Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Προσφυγικό - συνέντευξη 98.4 (Κρήτη - Χανιά)


Μία πολύ ενδιαφέρουσα - θέλω να πιστεύω -  ραδιοφωνική συζήτηση για το προσφυγικό με τον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη, με αφορμή την αυριανή εκδήλωση της Ενωτικής Πρωτοβουλίας φοιτητών Πολυτεχνείου Κρήτης (Χανιά) και την ομιλία μου εκεί.





Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Πάμπλο




"Συνάντησα έναν άνδρα. Ήταν η μεγαλοφυία. Ήταν η ζωή. Ήταν ο σπαραγμός. Μου ζήτησε να τον ακολουθήσω χωρίς να κοιτάξω πίσω μου, κι αν σήμερα επιστρέφω σε αυτό που υπήρξε ο έρωτάς μας, το κάνω γιατί εκείνος έχει μόλις πεθάνει. Τον έλεγαν Πάμπλο Πικάσο.


Ήταν ένας έρωτας τρελός. Κι όταν ο έρωτας ξεθώριασε απέμεινε μονάχα η τρέλα. 
Ο Πικάσο με σχεδίασε με μια τρυφερότητα σαν να έπλεκε δαντέλα και με ζωγραφισε σε όλες μου τις φάσεις. Έβαλε τον αιώνα να κλαίει μέσα από τα μάτια μου. Μ΄ έριξε μέσα στη Γκερνίκα. Με ώθησε να βγάλω τη γλώσσα μου σ΄ όλη τη φρίκη του πολέμου. Μου έδωσε την αθάνατη ομορφιά που έχουν οι εικόνες στα μουσεία μας. Μου χάρισε την ηδονή και την καταστροφή. 

Λένε πως με άκουσαν να ισχυρίζομαι πως μετά τον Πικάσο δεν υπήρχε πια παρά μόνο ο Θεός. Δεν θυμάμαι να το είπα ποτέ, αλλά δεν έπαψα ούτε στιγμή να το σκέφτομαι..." 

Nicole Avril, "Moi, Dora Maar" (Ed. Plon, 2002)

* Πάμπλο Πικάσο, γεννήθηκε 25 Οκτωβρίου 1881, Μάλαγα, Ισπανία.




Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Ας ξεπλύνουμε και λίγο Χρυσή Αυγή


Με εντυπωσιάζει πάντα η ανοησία! Πάντα μα πάντα! Με εντυπωσιάζει ως μέγεθος, αλλά και στη μεταμορφωτική της διάσταση. Με εντυπωσιάζει πως μεταμορφώνεται σε βαρύγδουπο λόγο, πως εισχωρεί σε ερμηνείες, πως αποκτά ηχηρή έκφραση. Πως τελικά με μια πρώτη ματιά σου φαίνεται κάτι άλλο πέρα από ανοησία. Ναι το ομολογώ, αυτή η μεταμορφωτική διάσταση της ανοησίας με εντυπωσίαζε πάντα. Αλλά και η άλλη. Εκείνη η βαριά, απροκάλυπτη, ογκώδης ανοησία. Και είτε στη μία της διάσταση είτε στην άλλη, με εντυπωσιάζει ότι η ανοησία φέρει και μια γενίκευση, φτιάχνει έναν “κανόνα”, έναν θέσφατο λόγο για να πείσει πιστούς και απίστους ότι αυτό που λέει είναι όχι μόνο σωστό – αυτό σπανίως είναι ζητούμενο – αλλά κυρίως σοβαρό. Κι ύστερα είναι και το άλλο: αμβλύνοντάς σου όλα τα κριτήρια σε καθοδηγεί σε μια καθήλωση σκέψης, σε μια αδιαμαρτύρητη δεκτικότητα των πάντων. Ναι, η ανοησία πάντα με εντυπωσιάζει. 

Σκέφτηκα πολύ πριν γράψω. Πολύ πριν δώσω χρόνο σε ένα ανόητο κείμενο που προσπαθεί να περάσει για σοβαρό ξεγελώντας όσους μπορεί. Σκέφτηκα πόσο απελπισμένος για δημοσιότητα και δημόσιο ενδιαφέρον πρέπει να είναι κάποιος για να επιζητεί την προσοχή γράφοντας κάτι που στην καλύτερη περίπτωση θα χαρακτηριστεί ανοησία και στη χειρότερη πρόκληση. Αλλά η πρόκληση έχει κάτι το αδυσώπητα αυθεντικό και ανένδοτο που αυτό το μίζερο κείμενο δεν μπορεί ούτε να διεκδικήσει. Σκέφτηκα επίσης, ότι δεν φτάνει ένα παρελθόν χρειάζεται πάντα κι ένα παρόν, ιδίως αν πρόκειται να κυκλοφορήσεις το νέο σου βιβλίο σ΄έναν μήνα. Και τέλος σκέφτηκα πως είναι να ξεπλένεις με αυτόν τον λίγο ιστορικό, λίγο χαωτικό, αλλά οπωσδήποτε σικ τρόπο, τη Χρυσή Αυγή και τη δράση της.

