Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Υπάρχουν πάντα εκείνες οι φοβερές παρέες! 
Που θα αναλύσεις την πολιτική, θα χωριστείς σε "καθολικότητες" και "ενδεχομενικότητες", σε "θέσφατα" της ιστορίας και σύγχρονες "τροπικότητες" της πολιτικής φιλοσοφίας, που θα χλευάσεις τη jouissance και θα περιφρονήσεις το μικρό αντικείμενο α, θα χαρακτηρίσεις τον μαρξισμό "ένα απλό αφετηριακό σημείο" θα ακουμπήσεις τις ελπίδες σου και τις διαψεύσεις σου για την "επανάσταση", θα ομολογήσεις απογοητεύσεις και ήττες αλλά δεν θα το βάλεις κάτω, και τελικά θα μοιραστείς τον τρόπο που θέλεις τον κόσμο και θα σχεδιάσεις ξανά πάνω σε αυτό. Θα μεσολαβήσουν στρατιωτικές θητείες, γεγονότα, μεγάλες απώλειες, ματαιώσεις. Αλλά τελικά η παρέα θα συναντιέται πάντα. Και θα κρατήσει χρόνια. Δεν της το "είχες" από την αρχή, αλλά το έφτιαξε η ζωή και αυτό είναι το πιο ωραίο!

Τους ευχαριστώ γιατί πάντα έχουν μία ζεστή σκέψη αγάπης για μένα και βρίσκουν πάντα έναν τρόπο να την εκφράζουν. Τους ευχαριστώ κυρίως για το δεύτερο, που είναι πάντα και το πιο δύσκολο.