Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

2016 - Happy αλλά όχι End! (ευτυχώς!)

                 Ήταν ένας εξαιρετικός χρόνος!

Το "εξαιρετικός" δεν σημαίνει για μένα καλοβαλμένα, αμετακίνητα κουτάκια στην  αναλοίωτη σειρά τους από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής. Δεν σημαίνει καθώς πρέπει λογικές αποφάσεις και σωρεία αποδεικτικών της έξωθεν και έσωθεν καλής μαρτυρίας. Δεν σημαίνει ένας καιρός σφραγισμένος από το επαναλαμβανόμενο μοτίβο μιας λιμνάζουσας ευταξίας και ευμάρειας και των επαναλαμβανόμενων επιλογών που την εξασφαλίζουν. 
 
Για μένα "εξαιρετικός χρόνος" σημαίνει αυτός που εμπεριείχε την απαράμιλλη δυναμική της ζωής. Αυτής που παραμένει ακόμα "ζωντανή", που διεκδικεί και δεν υποχωρεί, που αναζητά και δεν βολεύεται, που φεύγει αλλά δεν υποτάσσεται, που φωνάζει δυνατά και δεν σιωπά και δεν φοβάται, που αγαπά με πάθος και ένταση ή καθόλου. Μιας ζωής πιο ζωντανής από ποτέ, που την κοιτάς στα μάτια όταν σε ρίχνει, όταν σου παίρνει, κι εσύ σηκώνεσαι και συνεχίζεις, που όταν κλείνει έναν δρόμο εσύ παίρνεις άφοβα πια έναν άλλο νέο, που όταν κοιτάς πίσω σου τις διαδρομές και τα μονοπάτια που διάλεξες δεν μπορείς να τα διακρίνεις όλα, γιατί ποτέ δεν ήταν σε μια ευθεία πάνω στην οποία εσύ απλώς προχωρούσες αποδεχόμενη τα καλά και τα κακά της.
 
Μια ζωή που πολλές φορές στη διάρκειά της θα παίξεις ζάρια μαζί της αν τολμάς να χάσεις ή να κερδίσεις, που θα της γελάσεις κατάμουτρα δυνατά με μια γενναία αποκοτιά, επειδή πολλές φορές έκανες το λάθος να την πάρεις σοβαρά, ενώ πρέπει να θυμάσαι ότι μια στιγμή είναι όλο αυτό, θα τη ζήσεις τώρα, για μια φορά και αυτό είναι και τίποτα άλλο, και τίποτα πριν και τίποτα μετά, όλα σε αυτό το "τώρα" που είναι ήδη πεπερασμένο πριν ακόμα ξεκινήσεις. "Πεπερασμένo πριν ξεκινήσεις". Κι όταν μπορέσεις και φτάσεις και τη δεις έτσι τη ζωή, τότε τη ζεις αλλιώς. Και το "σπουδαίο" καταλαβαίνεις ότι δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση ενός φυλακισμένου και ταλαίπωρου νου και η "δημιουργία" είναι πολλές φορές ένα υποκατάστατό της ζωής, απλά ακριβό και για αυτό ενίοτε για λίγους.
 
Η ζωή για μένα είναι "το τώρα" που τα εμπεριέχει όλα και όχι η κατανάλωση μιας φαντασιακής προσδοκίας που θα γίνει κάποτε "ζωή", όχι μια τέτοια φαντασιακή "κόπια ζωής" φτιαγμένη από θρυματισμένα όνειρα και τραυματισμένες επιθυμίες, όχι ένα φαντασιακό προσδοκόμενο που στοιχιώνει την ύπαρξη και την κατατρώει σιγά σιγά. Η ζωή σου είναι αυτό που ζεις τώρα. Αυτή την μέρα, την ώρα, τη στιγμή, οι άνθρωποι που είναι γύρω σου τώρα είναι η ζωή σου, τα συναισθήματα που δίνεις και παίρνεις από αυτούς είναι η ζωή σου. Κοίταξε γύρω σου τώρα, αυτή είναι η ζωή σου και συμπυκνώνεται στο τώρα και ό,τι άλλο δεν υπάρχει, γιατί δεν έχει "έρθει" και δεν ξέρεις εάν θα έρθει ποτέ. Και ότι υπήρξε είναι ήδη και πλέον παρελθόν και ενυπάρχει ή όχι σε αυτό το "τώρα".
 
Δεν θα άλλαζα αυτόν τον χρόνο. Τον πίστεψα αυτόν τον χρόνο, τον διεκδίκησα, τον θέλησα δικό μου κι έτσι τα άλλαξα όλα και τον έφτιαξα. Γέλασα με τον εαυτό μου, με τον χρόνο, με τους άλλους, με όλα "τα μέχρι τώρα". Ξαναβρήκα τους  δρόμους που εγώ διάλεξα,  που είναι πάντα άγνωστοι αλλά συναρπαστικοί και με κάνουν ευτυχισμένη. Συναντήθηκα με συνοδοιπόρους που έχουμε τον ίδιο χτύπο ζωής στα αυτιά και την καρδιά μας και οδηγεί τα βήματα μας στον δρόμο που δεν διακρίνεις όταν κοιτάς πίσω. Και με συντρόφους της καρδιάς και της ζωής που μοιραζόμαστε πολλά που έχουν ειπωθεί και άλλα ανείπωτα ακόμα, αλλά πάντα δικά μας. Συναντήθηκα με τον εαυτό που πάντα αγαπούσα. Και με μια ελευθερία του μυαλού και της ψυχής που βούτηξα μέσα της και τη ρουφάω  κάθε λεπτό. Και με ένα μοίρασμα ζωής και αγάπης που απλόχερα μου δίνεται. Και όλα έγιναν ξανά μεγάλα, λαμπερά, όμορφα και πιο δικά μου από ποτέ.
 
Δεν θα άλλαζα αυτόν τον χρόνο. Και αυτήν τη στιγμή -που μέχρι να τελειώσω την πρόταση που γράφω θα έχει τελειώσει- αν υπήρχε ευτυχία, θα έλεγα ότι ναι, είμαι ευτυχισμένη.