Διαβάζω το κείμενο της Σώτη Τριανταφύλλου Αντιφασίστες (ή ο μονοδιάστατος άνθρωπος). Έχω ξεπεράσει προ πολλού την επισήμανση ότι λέει πολλά το που δημοσιεύεις τα γραπτά σου, που επιλέγεις να δημοσιοποιήσεις τις σκέψεις, τις ιδέες και τις απόψεις σου. Δεν είναι πλέον θέμα για μένα. Διαβάζω λοιπόν το κείμενο. Μια ανοησία από την αρχή ως το τέλος. Μία κλασική περίπτωση ανοησίας με υπογραφή, που κάνει τους αναγνώστες να θαυμάζουν την προσέγγιση, την εμβάθυνση, τη συμπύκνωση τέτοιων νοημάτων και ερμηνειών στον περιορισμένο αριθμό των λέξεων! Μα τι απίστευτη μπουρδολογία! Λίγα ιστορικά από δω, λίγες παλιές, γνωστές απόψεις από 'κει, πολυκαιριασμένα αναμασήματα, αστοχίες που ούτε πρωτοετής φοιτητής των Πολιτικών Επιστημών δεν θα έκανε. Όλα ως βαθυστόχαστες και υψηλές συλλήψεις απρόσιτες και ανέγγιχτες για τους απλούς κοινούς νόες! Κι αυτό το αλλαλούμ σερβιρισμένο μέσα σε τόνους βεβαιότητας.

Για να μας πει τελικά τι? Ότι πράγματι, “στο ελληνικό κοινοβούλιο εκπροσωπείται φασιστική ή νεοναζιστική ομάδα – αλλά η αντιμετώπισή της δεν απαιτεί «αντιφασιστικό» αγώνα, απαιτεί εφαρμογή των νόμων του ποινικού δικαίου” και ότι “Ο αντιφασισμός, ως κίνημα και ως ιδεολογία που εμψυχώνει το κίνημα, αποτελεί έκφραση φόβου μπροστά σε φασιστική απειλή” και μερικά τέτοια ωραία ακόμα. 

Δεν θα σταθώ σε τίποτα από όσα το κείμενο γράφει. Δεν θα έγραφα και τίποτα. Ένα ανόητο κείμενο είναι και αν αποτελεί κομμάτι της προσπάθειας που γίνεται συστηματικά πλέον από το life style να ξεπλυθεί η Χρυσή Αυγή και η δράση της, θα κριθεί από όσους καταλαβαίνουν τι διαβάζουν. Θυμάμαι όμως όταν έγραψα πριν δύο χρόνια σε αμερικάνικα έντυπα για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Τότε κανείς δεν φανταζόταν ότι θα ακολουθούσαν όσα ακολούθησαν της δολοφονίας και της εξέλιξης της δίκης και παρόλα αυτά όλοι καταλάβαμε ότι ο αγώνας που πρέπει να δοθεί αντιφασιστικός είναι. 


Το αντιφασιστικό κίνημα δεν είναι μια έκφραση φόβου μπροστά στη φασιστική απειλή αγαπητή.
Δεν αντιλέγω ότι έτσι ακόμα μπορεί να φαντάζει στο μυαλό σας και στις συζητήσεις σας, και σε κάποιες επίπεδες, ξεπερσμένες ερμηνείες, που τις κόβεται από 'δω τις βάζετε εκεί και αμέσως γίνονται άλλες και πιστεύεται ότι παρόλη αυτήν την άθλια κοπτοραπτική διατηρούν αναλοίωτο το μήνυμά τους. Αλλά πρόκειται για μία τόσο ανούσια και μονοσήμαντη θέση, τελικά τόσο ασήμαντη που δεν λέει τίποτα για την Ευρώπη και για την Ελλάδα που σήμερα ζούμε και υπάρχουμε και δρούμε.
Και όχι αγαπητή, δεν αυτοχαρακτηριζόμαστε αντιφασίστες επειδή βλέπουμε παντού φασίστες, ούτε αντιρατσιστές επειδή βλέπουμε παντού ρατσιστές, ούτε φεμινιστές επειδή βλέπουμε παντού φαλλοκράτες υπακούοντας στις ανάγκες της προπαγάνδας, οπως έτσι απλά και μονοσήμαντα, παιδαριωδώς τα έχετε βολέψει μέσα στο μυαλό και στα γραπτά σας. Σε αυτή τη χώρα μαζί με άλλους ζούμε και υπάρχουμε.

