Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Η ζωή είναι η ψυχή του έρωτα

Κι έχω καιρό να γράψω για τον έρωτα, διαπιστώνω. Κι αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να γράφει κάποιος για τόσα και να μην γράφει για τον έρωτα! Να γράφει για την πολιτική, την κοινωνία και να μη γράφει για τον έρωτα. Πως είναι δυνατόν όταν ο έρωτας είναι και ενυπάρχει μέσα σε όλα.

Όσες ιδέες προσπάθησαν να τον αμφισβητήσουν απέτυχαν. Όσοι προσπάθησαν να τον αγνοήσουν έζησαν αιώνια δυστυχείς. Όχι, δεν μπορεί να μιλάς, να γράφεις και να ελπίζεις ότι κάτι σημαντικό λες ή θα πεις, χωρίς να ζεις με έρωτα, σε έρωτα, ή με την πίστη, το βλέμμα στραμένα προς αυτόν. Δεν μπορείς να τα αισθάνεσαι όλα αυτά χωρίς έρωτα.

Κι όταν δεν μιλάς και δεν γράφεις για έρωτα, είναι μάλλον γιατί το αποφεύγεις. Γιατί είναι τραγικό να μην μπορείς...

Γιατί πως μπορεί να μην υπάρχει ο έρωτας στη ζωή?

Σ αυτά που λες και Σ' αυτά που γράφεις? 

Πως υπάρχει ζωή χωρίς έρωτα?   Τι ζωή είναι?   

Όχι δεν υπάρχει. 

Η ζωή αρχίζει από έρωτα και τελειώνει όταν αυτός τελειώνει.

Ο έρωτας ΕΙΝΑΙ μια πράξη επαναστατική. Ο έρωτας ΕΙΝΑΙ μια επανάσταση.

Είτε ο έρωτας είναι ένα δαιμόνιο μεταξύ άλλων κατά τον Μάρκες, είτε ακόμη παραπέρα, η ουσία του δεν βρίσκεται στην πληρότητα και στην αρμονία, αλλά στη διαφορά, κατά τον Λακάν, είτε και ακόμη πιο αιρετικά, έρωτας είναι να δίνεις κάτι που δεν έχεις σε κάποιον που δεν το θέλει, είτε πρόκειται για ένα συμβάν κατά τον Μπαντιού, είτε ακόμη παραπέρα για κάτι διαφορετικό από ένα συμβόλαιο μεταξύ ναρκισσιστών, ο έρωτας είναι ένα αναντικατάστατο υλικό της ζωής. Τη συμπυκνώνει, τη σημασιοδοτεί, της δίνει όψεις δημιουργίας και έκφρασης με τρόπο μοναδικό και έτσι αναντικατάστατο. 

Όχι ότι δεν υπάρχουν και άλλα που δίνουν στη ζωή παρόμοια χαρακτηριστικά και την κάνουν και ανεκτή και ευχάριστη, αλλά τίποτα με τον τρόπο που το κάνει ο έρωτας. Και πρέπει να ερωτευτείς πολύ και βαθιά, τουλάχιστον για μία φορά στη ζωή σου, για να περάσεις σε αυτήν την αντίπερα όχθη και να ακούς μόνο σαν ψίθυρο τις φωνές που υψώνονται υποστηρίζοντας ότι έρωτας δεν υπάρχει. Και είναι πράγματι ευτυχής αυτός που μπορεί να ερωτεύεται πολύ και βαθιά πέρα από τη "μία φορά". Γιατί η "μία φορά" περικλείει κάτι πολύ στενό και μικρό για τον έρωτα. 

Μ΄αρέσει ο έρωτας, ακόμη και στα κλισέ του...


Θα επανέλθω για τον έρωτα. Μέχρι τότε, παραθέτω ένα απόσπασμα από ένα εξαιρετικό άρθρο της φίλης μου Αντιγόνης - που μας έχει συνηθίσει σε εξαιρετικά κείμενα για τις γονεϊκές σχέσεις - αλλά όταν γράφει και για τα συναισθήματα με εντυπωσιάζει πάντα από την άφοβη προσέγγισή της. Ναι, έχει δίκιο, η ψυχή του έρωτα είναι η ζωή.

"Χορός συναισθημάτων ο έρωτας που αγγίζει την ψυχή μας.
Ύστατη μορφή δημιουργίας η αλλαγή της όταν μεταμορφώνεται από τον έρωτα. Έρωτας και ψυχή σύντροφοι, συνοδοιπόροι στην πιο ολοκληρωμένη και ολοκληρωτική μορφή που πλαισιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη. Ο έρωτας έχει ψυχή, μια ψυχή που ποτέ δεν είναι στατική αλλά μεταμορφώνεται μέσα από την αλλαγή των ανθρώπων που τον βιώνουν.

Στην αρχή του, στην εμβρυική του μορφή, ζητάει την προσκόλληση την καθημερινή ανάσα που είναι η επαφή. Υπάρχει μέσα από το άγγιγμα, το βλέμμα, το χαμόγελο και την προσδοκία της μονιμότητας. Η ψυχή του έρωτα, που αγγίζει τις πιο βαθιές μας συναισθηματικές χορδές γεννώντας μια εσωτερική επανάσταση που μετουσιώνει τον φόβο σε ρίσκο, την ανάγκη σε εκπλήρωση, την δυσπιστία σε αλήθεια. Μας βυθίζει στις πιο καλά φυλαγμένες και ασφαλείς μας σκέψεις και μας κάνει επαναστάτες να μην φοβόμαστε τίποτα και να θέλουμε δίπλα μας να αγγίζουμε, να νιώθουμε τον άνθρωπο που δίνει μορφή στην λέξη Έρωτας.

Είναι επαναστατική η ψυχή του, πυροδοτεί τα πιο αρχέγονα συναισθήματα επιβίωσης και συνέχισης του ανθρώπου. Συναισθανόμαστε, αφηνόμαστε να γευτούμε την αίσθηση του αγαπημένου μας, την μυρωδιά του δέρματος του, την ψυχή και το συναίσθημα που ξεδιπλώνεται μπροστά μας, μπαίνουμε και κολυμπάμε σε ένα χείμαρρο συναισθημάτων που σιγά σιγά γίνεται μια έκρηξη ψυχής, μια ψυχική δυάδα γεμάτη ζωή. Γιατί αυτή είναι η ψυχή του έρωτα, η ζωή.

Η ζωή που δημιουργείται με την γέννηση μας πορεύεται μαζί μας στο προσωπικό μας ταξίδι και πέφτει επάνω στον άνθρωπο που κάνει το είναι μας να αλλάζει, να αναπνέει, να ονειρεύεται, να φαντασιώνεται, να χρωματίζει τις στιγμές του με όνειρα και υποσχέσεις. Υποσχέσεις που ψιθυρίζονται, φωτίζονται και βιώνονται."