Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Κι ύστερα η ζωή ξαναγύρισε σφοδρότερη (όπως πάντα κάνει)

Στη ζωή ήταν σχεδόν αδιανόητο να γίνει κι έτσι ανέλαβε η τέχνη να το κάνει. Το έδειξε η ζωγραφική, αλλά το είπε με όλους τους τρόπους ο κινηματογράφος. Αυτός μας έμαθε τους αντι-ήρωες. 

Χαρακτήρες επιφανειακά κάπου στην άκρη της κύριας δράσης, αλλά που χωρίς αυτούς δεν θα είχε κανένα νόημα η ιστορία, σκέφτεσαι στο τέλος της και όταν πια δεν είσαι πολύ σίγουρη για την όποια ορθότητα της πλοκής. Υποφωτισμένοι, χωρίς ιλουστρασιόν κοστούμια και ταιριαστά παπούτσια πάντα γυαλισμένα, χωρίς πομπώδεις ατάκες και ατέλειωτους μονολόγους να καταλήγουν σε κραυγές και οδυρμούς και σε αβανταδόρικα γκρο πλαν που επιζητούν τον εντυπωσιασμό και εκβιάζουν το συναίσθημα.

Ενίοτε λιγομίλητοι και για αυτό μυστηριώδεις. Και γοητευτικοί. Ανάμεσα σε δύσκολες ιστορίες ζωής, εκεί που οι άλλοι θα έφευγαν αυτοί μένουν. Γίνονται οι αντι-ήρωες. Πιο σημαντικοί, πιο επιβλητικοί, πιο αληθινοί, πιο προσιτοί και τελικά, πιο παραδειγματικοί από τους "ήρωες".

Κι ύστερα ήρθε η ζωή. Ξαναγύρισε πιο σφοδρή από πότε για να δείξει ότι η τέχνη την αντιγράφει.

Καθώς ένας ακόμη χρόνος τελειώνει σε έναν κόσμο που άλλαξε δραματικά, κρατάω μία σκέψη θαυμασμού για όλους εκείνους που αρνήθηκαν τα βραβεία που "υψηλά θεσμικά όργανα" αποφάσισαν να τους δώσουν και είχαν το θάρρος να απαντήσουν για αυτό με εντιμότητα και όχι ενοχή, με ανθρωπιά και όχι καθωσπρεπισμό.

Μέσα στους πολλούς κόσμους που όλοι ζούμε, γνωρίζω ότι οι περισσότεροι θα μεταχειρίζονταν κάθε τρόπο για να βραβευτούν από έναν "υψηλό θεσμό". Θα έσπευδαν να αρπάξουν με λαιμαργία το βραβείο τους και θα το επιδείκνυαν περήφανοι για πολύ καιρό, ίσως και μέχρι το τέλος της ζωής τους. 

Αυτοί οι άνθρωποι, που ούτε και σήμερα ίσως τους γνωρίζουμε προσωπικά ή τους θυμόμαστε ονομαστικά, οι άνθρωποι της ζωής και του δράματος που αυτή δημιουργεί μέσα από τις προσφυγικές και τις άλλες κρίσεις, οι άνθρωποι που στέκονται και κοιτούν κατάματα αυτά τα δράματα κάνοντας ότι μπορούν, αρνούνται με σθένος να "τιμηθούν" από εκείνους που δημιουργούν και επιτείνουν την ανθρώπινη δυστυχία.

Για αυτήν την αντίληψη του ανθρωπισμού, για αυτό το θάρρος, για αυτή τη δύναμη, κρατάω τον πιο μεγάλο μου θαυμασμό στη χρονιά που τελειώνει.