Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

...because usually they win by chance.



“Because that’s literature. Dostoevsky was writing about losers. The main character of The Iliad, Hector, is a loser. It’s very boring to talk about winners. The real literature always talks about losers. Madame Bovary is a loser. Julien Sorel is a loser. I am doing only the same job. Losers are more fascinating.
Winners are stupid … because usually they win by chance.”

Ναι αλλά εσύ ζεις πολύ κοντά στο συναίσθημά σου, μου είπε. Κοίταξα παραξενεμένη... με τον τρόπο που συνειδητοποιείς τα πράγματα μόνο όταν γίνονται λέξεις. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να απαντούν συνεχώς και με μεγάλη επιτυχία στο ερώτημα "τι σκέφτομαι?" αλλά να αποφεύγουν συνεχώς και για πάντα την ερώτηση "τι αισθάνομαι?"

Τελικά η επιτυχία ίσως είναι αυτό. Ένα γύρισμα της τύχης μια στιγμή και μια σειρά επιτυχημένων απαντήσεων στην ίδια πάντα ερώτηση "τι σκέφτομαι" για όλη τη συνέχεια. Με το πέρασμα του χρόνου διαπρέπεις στις απαντήσεις της ίδιας αυτής ερώτησης που επαναλαμβάνεις αέναα. Αναλύεις με επάρκεια και περιγράφεις με βάθος. Κι έτσι δεν ενδιαφέρεσαι για καμία άλλη ερώτηση.

Ναι η λογοτεχνία, η τέχνη ολόκληρη, δεν χρειάζεται τους "επιτυχημένους". Οι "άλλοι" είναι απείρως πιο συναρπαστικοί. Και για αυτό παραχωρεί τους πρώτους στη ζωή.


"Τον Μηνά ούτε τον αγάπησε ούτε και κείνος την αγάπησε. Οι σατανάδες φώλιασαν στα σωθικά τους και μηχανεύτηκαν να τα σμίξουν σε ηδονή θανατερή. ‘Ελιωσαν από επιθυμία τα κορμιά τους, φλογίστηκαν από εγωισμό οι ψυχές τους, σπάραξαν από γλύκα οι σάρκες τους, κι έσπειραν το Χάρο παντού… Όχι δεν τον αγάπησε. Μονάχα ορέχτηκε να εξουσιάσει το κρέας και την ψυχή του."
Η Μεγάλη Χίμαιρα, Μ. Καραγάτση