοιο δεν υπήρξε παρά μόνο όταν έφτασε ο Δεκέμβρης όταν κάτι σαραβαλιασμένα και ακατάλληλα κοντέινερς άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους σε διάφορα sites. Δεν θα μείνω εδώ, γιατί αν υπήρχε έστω μια κάποια ευθιξία ο αρμόδιος υπουργός θα είχε παραιτηθεί εδώ και καιρό ζητώντας συγνώμη για την εγκληματική του αμέλεια, την καθυστέρηση, την ανικανότητα. Όμως όχι, τίποτα τέτοιο δεν συνέβη ούτε τώρα. Αντίθετα, ακούσαμε πάλι τα ίδια τερατώδη ψέματα, ότι ανταποκριθήκαμε, τα καταφέραμε, δεν υπάρχουν πρόσφυγες σε σκηνές στην ενδοχώρα και άλλες φανταστικές εξαγγελίες και ανακοινώσεις.
 
Ο εγκλωβισμός των προσφύγων είναι απόλυτος. Η μετεγκατάσταση ως στρατηγικός σχεδιασμός έχει ναυαγήσει και ως διαδικασία -όσο και για όσους γίνεται- αργεί πάρα πολύ. Κάποιες χώρες δεν δέχονται καν. Κάποιες δεν τηρούν τον αριθμό για τον οποίο δεσμεύτηκαν. Κάποιες τις εγκαταλείπουν οι ίδιοι οι πρόσφυγες εξαιτίας των πολύ κακών συνθηκών εκεί. Κι έτσι οι πρόσφυγες εγκλωβίζονται σε αυτόν τον βαλκανικό χειμώνα που είναι ίδιος, βαρύς, γεμάτος χιόνια. Οι εικόνες είναι παντού σχεδόν οι ίδιες, οι συνθήκες σχεδόν οι ίδιες. Η άρνηση των ευρωπαϊκών χωρών να δεχτούν πρόσφυγες, να κινηθούν γρήγορα σε σχέση με την μεταγκατάσταση, να την αντιληφθούν ως βασική στρατηγική και όχι μια διαδικασία που προσπαθούν να αποφύγουν, εγκλώβισε τους προσφυγικούς πληθυσμούς στο χειμώνα θέτοντας για άλλη μια φορά σε κίνδυνο τη ζωή τους.
 
Πόσες φορές άραγε σε κίνδυνο έχει μπει η ζωή τους στη διάρκεια αυτής της μίας ζωής?
 
Έκανα όλα όσα ήξερα από την παιδική μου ηλικία μέχρι την ενήλικη ζωή μου για να χαρώ το φετινό χιόνι. Δεν τα κατάφερα. Δεν θα επικαλεστώ τύψεις, ενοχές, ή αφορισμούς για όσους τα κατάφεραν. Αυτό θα ήταν σαν μια επίκληση στο συναίσθημα, όπου με μία πράξη φιλανθρωπίας ο καθένας θα μπορούσε εύκολα να προσπεράσει. Ούτε θα προσποιηθώ ότι το νόμισμα έχει μόνο μία όψη αυτή της δυστυχίας. Ίσα ίσα, θα θυμήσω ότι έχει δύο. Και χωρίς καμία επίκληση στο συναίσθημα και στη φιλανθρωπία θα ζητήσω μέτρα και πολιτικές. Και θα αφήσω τη συζήτηση περί φιλανθρωπίας για μία άλλη στιγμή, μια άλλη εποχή. Γιατί δεν πρέπει η συζήτηση για τους προσφυγικούς πληθυσμούς να γίνει μια συζήτηση φιλανθρωπίας. Πρέπει να παραμείνει μια πολιτική συζήτηση με την απαίτηση πολιτικών αποφάσεων και με πίεση για την τήρησή τους. Εκεί πρέπει να οδηγούν όλες αυτές οι εικόνες.
 
Ένας ανέστιος άνθρωπος που πεθαίνει από το κρύο είναι μια τραγικότητα χωρίς όρια, που δεν επιδέχεται περιγραφές, που δεν αντέχει και πολλές αναλύσεις. Δεν έχει καμία σημασία η εθνικότητά του, το νομικό του καθεστώς, αν είναι έλληνας ή σύριος, ή αφγανός, ή πρόσφυγας, ή μετανάστης, ή άνεργος, ή, ή, ή...
 
