Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Γενέθλια ΣΥΡΙΖΑ: Μιντιακό ευφυολόγημα ή γκάφα ολκής

Για όσους είμαστε εξοικειωμένοι με την "Επικοινωνία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης", με τον τρόπο που τα "επιτελεία" "σκέφτονται" και σχεδιάζουν, η φιέστα για τον εορτασμό του ενός χρόνου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν έκπληξη. Πάντα σε δύσκολες στιγμές τα "επιτελεία" επιζητούν εκείνο το "συμβολικό" που πάνω του θα δουλευτούν ξανά αισθήματα, μηνύματα, όνειρα, προσδοκίες.

Σε μία δύσκολη στιγμή λοιπόν για την κυβέρνηση, ο ένας χρόνος εξουσίας επιλέχθηκε να γίνει αυτό το συμβολικό πεδίο και μέσα από αυτό να απευθυνθεί η κυβέρνηση με διαφορετικά "μηνύματα" σε πολλά και διαφορετικά ακροατήρια, αποβλέποντας σε πολλά και διαφορετικά οφέλη: προς τους φίλους και οπαδούς με σκοπό την ενδυνάμωση της πίστης και της υποστήριξής τους, να θυμίσει τις μάχες που δίνει και να καταδείξει τους εχθρούς της. Από τους "ευνοϊκά διακείμενους" να κερδίσει περισσότερο χρόνο και να περιοριορίσει τις απώλειες υπενθυμίζοντας τον αγώνα της. Από τους πρώην οπαδούς αλλά νυν αντιπάλους, να δείξει ότι μπορεί και χωρίς αυτούς. Στα ΜΜΕ να τρίξει και άλλο τα δόντια.

Η συγκυρία ήταν επίσης κατάλληλη και για έναν ακόμα λόγο. Ο εορτασμός αυτός θα ικανοποιούσε την έντονη ανάγκη που υπήρχε για μία "απάντηση" από τον ΣΥΡΙΖΑ/κυβέρνηση στη ΝΔ/αξιωματική αντιπολίτευση, μετά τη μαζική προσέλευση ψηφοφόρων της ΝΔ μόλις λίγες εβδομάδες πριν για την ανάδειξη προέδρου του κόμματος. Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να ήταν και αυτή μαζική. Ο πρωθυπουργός (και η κυβέρνηση) χρειαζόταν μια ρελάνς απέναντι στην οργανωμένη μαζική πολιτική δράση της ΝΔ μετά από τη χειμέρια νάρκη της, και μία εμφάνιση που θα μπορούσε να του δώσει στη συνέχεια και κάτι στις δημοσκοπήσεις που δεν δείχνουν πια μεγάλη διαφορά.

Για τον σχεδιασμό, δεν θα πω πολλά. Το επίπεδο ήταν χαμηλό, το αποτέλεσμα μέτριο. Καθοδηγήθηκε από όλες τις παραπάνω ανάγκες και καθόλου από έμπνευση. Ότι είδαμε το είχαμε ξαναδεί δεκαετίες πριν σε καλύτερη εκδοχή. Η σύλληψη για ένα πολιτικό κόψε-ράψε που επιχείρησε να ξαναφτιάξει την ιστορία του τελευταίου χρόνου, ήταν εξαιρετικά χοντροκομένη και καθώς είναι πολύ νωρίς ακόμα για τέτοια εγχειρήματα από τη μία, αλλά και καθώς δεν έλαβε υπόψη της την παρούσα πραγματικότητα στη χώρα και δεν μίλησε σε/για αυτήν, δεν τα κατάφερε. 

Το ότι η ιδέα της φιέστας και τελικά η υλοποίηση της δεν μας ξάφνιασε, το ότι καταλαβαίνουμε τους λόγους, δεν σημαίνει και ότι ήταν δεν είχε και "προβλήματα" το όλο εγχείρημα.

Η κυβέρνηση χάνει με το ασφαλιστικό όλες τις κοινωνικές συμμαχίες με τις οποίες εκλέχτηκε. Και είναι πραγματικά πάρα πολύ δύσκολο να σκεφτεί κανείς πως θα τις ξανακερδίσει.

Οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας είναι στους δρόμους. Κινητοποιήσεις, αποκλεισμοί, αποχές, διαμαρτυρίες που όχι μόνο δεν φαίνεται να κοπάζουν, αλλά αντίθετα πληθαίνουν οι κλάδοι που ανακοινώνουν νέες δράσεις για τον επόμενο καιρό. 

Οι κυβερνητικοί βουλευτές και υπουργοί αποδοκιμάζονται σκληρά όπου και αν βρεθούν, ενώ μόλις πριν λίγο καιρό πολλοί από αυτούς χαρακτηρίστηκαν "μη επιθυμητά πρόσωπα" σε διάφορους χώρους.

Ταυτόχρονα, η ανθρωπιστική κρίση βαθαίνει. Όλοι οι κοινωνικοί δείκτες αυτόν τον χρόνο συνεχίζουν να πέφτουν κατακόρυφα, η φτωχοποίηση συνεχίζεται, η πείνα εξαπλώνεται, η ανεργία παραλύει την κοινωνία. Το ενδιαφέρον και η προσπάθεια της ελληνικής κοινωνίας στρέφονται προς το προσφυγικό, αλλά η κατάσταση είναι δραματική και δεν διαφαίνεται τρόπος να αλλάξει.

Και τέλος το προσφυγικό, όπου η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της κυβέρνησης και η αναποτελεσματικότητά της, γεμίζει ένταση τις τοπικές κοινωνίες, πολλαπλασιάζει τα προβλήματα και τις δυσκολίες και μαζί τον θυμό ή την απογοήτευση που γεννούν.

Ο κόσμος στους δρόμους και στις κινητοποιήσεις εκφράζει τη ματαίωση που βίωσε -μόλις ένα χρόνο μετά- και έγινε ξανά οργή που θέλει να εκφραστεί. Και μέσα της αυτή η ματαίωση -και όποιο συναίσθημα δημιουργεί- περικλείει τη μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ από την αριστερή του ταυτότητα, την αθέτηση θεμελιωδών προεκλογικών δεσμεύσεων και υποσχέσεων, την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, την ερμηνεία για το δημοψήφισμα.
Η χώρα βρίσκεται ανάστατη σε μεγάλη ένταση. 

Μέσα σε αυτό το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο η κυβέρνηση επιλέγει να γιορτάσει τον ένα χρόνο της. Αλλά το μιντιακό δεν μπορεί να επινοήσει πλέον το πολιτικό...

Είτε πρόκειται για μιντιακό ευφυολόγημα, είτε για μία πολιτική γκάφα ολκής -μία ομολογουμένως δυσδιάκριτη διαφορά- τα "γενέθλια" του ΣΥΡΙΖΑ για τον ένα χρόνο αριστερής διακυβέρνησης δεν μας έκαναν να χαρούμε. Είναι οι φωτογραφίες -από ένα πάρτυ- που δεν θα μας λείψουν ποτέ.