Αλήθεια εσείς σε ποια Ελλάδα ζείτε και υπάρχετε αγαπητή, σε ποια εποχή, σε ποιον χωροχρόνο? Γιατί ενδέχεται τα όσα συμβαίνουν να σας έχουν αφήσει σ΄ ένα πάρα πολύ μακρινό παρελθόν. Οι αφελείς και παδαρειώδεις ερμηνείες για τέτοια σύνθετα φαινόμενα πραγματικά εκφράζουν τις γνώσεις και τις απόψεις σας γύρω από το θέμα, "ως εκεί πάει και δεν έχω παραπάνω", ή για άλλους λόγους γραφετε αυτά που γράφετε?


Και είναι πιθανό να είχε δίκιο ο Μωριακ όταν είπε:  "πες μου τι διαβάζεις να σου πω ποιος είσαι. Αυτό είναι αρκετά σωστό, αλλά θα σε γνώριζα καλύτερα αν μου έλεγες τι ξαναδιαβάζεις"

αλλά εγώ θα συμπλήρωνα "πες μου και τι δεν ξαναδιαβάζεις".




Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Ανοίγει η Συνάντηση κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού


Ευχαριστώ την ΚΕΕΡΦΑ και τον Πέτρο Κωνσταντίνου για την πρόσκληση να συμμετέχω στη φετινή Διεθνή Συνάντηση στα πλαίσια της θεματικής Άσυλο και Στέγη.


To Σαββατοκύριακο 10-11 Οκτωβρίου πραγματοποιείται η φετινή «Διεθνής Συνάντηση κατά του Ρατσισμού και του Φασισμού» που διοργανώνει η Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ) στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ Ρουφ στην Αθήνα. Η Συνάντηση θα έχει ως κεντρική θεματική το προσφυγικό (Σάββατο) και τη δίκη της Χρυσής Αυγής (Κυριακή).


Στο διήμερο συμμετέχουν εκπρόσωποι αντιρατσιστικών οργανώσεων από την Ευρώπη και τον κόσμο, όπως ο Γουέιμαν Μπένετ από τη Βρετανία (United Against Fascism), ο Ντέιβιντ Καρβάλα από τη Βαρκελώνη (Ενωμένοι Ενάντια στον Φασισμό και τον Ρατσισμό), Ντάβιντ Άλμπεϊχ από την Αυστρία (Πλατφόρμα για Άσυλο στους πρόσφυγες), ο Αλέν Μποζολά από τη Γαλλία, ο Φόλκαρτ Μόσλερ από τη Γερμανία, η Αν Λάγκερ από τη Δανία (Πόλεις χωρίς ρατσισμό), ο Aττίλα Ντιρίμ από την Τουρκία, η Μάργκαρετ Γουντς από τη Σκοτία, ο Nτίνος Αγιομαμίτης από την Κύπρο, και εκπρόσωποι του αντιφασιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Ανάμεσα στους ομιλητές είναι και οι δικηγόροι της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής, Θανάσης Καμπαγιάννης, Κώστας Παπαδάκης, Δημήτρης Ζώτος και Ανδρέας Τζέλλης.

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων:

Σάββατο 10 Οκτώβρη

3.00-3.30 μ.μ. Προσέλευση

3.30 μ.μ. - 5.30 μ.μ. «Πρόσφυγες καλοδεχούμενοι»
Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, Γουέιμαν Μπένετ (United Against Fascism, Βρετανία), Γιώργος Πίττας, δημοσιογράφος, Ασράφ Χάσνο (Σύλλογος Αποδήμων Σύρων στην Ελλάδα), Γιώργος Τσιάκαλος, πανεπιστημιακός, Αν Λάγκερ (Πόλεις χωρίς ρατσισμό, Δανία).