Η αθωότητα δεν έχει χρώμα κι αν έχει δεν είναι το λευκό. Και ο θάνατος δεν έχει χρώμα κι αν έχει δεν είναι (πάντα) το μαύρο. Καμιά φορά ο θάνατος έρχεται ντυμένος στα λευκά.
 

 
 
 

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Η πάλη ενάντια στην ισλαμοφοβία - Βιβλιοπαρουσίαση


Είναι κάτι "περίεργο" για εμάς που ζούμε τώρα -ανεξαρτήτως ηλικίας- η διαπίστωση ότι έχουμε τον μεγαλύτερο αριθμό εκτοπισμένων ανθρώπων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και είναι εξαιρετικά δύσκολο αυτό να γίνει αντιληπτό στο βάθος αλλά και στη σημασία του.
 
Εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι ζουν εκτοπισμένοι και στερούνται ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, με ισχυρή ηθική βάση, όπου συμπυκνώνονται φιλοσοφικές και πολιτικές συζητήσεις για δικαιώματα, ελευθερίες, ιδέες και κεκτημένα: το δικαίωμα να μπορούν να επιλέξουν που θέλουν να ζήσουν, που επιθυμούν να συνεχίσουν τη ζωή τους που με βίαιο τρόπο διακόπηκε.
Οι προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη έφεραν ξανά στο επίκεντρο και αυτή τη συζήτηση, καθώς ποτέ πριν δεν ήταν τόσο μαζικές στο ευρωπαϊκό έδαφος, τόσο κοντά δηλαδή στην  Ευρώπη.
Η συζήτηση για αυτόν τον "Αλλον" γίνεται στην  Ευρώπη με λιγότερη ψυχραιμία είναι αλήθεια και τις περισσότερες φορές μέσα στο ζοφερό πλαίσιο του φόβου και της τρομοκρατίας. Και η ισλαμοφοβία έχει γίνει ο λόγος του ρατσισμού και το εργαλείο της τρομοκρατίας.  Παρόλα αυτά, έχουμε μία πλούσια παρακαταθήκη αναλύσεων για το ζήτημα κυρίως από τη Γαλλία, που απλώνεται σε πολλές πτυχές του, μεταξύ αυτών και του Ισλάμ και της ισλαμοφοβίας.
 
 

Το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο συμμετέχει ενεργά στην οργάνωση του αντιρατσιστικού-αντιφασιστικού συλλαλητήριου στις 18 Μάρτη στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. 
Σε αυτό το πλαίσιο οργανώνει την παρουσίαση του βιβλίου "Η πάλη ενάντια στην Ισλαμοφοβία" στις 17 Γενάρη στις 7μμ.
 

 
 
Θα είμαι εκεί να μιλήσω για το βιβλίο, για αυτόν τον "Άλλον", για τον τρόμο που προκαλούν οι ροές ανθρώπων, που εδράζεται και τι σημαίνει, γιατί ενεργοποιεί την πιο ωμή, διαρκή και πολύμορφη βία για την υπεράσπιση του υπάρχοντος συνοριακού καθεστώτος. Και κάποια πράγματα για το Ισλάμ και τον ρόλο του, όχι τόσο στη θεωρητική ανάλυση όσο στην καθημερινή ζωή και πραγματικότητα αυτών των πληθυσμών που ζουν και θα ζήσουν στην Ευρώπη.
Το βιβλίο περιλαμβάνει και ολόκληρο το κείμενο του Κρις Χάρμαν "Ο Προφήτης και το προλεταριάτο. Ριζοσπαστικό Ισλάμ, ιμπεριαλισμός και αριστερά", στο οποίο ο συγγραφέας του κλασικού πια βιβλίου "Λαϊκή ιστορία του κόσμου" επιχειρεί να δώσει μια συνολική ανάλυση του σύγχρονου ισλαμικού ριζοσπαστισμού.

Συγγραφείς: Κρις Χάρμαν, Πάνος Γκαργκάνας, Νίκος Λούντος, Λέανδρος Μπόλαρης
 
 
Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο
Φειδίου 14-16 (πίσω από ΤΙΤΑΝΙΑ-REX)
210-5247584, marxistiko@yahoo.gr
www.marxistiko.gr