Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Μια στιγμή στο χρόνο

Η τέχνη του απολαμβάνειν με απασχολεί πάντα (http://mythostoxypnima.blogspot.gr/2012/10/blog-post_23.html), γιατί καθώς εμείς αλλάζουμε, αλλάζει και αυτή. Όσο περισσότερο μαθαίνουμε να απολαμβάνουμε τον εαυτό μας. Και το ασύγκριτα πιο όμορφο, όσο περισσότερο μαθαίνουμε να απολαμβάνουμε τον άλλον.

Ένας καφές. 
Που σου κάνει τη χάρη να τον παραγγείλει και για τον εαυτό του όπως τον πίνεις εσύ, ελληνικό, διπλό και σκέτο, παραμερίζοντας τον αγαπημένο του εσπρέσο.
Κι ύστερα μπαίνει με φόρα στο γραφείο για να σου τον φέρει.
Αλλά για εσένα μία ακόμη απαιτητική μέρα έχει ξεκινήσει και ήδη συζητάς με άλλους κάτι που προέκυψε ξαφνικά. 
Σε κοιτάει και παρόλο που  βρίσκονται τόσοι μέσα στο γραφείο χαμογελάει χωρίς την παραμικρή συννεφιά στο βλέμμα, παρόλο που καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να διακόψεις και δεν θα πιεις αυτόν τον καφέ μαζί του όπως ήταν το αρχικό σχέδιο της επιθυμίας  για αυτό το πρωινό.
Παρόλα αυτά, σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, σαν να έχει όλα τα πρωινά του κόσμου δικά του, σαν να μην τον πείραξε αυτή η δυσάρεστη ανατροπή, σαν να μην έχουν καμία σημασία όλα αυτά τα πρόσωπα τριγύρω, χαμογελάει, λέει τρυφερά το όνομά σου, σου τείνει το ποτήρι. 
Τον κοιτάς με ένα βλέμμα που θέλεις, ελπίζεις και εύχεσαι να σημαίνει "λυπάμαι, προέκυψε ξαφνικά όλο αυτό" και δεν λες τίποτα.
Και σου αντιγυρίζει ένα χαμογελαστό φωτεινό βλέμμα που σημαίνει, "καταλαβαίνω, όλα μια χαρά, θα τα πούμε μόλις ξεμπερδέψεις."
Χαιρετάει τους άλλους, επιβεβαιώνει σιωπηλά χωρίς καμία αδυναμία στα γεμάτα ερωτηματικά βλέμματά τους ότι ήρθε απλά για να σου φέρει τον καφέ σου, έτσι απλά και φυσικά, δεν τους λέει πως αυτή η ώρα του πρωινού καφέ ήταν δικιά του και του την έκλεψαν μαζί με τη μέρα και τα προβλήματά της που άρχισαν τόσο νωρίς και χαμογελώντας ευγενικά φεύγει γρήγορα μη θέλοντας να ενοχλήσει παραπάνω. 

Η τέχνη του "απολαμβάνειν τον άλλον". 
Ωραία πράγματα μέσα στη μέρα. Όχι στην "ύστατη", "μοναδική", "ξεχωριστή" στιγμή, αλλά στην "απλή" στιγμή της καθημερινότητας που η απήχησή της κρατάει περισσότερο. Απλά, αλλά όχι αυτονόητα. Ευτυχώς. Γιατί όλο αυτό το "αυτονόητο" μας είχε στερήσει πολλή ομορφιά, καθώς τελικά δεν γινόταν. Και τώρα, η απομυθοποίηση του "δύσκολου" δε φαντάζει σπουδαία. Έτσι, θα ονειρευτούμε, θα επιθυμήσουμε και θα διεκδικήσουμε τα όμορφα. Ένας καφές, δυο άνθρωποι χωρίς φόβο, ένα βλέμμα που κομματιάζει τη δυσκολία της μέρας.

Σε ευχαριστώ για τον καφέ. Που θέλεις να τον φέρνεις εσύ το πρωί χωρίς να σου το ζητήσω. Που θυμάσαι πως τον πίνω από την πρώτη ώρα. Που παραγγέλνεις τον ίδιο για να μοιραστούμε τη στιγμή. Μια στιγμή μέσα στο χρόνο.
Που φαντάζει αιώνιος
χωρίς να είναι...

Σε ευχαριστώ