Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Θέλει αρετή και τόλμη ο έρωτας

Στεκόμαστε στη μέση του πεζόδρομου  είναι βράδυ, έχει αρκετό κόσμο και ψοφόκρυο. Κοιτάζω το πιο χαρούμενο πρόσωπο που έχω δει εδώ και πάρα πολύ καιρό! Φωτεινό, λαμπερό από έρωτα. Έχει μια χαρά που το διαποτίζει. Δεν μπορείς να το πεις ήρεμο ή γαλήνιο, μάλλον "ανάστατο  απ΄τη χαρά του έρωτα" θα το έλεγες. 

Μιλάμε για αυτόν τον "καινούριο έρωτα" και σκέφτομαι ότι ο έρωτας είναι πάντα καινούριος. Κάθε φορά που έρχεται είναι πάντα καινούριος. Και μέσα στην ένταση των συναισθημάτων που φέρνει και στο φόβο που μας γεννούν και θέλουμε να τα χαλίναγωγήσουμε, ξεχνάμε πάντα αυτή τη συνέπεια που έχει ο έρωτας και καθορίζει τη σχέση του με τη ζωή: έρχεται πάντα, ξανά και ξανά. Κι έτσι είναι πάντα "καινούριος"...

Κοιτάζω αυτό το λαμπερό, φεγγοβόλο, χαρούμενο πρόσωπο και χαίρομαι κι εγώ. Μου μιλάει με ενθουσιασμό και όχι φόβο ή πρόωρη μετάνοια για τις επιλογές που έκανε, για τις αποφάσεις που πήρε για να "συντρέξει", να "στηρίξει", να ζήσει αυτόν τον καινούριο έρωτα. Πίνουμε το ζεστό αρωματισμένο με κανέλα και άλλα χριστουγεννιάτικα μυρωδικά κρασί όρθιες στη μέση του πεζόδρομου, ανάμεσα σε αφηγήσεις μιας καθημερινότητας τυλιγμένης σε αυτό το υπέροχο χαμόγελο, σ΄ αυτήν τη σχεδόν τρεμάμενη από χαρά και συγκίνηση φωνή, σε αυτό το υπέροχο φεγγοβόλημα ενός ανθρώπου που δίνει και παίρνει πολύ, όμορφο και δυνατό συναίσθημα.

Αγαπημένη μου Μ. σε ευχαριστώ που φώτισες λίγο κι εμάς μ΄ αυτή τη μαγική λάμψη.
Θέλει αρετή και τόλμη ο έρωτας, αναμφίβολα. Δεν είναι για όλους τελικά.

Σε φιλώ
Αλεξάνδρα