Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Η γοητεία της αποπειρατικής κατάστασης

Ναι, νομίζω αυτό θα ήθελα να είναι το πρώτο κείμενο της νέας χρονιάς.


Γραμμένο για πρώτη φορά στις 9 Νοεμβρίου 2015 δεν με ενοχλεί καθόλου. Καθώς το σήμερα μπορεί να είναι όχι απαραίτητα και μονόδρομα ένα εν δυνάμει αύριο, αλλά πολύ συχνά περισσότερο κι απ΄ότι θα τολμούσε κανείς να φανταστεί, ένα εν δυνάμει χτες.

Ναι, νομίζω με αυτές τις φράσεις αξίζει να ξεκινήσει κανείς τη νέα χρονιά:


Η ζωή κατανοεί εαυτήν και υπάρχει, ή αυτοερμηνεύεται ολοκληρωτικά και τελειώνει μέσα στον ασφυκτικό κύκλο της αυτo-ερμηνείας. 



Η ζωή μπορεί να γυρίσει ξανά σε εκείνη τη γοητεία της αποπειρατικής κατάστασης, αν έχεις και δαπανήσεις μεγάλα κεφάλαια θάρρους και αν δεν προσβλέπεις στο αναμφισβήτητο κέρδος. 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!


"Ό,τι αποκαλούμε "συναισθήματα" δεν είναι ούτε ένα φευγαλέο επιφαινόμενο της σκεπτόμενης και συνειδητής συμπεριφοράς μας, ούτε μια απλή αιτιακή παρόρμηση προς αυτήν, ούτε μια απλώς υφιστάμενη κατάσταση, με την οποία συμβιβαζόμαστε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο."

Όχι δεν είναι. Βέβαιο: τα συναισθήματά μας δεν είναι ούτε τόσο απλά, ούτε τόσο εξηγήσιμα. Αλλά όλες αυτές οι παραδειγματικότητες μένουν τόσο εμφανώς ικανοποιητικές και με τον απαιτούμενο βαθμό εντυπωσιασμού και εμβάθυνσης, που μπορείς να μείνεις μια ζωή σε αυτές τις "εξηγήσεις" και να μην αναζητήσεις ποτέ άλλες. Να μην καταλάβεις καν ότι υπάρχουν!

Η ζωή μπορεί να γυρίσει ξανά σε εκείνη τη γοητεία της αποπειρατικής κατάστασης, αν έχεις και δαπανήσεις μεγάλα κεφάλαια θάρρους και αν δεν προσβλέπεις στο αναμφισβήτητο κέρδος.  
Η ζωή κατανοεί εαυτήν και υπάρχει, ή αυτοερμηνεύεται ολοκληρωτικά και τελειώνει μέσα στον ασφυκτικό κύκλο της αυτo-ερμηνείας.

Σε αυτήν την αποπειρατική κατάσταση που ανοίγει το δρόμο, συναντήσου με τη στιγμή.

Αυτή που διαρκεί για πάντα. 

Αυτή που η ζωή φέρνει.

Και ότι φέρνει μαζί της.


* [...] "Τούτο όμως δεν έχει την έννοια μιας απλής εξαφάνισης: μέσα στην ίδια την απομάκρυνσή τους τα πράγματα στρέφονται προς εμάς. Αυτή η απομάκρυνση της ολότητας των όντων που μας πιέζει μέσα στην αγωνία, μας καταπιέζει. Δεν απομένει κανένα στήριγμα. Μένει μόνο και απλώνεται πάνω μας - μέσα στη διολίσθηση των όντων - αυτό το κανένα.