Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι` αυτές

Η Ραμπία αλ-Ανταβίγια τρέχει στους δρόμους της γενέτειράς της Βασόρα κρατώντας έναν πυρσό στο ένα χέρι και έναν κουβά γεμάτο νερό στο άλλο. Κάποιος τη σταματά και τη ρωτάει τι προσπαθεί να κάνει. "Θα αδειάσω το νερό στις φλόγες της κόλασης κι ύστερα θα κάψω τις πύλες του Παραδείσου, ώστε οι άνθρωποι να μην αγαπούν τον Θεό επειδή φοβούνται την κόλαση, ή επειδή λαχταρούν τον Παράδεισο. Αλλά επειδή είναι Θεός", απάντησε.

Μα δεν αγαπάμε τον άλλον για αυτό που είναι. Τον αγαπάμε για αυτό που έχουμε ανάγκη. Όπως ακριβώς όσοι αγαπούν το Θεό. Αλλά αγαπάμε πάντα. Συνέχεια. Ξανά και πάλι. Όπως ακριβώς όταν έχεις ανάγκη. Αλλά πάντα έχεις. Μια δημιουργία φτιαγμένη απ΄την ανάγκη της αγάπης είσαι.

Ω Θεέ μου, πόσο θα σου μοιάζαμε αν υπήρχες...

Ω Θεέ μου πόσο θα κινδύνευες από μια γυναίκα που καίει τον Παράδεισο και πλημμυρίζει την κόλαση...




Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι` αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμα τους ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.
Τίτος Πατρίκιος