Παρεμβάσεις: Κωνσταντίνα Κούνεβα, ευρωβουλευτίνα, Ανδρέας Μπάλλας, περιφερειακός σύμβουλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Αιγαίο-Λέσβος, Τάχερ Αλιζαντά, Αφγανική Κοινότητα, Λαμίν Καμπά, Κοινότητα Γουϊνέας

6.00 μ.μ.-7.00 μ.μ. «Ρίξτε τους φράχτες»
Προβολή βίντεο για το πέρασμα από τα σύνορα. Χρόνης Πεχλιβανίδης, σκηνοθέτης, Τζεμαλί Μηλιαζήμ, δάσκαλος-ΚΕΕΡΦΑ Ξάνθης,  Aττίλα Ντιρίμ, Τουρκία, Μάργκαρετ Γούντς, UAF Σκοτία

7.15 μ.μ.-9.15 μ.μ. «Καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες / Ασυλο και στέγη»
Καμπαγιάννης Θανάσης, δικηγόρος πολιτική αγωγή στη δίκη της Χρυσής Αυγής, Αλέν Μποζολά, Γαλλία, Φόλκαρτ Μόσλερ, Γερμανία, Ντάβιντ Άλμπεϊχ, Πλατφόρμα για Άσυλο στους πρόσφυγες, Αυστρία, Γιουσούφ Οζντεμίρ, Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν, Γρηγόρης Καλομοίρης, Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ, Δημήτρης Ταβουλάρης, δημοτικός σύμβουλος Ν. Ηρακλείου.

Παρεμβάσεις: Παναγιώτης Καλφαγιάννης, πρόεδρος ΠΟΣΠΕΡΤ, Μάνια Παπαδημητρίου, ηθοποιός-σκηνοθέτης, Ελόνα Γέρκο, Ομοσπονδία Αλβανικών Οργανώσεων Ελλάδος, Αλεξάνδρα Πολιτάκη, δημοσιογράφος.

Κυριακή 11 Οκτώβρη

11π.μ.-2 μ.μ. «Στη φυλακή οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής»
Παπαδάκης Κώστας, δικηγόρος πολιτική αγωγή στη δίκη της Χρυσής Αυγής, Νίκη Αργύρη, συντονιστικό ΚΕΕΡΦΑ, Δημήτρης Ψαρράς, δημοσιογράφος, Τζαβέντ Ασλάμ, επικεφαλής Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος, Nτίνος Αγιομαμίτης, Κύπρος, Ντέιβιντ Καρβάλα, Ενωμένοι Ενάντια στο Φασισμό και το Ρατσισμό Βαρκελώνης, Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας-Ρέντη.

Παρεμβάσεις: Αντώνης Ρέλλας, Μηδενική Ανοχή, Κίνηση για τη Χειραφέτηση των ΑμεΑ, Ελισάβετ Παπαδοπούλου, δασκάλα, Προέδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Μολάων Γιάννης Ρίτσος, Μιχαήλ Ζερβός, πρόεδρος Συλλόγου εκτάκτων ΥΠΠΟ, Ελευθερία Κουμάντου, Goldendawnwatch, Ανδρέας Τζέλλης, δικηγόρος οικογένειας Παύλου Φύσσα, Χαντίμ Σέκ, Κοινότητα Σενεγάλης

2.15 μ.μ.-3.00 μ.μ. Κλείσιμο-Aποφάσεις
Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, Δημήτρης Ζώτος, δικηγόρος πολιτική αγωγή στη δίκη της Χρυσής Αυγής, Γουέιμαν Μπένετ, United Against Fascism, Βρετανία, Αντώνης Νταλακογιώργος, πρόεδρος ΠΕΝΕΝ, Θανάσης Διαβολάκης, μέλος Δ.Σ. ΟΙΕΛΕ.



Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2015

Grexit + Προσφυγικό, σχέσεις αλληλένδετες


Ο Πρωθυπουργός υποστηρίζει σθεναρά τον λίγο αυτόν καιρό μετά τις εκλογές ότι “κίνδυνος Grexit δεν υπάρχει στο τραπέζι”. Και το υποστηρίζει τόσο στο εξωτερικό, πρόσφατη επίσκεψη στις ΗΠΑ, όσο και στο εσωτερικό, πράγμα όχι σύνηθες ούτε για εκείνον ούτε για εμάς. Συνήθως ο Πρωθυπουργός υποστηρίζει κάτι στο εσωτερικό, κάτι άλλο στο εξωτερικό κι εμείς μετεωριζόμαστε στο ενδιάμεσο κενό προσπαθώντας να καταλάβουμε που είναι η αλήθεια. Ενίοτε πέφτουμε στο κενό ή περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει, για να αντιληφθούμε έτσι τα πράγματα σε έναν δεύτερο ή και τρίτο χρόνο. Μέχρι να αποφασίσουμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, ένα νέο δίλλημα κάνει την εμφάνισή του. Και μέσα από συνεχή διλλήματα και μετεωρισμούς περνάει ο πολιτικός χρόνος.

