Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Προσφυγικό: κόσμοι φανταστικοί vs κόσμοι πραγματικοί

Πάντα στις συνεντεύξεις Μουζάλα αναρωτιέμαι σε πιο παράλληλο σύμπαν ζει, σε ποιο προσφυγικό αναφέρεται, ποιο είναι αυτό το κράτος που φαντασιώνεται λέγοντας όλα αυτά τα "εξαίσια" και ανύπαρκτα. Και θα μπορούσε αυτή η επαναλαμβανόμενη αναίδεια του ψέματος να αναγνωριστεί ως ένα από τα χαρακτηριστικά της κυβέρνησης και ο υπουργός απλά ένας καρεκλοκένταυρος σε νευρική κρίση. Αλλά γίνεται χυδαιότητα καθώς αναφέρεται σε ανθρώπους που παραμένουν σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη λάσπη, στο κρύο. Γίνεται κίνδυνος όταν το θέμα αφορά ανθρώπινες ζωές σε όλες τις εκφάνσεις τους.
 
Οι πρόσφυγες συνεχίζουν να μένουν σε σκηνές. Λάσπη και αφόρητο κρύο που σε τσακίζει. Υγρασία που σου μουσκεύει τα ρούχα, το κορμί, την ψυχή. Η αναγνώριση της ευαλωτότητας έχει καταρρεύσει. Έγκυες γυναίκες και ετοιμόγεννες επίσης σε αυτές τις συνθήκες. Άρρωστοι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, οικογένειες με άρρωστα μικρά παιδιά και άτομα με βαριά μετατραυματικά.  Οργανώσεις προσπαθούν να καλύψουν τις ανάγκες με διανομή "ειδών για τον χειμώνα" (κουβέρτες, υπνόσακους, κάποια πανωφόρια όταν υπάρχουν, παπούτσια δύσκολα) και θερμαντικά σώματα. Ίσως κηροζίνης, γιατί υποδομές για παροχή ηλεκτρικού ρεύματος δεν υπάρχουν κι έτσι δεν υπάρχει ρεύμα για όλους. Και όποιες "υποκλοπές" από την όποια κεντρική παροχή ρίχνει το ρεύμα, δημιουργεί βραχυκυκλώματα, βυθίζοντας όλους στην απόγνωση του κρύου. Και το ζεστό νερό όπου υπάρχει, είναι για κάποια λίγη ώρα και όχι για όλους.
Τα κοντέινερς είναι σε κακή κατάσταση. Από εντελώς διαλυμένα μέχρι κάποια με τραγικές ελλείψεις και κάποια λίγα "καλά". Και οι τουαλέτες και οι κουζίνες τους όχι συνδεδεμένες και έτσι όχι λειτουργικές. Κι έτσι θα πρέπει να πηγαίνουν μέσα στο κρύο για να πλυθούν στα κοινόχρηστα ντους ή νιπτήρες και μετά να ξαναγυρίσουν σε ένα κρύο κοντέινερ ή σε μια παγωμένη σκηνή, μέχρι να ξαναβγούν για να στηθούν στην ουρά για το συσσίτιο αυτή τη φορά, που είναι συσσίτιο και όχι "κοινοτική κουζίνα". Παρόλα αυτά "κατοικούνται" τα κοντέινερς όταν η άλλη επιλογή είναι η σκηνή. Αλλά  ο βασανισμός της καθημερινότητας είναι πάντα εκεί.  Και ο υπουργός δεν βγήκε ποτέ να εξηγήσει -ως θα ώφειλε ένας υπουργός με αίσθημα ευθύνης- γιατί η προετοιμασία για τον χειμώνα δεν έγινε και δεν ολοκληρώθηκε έγκαιρα.
 
Η έλλειψη ασφάλειας εντός των δομών, τα εκτεταμένα επεισόδια, η ανακύκλωση της βίας,  που δεν έχουν σταματήσει αλλά έρχονται και επανέρχονται αδιάκοπα, προσθέτουν περισσότερη αγωνία, περισσότερο φόβο και περισσότερες τρομαγμένες φυγές προς το άγνωστο άρον άρον. Παρόλα αυτά, η δημιουργία νέων hot spot στα νησιά αναγγέλεται ως βελτιωτικό μέτρο, ενώ μέχρι τώρα η καθολικότητα του μέτρου κράτησης που εφαρμόζεται, έχει ως μόνο αποτέλεσμα την αναπαραγωγή της βίας και την εγκατάσταση της στις δομές και την ενίσχυση των κυκλωμάτων διακίνησης εντός της χώρας, καθώς όλοι ψάχνουν έναν τρόπο να φύγουν από τις ταραχές των νησιών και να συνεχίσουν αναζητώντας λίγη "ασφάλεια" στην ενδοχώρα.
 
Το πρόγραμμα εκπαίδευσης απέτυχε πριν καν ξεκινήσει. Ένας ελάχιστος αριθμός μικρών παιδιών παρακολουθεί το πρόγραμμα και καθώς ο χρόνος περνάει τίποτα συγκεκριμένο δεν ανακοινώνεται για τη συνέχεια. 
 
Ηλεκτρονικές κάρτες από ένα κράτος που δεν λειτουργεί, από αρμόδιες υπηρεσίες και κλιμάκια που παραμένουν υποστελεχωμένα και λειτουργούν χωρίς κεντρικό συντονισμό, αστυνομικά τμήματα, νοσοκομεία, υπηρεσίες των δήμων χωρίς κάλυψη στο κρίσιμο θέμα της διερμηνείας, και νέες νευραλγικές υπηρεσίες που χειρίζονται τα θέματα της άδειας παραμονής και ταξιδιωτικών εγγράφων για όσους παίρνουν άσυλο στην Ελλάδα χωρίς διερμηνείς.
 
Εικόνες πλασματικές, φαντασιακές, εικόνες της αναίδειας και χωρίς αποδέκτη, εξαγγελίες χαμένες στο χρόνο οι συνεντεύξεις Μουζάλα, καθώς όλοι πια γνωρίζουν. Έχουν δει εικόνες, γνωρίζουν πως είναι αυτές οι δομές και η ζωή σε αυτές.
 
Η χυδαιότητα του ψέματος δεν φτάνει να καλύψει το έλλειμμα μίας έστω και ελάχιστης αξιοπρέπειας, που αν υπήρχε θα έπρεπε ο υπουργός αυτός να είχε παραιτηθεί προ πολλού. Καταστροφικός αλλά αναβαθμισμένος στα κυβερνητικά πόστα υπογράφοντας χωρίς αντίρρηση, εξαργύρωσε μια δημοφιλία που συχνά την επιδεικνύει στον δημόσιο λόγο του αντί άλλης απάντησης. Αναξιόπιστος τρέχει ασθαίνοντας στην Ευρώπη ζητώντας λεφτά χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα και συνθέτει φαντασιακά αφηγήματα του τέλειου κράτους  στο εσωτερικό για το προσφυγικό. Τελικά, αρκούντος αναιδής για να διεκδικήσει το δικό του success story που θα προσθέσει ως λιθαράκι στο κυβερνητικό  έργο όταν έρθει η ώρα.
.
Φαντάζομαι ότι και οι λίγοι πρόσφυγες εντός των σκηνών στη Μαλακάσα παραμένουν οικειοθελώς.