Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Η ερώτηση είναι η αξιοπρέπεια της σκέψης

Το κλέβω από τον Ν.Σ.
Τον κλέβω συχνά είναι αλήθεια... Συναντιόμαστε  (καθόλου στη μουσική, σχεδόν όχι και στη ζωγραφική), στην ποίηση και στη φιλοσοφία κι εκεί συχνά τον κλέβω. Εξάλλου δεν θα μπορούσε να γίνει και το αντίστροφο. Δεν είμαστε φίλοι, ούτε καν συμπαθιόμαστε. Μια αμοιβαία (θέλω να πιστεύω) εκτίμηση μας διακρίνει, ειλικρινής καθώς δεν χρειάζεται τη "συμπάθεια" για να υπάρξει. Αυτή που διακρίνει τους ανθρώπους που αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον "εδώ κάτι αξίζει", παρά τις όποιες διαφωνίες.
Δεν ξέρω τι θα έκανε αν το ήξερε ότι τον κλέβω,  αλλά από την άλλη πως γίνεται και να μην το ξέρει...

Και όπως κάθε "κλέφτης" αξίας αφήνω πάντα το όνομα μου με τις ευχαριστίες μου.

Respect στο σημερινό του post! Και για τον Heidegger και για την πολύτιμη αυτή ανάσυρση ανάμεσα στα τόσα που έχει πει και έχει γράψει. Σχεδόν αδύνατον να μην το κλέψεις...


"Ο Χάιντεγκερ έλεγε ότι η ερώτηση είναι η αξιοπρέπεια της σκέψης. Όλη μας όμως η ενέργεια καταναλώνεται στην αποφυγή των ερωτήσεων που μας φέρνουν σε δύσκολη θέση. Θέλουμε να ρωτάμε διάφορα, όχι όμως να μας βάζουν δύσκολα. Αναζητούμε, μισοσυνειδητά, εκείνη την ερώτηση που επιβεβαιώνει ότι είχαμε δίκιο σε κάτι. Αντιπαθούμε τις ερωτήσεις που ξεγυμνώνουν τις ασυνέπειες ή τις μικρότητες μιας ζωής.

Ο ίδιος ο Χάιντεγκερ που διακήρυσσε βαθυστόχαστα ότι η ερώτηση είναι η αξιοπρέπεια της σκέψης, δεν άντεξε ποτέ τις πραγματικές ερωτήσεις για τη δική του στάση. Στο ερώτημα τι έχει να πει για το Άουσβιτς και τη Γενοκτονία των Εβραίων, απάντησε με τον χειρότερο τρόπο: κι αυτοί [οι Σύμμαχοι] βομβάρδισαν τη Δρέσδη. Ή έβαζε στον ίδιο παρονομαστή την τεχνολογία των υδροηλεκτρικών φραγμάτων στον Ρήνο με τα στρατόπεδα εξόντωσης (που χρησιμοποιούσαν βιομηχανικά μέσα...)

Σε μικρογραφία, έτσι απαντούμε οι περισσότεροι στα δύσκολα: με λιγότερη αξιοπρέπεια και περισσότερη διάθεση αυτοσυντήρησης. Και μόνο όταν παραβιάζουμε τον κανόνα και ανοιγόμαστε σε μια εμπειρία αλήθειας, μόνο τότε, ίσως, αφήνουμε κάτι. Κάτι καλό."