Κι έτσι ακριβώς θα συμβεί και με τη διαβεβαίωση αυτή, ότι “κίνδυνος Grexit δεν υπάρχει στο τραπέζι”. Αλλά εάν είναι έτσι, τότε αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι, εάν υπάρχει τραπέζι. 

Και βέβαια οι δανειστές δεν συζητούν για Grexit τη στιγμή αυτή. Και η σιωπή του Σόιμπλε είναι πιο εκκωφαντική και πιο ενδεικτική από οτιδήτοτε έχει πει μέχρι τώρα για το θέμα. Αλλά τι συνέβη και εξαϋλώθηκε αυτή η “φοβερή απειλή” που έως χτες ήταν παρούσα?

Η άποψη ότι η υπογραφή του τρίτου μνημονήμιου έφερε την οριστική μάλιστα όπως υποστηρίζεται απομάκρυνση του κινδύνου του Grexit δεν ευσταθεί με κανέναν τρόπο. 
Οι ελληνικές κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη και η “απειλή” αυτή από μέρους των δανειστών δεν έλλειψε ποτέ από το τραπέζι για καμία κυβέρνηση. Τα μνημόνια υπογράφονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις το ένα μετά το άλλο και η “απειλή” αυτή ποτέ δεν έλλειψε από το τραπέζι. Οι αξιολογήσεις της εφαρμογής των μνημονιακών μέτρων συνοδεύονται πάντα από την “απειλή” του Grexit στο τραπέζι. 

Αυτό  που κάνει τώρα τη διαφορά δεν έχει να κάνει ούτε με κάποια αλλαγή της στάσης των δανειστών απέναντί μας και κυρίως ούτε με κάποια νίκη της κυβέρνησης. Αυτό που έφερε την πρόσκαιρη αλλαγή τακτικής στη στάση των ευρωπαίων δανειστών είναι η προσφυγική κρίση και ο ρόλος της Ελλάδας σε αυτήν.

Υπήρχαν οι προειδοποιήσεις και οι εκτιμήσεις από τον προηγούμενο χρόνο για την έκταση και τη μετεξέλιξη του προσφυγικού σε σχέση με την Ελλάδα. Όσοι ήξεραν, προειδοποιούσαν ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος από τα εκατομμύρια των Σύριων προσφύγων – και όχι μόνο – θα περνούσε στην Ευρώπη. Αλλά είναι άλλο να προειδοποιείς και άλλο να συμβαίνει. Κυρίως γιατί κατά το χρόνο προειδοποίησης έχεις την ευχέρεια να κάνεις ότι δεν ακούς, ή να προτάξεις άλλες προτεραιότητες, ή να το αντιμετωπίσεις ως ένα ακόμη πιθανό ενδεχόμενο. Όταν όμως συμβαίνει, γίνεται μία πραγματικότητα που ξεπερνάει τα ενδεχόμενα και θέτει τους δικούς της όρους. Και από τους όρους της πραγματικότητας είναι σχετικά δύσκολο να ξεφύγεις.

Η Ελλάδα λοιπόν είναι η πρώτη χώρα που πρέπει να αντιμετωπίσει το προσφυγικό ζήτημα από την πλευρά της Ευρώπης, καθώς είναι το πρώτο “ευρωπαϊκό έδαφος” για όσους πρόσφυγες φτάνουν από την Τουρκία.

Οι προηγούμενες απάνθρωπες αντιμετωπίσεις του ζητήματος από την πλευρά της Frontex, αλλά και κρατών όπως η Ιταλία, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια. Από την άλλη, οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης αντιλαμβάνονται τώρα ότι αυτές είναι οι προορισμοί των προσφύγων. Και είναι πάντα ελκυστικό να θέλεις να δώσεις όνομα και γεωγραφικό ορισμό στη Γη της Επαγγελίας, αλλά ούτε η ιδέα της Ευρώπης ούτε της Γης της Επαγγελίας υπήρξαν ποτέ εύκολα διαχειρίσιμες ιδέες.  Το ευρωπαϊκό δημογραφικό δείχνει γηρασμένο πληθυσμό όταν η οικονομία της χρειάζεται νέο ενεργό πληθυσμό και φθηνό εργατικό δυναμικό, αλλά τα ερωτήματα που γεννιούνται είναι περισσότερα από όσες απαντήσεις οι διαπιστώσεις αυτές δίνουν.

