Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Στις όχθες του έρωτα, της θάλασσας, του πρωινού - Idea Vilarino

[...] Ταξιδευτές κι εμείς 
μάθαμε να αγαπάμε τους ταξιδευτές 
για πάντα
Κάθε φορά αυτούς 
Ακόμη κι όταν νομίζουε ότι είναι άλλοι.
Κι έτσι σ΄αυτούς 
ξαναγυρνάμε με λαχτάρα...
Το ταξίδι στην καρδιά
Το μακρινό ταξίδι 
που έφτιαξε ο Θεός πριν τον άνθρωπο
Σ΄αυτούς της ανοιχτής καρδιάς και του μεγάλου ορίζοντα
Που η αγάπη όλη δεν φτάνει 
και οι μύθοι και οι θρύλοι
και τα πάθη και οι έρωτες της ζωής
είναι λίγοι
Τους άφοβους του άγνωστου
Τους Κύριους της Τύχης.
Για αυτούς η αλήθεια της ζωής 
και η χάρη της όλη.

"Χάρισέ μου εκείνους τους ουρανούς, εκείνους τους ονειρεμένους κόσμους"

Πως να γλυτώσεις απ΄το κάλπικο? Πως το πλαστό να αποφύγεις?
Πως να γλυτώσεις τη ζωή που κίβδηλη χαραμίζεται στο κίβδηλο της ζήσης της?

Μα δεν μπορείς. Γιατί μόνο η ζωή το μπορεί αυτό. Αυτή θα δείξει.

"Κι έτσι εμείς, με μια ματιά ευθεία το κίβδηλο θα δούμε, που ξέρουμε ότι κίβδηλο είναι όταν αυτό για αληθινό καμώνεται...


Διάφανοι οι αιθέρες, από κρύσταλλο
η χαράδρα του πρωινού,
τα λευκά βουνά τα γυάλινα, οι κινήσεις των κυμάτων,
όλη ετούτη η θάλασσα∙ όλη ετούτη η θάλασσα
που το βαθύ καθήκον της εκπληρώνει,
η θάλασσα η αυτάρεσκη
η θάλασσα την ώρα αυτή την όλο μέλι, όπου το ένστικτο
σα μέλισσα βομβίζει νυσταγμένη…
Ήλιος, έρωτας, κρίνα ολάνοιχτα, μαρίνες,
εύθραυστα κλαδιά ξανθά, τρυφερά ως σώματα,
χλωμές αμμουδιές απέραντες.
Διάφανοι οι αιθέρες, από κρύσταλλο
οι φωνές, η σιωπή.
Στις όχθες του έρωτα, της θάλασσας, του πρωινού,
πάνω στην άμμο τη ζεστή που τρέμει εμπρός στο άσπρο
καθένας μας καρπό θυμίζει που για το θάνατο ωριμάζει.


IDEA VILARIÑO

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη