Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Το πραγματικό πάνω στο πραγματικό

Με γοήτευε πάντα η φωτογραφία. Θεωρώ πάντα τη Nikon "μου" από τα ξεχωριστά δώρο που μου έχουν κάνει κι έχει πράγματι τη δική της μυθιστορηματική ιστορία αυτή η μηχανή και τη δική της αξία, καθώς ανταλλάχθηκε στην κυριολεξία, μ΄ενα σκάφος, ένα μικρό πλεούμενο. Αυτό όμως είναι για άλλη στιγμή.

Με γοήτευε πάντα αυτή η δυνατότητα. Να "πάρεις" ένα κομμάτι του κυρίαρχου πραγματικού, αυτού που βλέπουν όλοι και να το κάνεις μια άλλη εκδοχή του πραγματικού. Χωρίς να φαίνεται, χωρίς να είναι ελλειματική, ή μισή, ή να λείπει από κάπου. Αντίθετα, να έχει δική της αυτοτέλεια. Τόση, που να ορίζει ξανά το πραγματικό περικλείοντάς το.

Στην αρχή νόμιζα ότι όλοι μπορούν. Να δουν. Να τραβήξουν μια φωτογραφία. Σήμερα ξέρω ότι όχι δεν μπορούν. Δεν μπορούν όλοι να "δουν" αυτό το "άλλο πραγματικό" πάνω στο πραγματικό. Δεν μπορούν να το δουν μέχρι κάποιος να το δει, να το αφαιρέσει και να τους το δείξει.

Εννιά εικόνες Ελλήνων φωτορεπόρτερ συγκατελλέγονται στις καλύτερες του πρακτορείου Reuters για το 2015. Ο Γιάννης Μπεχράκης, ο Φώτης Πλέγκας και ο Γιώργος Μουτάφης είναι μεταξύ των κορυφαίων φωτογράφων της χρονιάς. Δεν μου άρεσαν όλες. Αλλά για κάποιες έχω κάτι να "δω".



Σύρος πρόσφυγας φιλά την κόρη του ενώ περπατά μέσα στην καταιγίδα προς τα ελληνικά σύνορα με την ΠΔΓΜ, κοντά στην Ειδομένη. 

10.09.2015 Γ. Μπεχράκης.

Κι αυτός ο δρόμος που τόσες φορές έχουμε κάνει τον τελευταίο καιρό δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος.





Πρόσφυγας τραβάει ένα παιδί από τη θάλασσα, από το μισοβυθισμένο καταμαράν που μετέφερε περίπου 150 πρόσφυγες από την Τουρκία στη Λέσβο. 

30.10.2015 Γιώρ. Μουτάφης.






To άλμα ενός δελφινιού μπροστά από μια λέμβο γεμάτη πρόσφυγες που διασχίζει το Αιγαίο με προορισμό τη Λέσβο.

21.10.2015 Γ.Μπεχράκης.

Και το πόση αισιοδοξία με γεμίζει αυτή η ζωή δίπλα στη ζωή, δεν περιγράφεται καλύτερα.




Mια ασφυκτικά γεμάτη λέμβος με χαλασμένη μηχανή πλέει στο Αιγαίο μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, κοντά στην Κω.
11.08.2015 Γ. Μπεχράκης. 

Ίσως είναι αυτή που μου αρέσει λιγότερο παρά το αρτιστίκ κόκκινο φεγγάρι που όλοι θυμόμαστε σ΄εκείνη την Πανσέληνο. Αλλά μου θυμίζει λίγο Ασία. Κι ύστερα, θα είναι η αφίσα ενός διεθνούς συνεδρίου που θα συμμετάσχω το καλοκαίρι για το προσφυγικό και είπα να τη συνηθίζω.



Κάθε "καλή φωτογραφία" είναι για μένα σαν ένα κομμάτι από απαγορευμένο καρπό, που μου προσφέρεται...