Η Ευρώπη σήμερα είναι η Ευρώπη που έχουμε απέναντί μας. Είναι μια κλειστή, σκληρή κοινωνία, με σκληρές ακροδεξιές εκφράσεις που συνεχώς πυκνώνουν και εντός των ευρωπαϊκών κοινωνιών και σε επίπεδο πολιτικής εκπροσώπησης. Η Ευρώπη συνδιαλέγεται με τους εντός “εταίρους” της στη βάση οικονομικών συμφερόντων και μνημονίων. Οι εντός διαφορές της σε όλα τα επίπεδα μεγαλώνουν συνεχώς δημιουργώντας ανυπέρβλητες αποστάσεις μεταξύ των κρατών. Οι κοινές συνισταμένες χάνονται η μία μετά την άλλη και  ένα κοινό, γενικόλογο πλαίσιο “αξιών” που έχει παραμείνει, το μόνο που καταφέρνει εξαιρετικά καλά πέρα από το να εξασφαλίζει έναν πλούσιο βίο στους επαγγελματίες αυτής της ιδέας, είναι να εξαθλιώνει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες χρησιμοποιώντας χειριστικά τη συναισθηματική πρόσδεση στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. 
Επιπλέον, καθώς η Ευρώπη ουδέποτε κατάφερε να ξεφορτωθεί τα φαντάσματά της, έχει να αντιπαλέψει με την ξενοφοβία, την ισλαμοφοβία κι ένα σωρό άλλα ζητήματα που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος εντός της. 

Τελικά, η κάθε ευρωπαϊκή χώρα θα δέχτει τόσους πρόσφυγες όσους η οικονομία της χρειάζεται και οι ανθρωπιστικές αρχές και αξίες θα μείνουν ανυπεράσπιστα λόγια. Μέχρι όμως η Ευρώπη να ανασυγκροτηθεί σε σχέση με αυτό που μόλις τώρα αντικρύζει, η Ελλάδα πρέπει να “τρέξει” το όλο πράγμα. Να “υποδεχτεί” τους πρόσφυγες, να εξασφαλίσει τη μετάβαση μέρους αυτών στην Ευρώπη με όρους ευταξίας και να δει στη συνέχεια τι θα κάνει όταν η μία μετά την άλλη ευρωπαϊκές χώρες θα αρχίσουν να λένε “ως εδώ, δεν χρειάζομαι άλλους”. 

Η Ευρώπη θέλει να κρατήσει το “πρόβλημα” μακριά της. Ή τουλάχιστον να μη φτάνει σε αυτήν ως “πρόβλημα”. Θέλει να φτάνει στη χώρα προορισμού ως μία ελεγχόμενη κατάσταση. Και για να το πετύχει αυτό, πληρώνει όσο όσο από τα πολλά Ευρωπαϊκά Ταμεία που υπάρχουν για τον σκοπό αυτόν. 

Η ελληνική κυβέρνηση από την άλλη μεριά προσβλέπει σε αυτά τα χρήματα ως μάννα εξ ουρανού. Κέντρα υποδοχής, δομές φιλοξενίας, θέσεις εργασίας, αλλά και χρήματα που ακολουθούν το προσφυγικό ζήτημα και διαχέονται με χίλιους δυο τρόπους. 
Δεν είναι και αμελητέο ότι η ελληνική κυβέρνηση προσβλέπει στο να ξανακερδίσει μία θέση εταίρου – για ισότιμου ούτε λόγος - δείχνοντας συνεργασία και αποτελεσματικότητα στο θέμα. Ίσως και να φαντάζεται ότι και από τη συνεργασία και αποτελεσματικότητα αυτή θα προκύψει και μία καλύτερη μεταχείρισή της στο μέλλον από τους εταίρους – δανειστές στο θέμα της εφαρμογής των μνημονίων. 

Μπροστά σε αυτό τη σύνθετη και πολλαπλά απαιτητική πραγματικότητα που το προσφυγικό ζήτημα θέτει για όλη την Ευρώπη, το Grexit επιβάλλεται να απομακρυνθεί από το τραπέζι και να περιμένει. Και αυτό κάνει, περιμένει.