Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Εκλογές - μέρος Α΄


Στιγμή Α΄ 
Κυριακάτικο φύλλο εφημερίδας με μεγάλη κυκλοφορία (εάν θυμόμουν ποια θα το ανέφερα), 
πριν από αρκετό καιρό: ένα κείμενο για μία θεατρική παράσταση στην Επίδαυρο.

Η συντάκτρια, ίσως και συντάκτης, τη χαρακτήριζε σαν το “μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός του καλοκαιριού”, “ίσως και της χρονιάς” και αποδίδει τον πρέποντα φόρο τιμής σε όσους θεατές ήταν εκεί (1500 περίπου είμασταν), για το κριτήριό τους, το καλλιτεχνικό τους αισθητήριο, την ανταπόκρισή τους. Μα τι ξεχωριστοί που θα πρέπει να είμασταν ως μέτοχοι και γιατί όχι μύστες μιας τέτοιας τελετουργίας?

Μεγάλωσα με τα ίδια ρεπορτάζ χρόνια ολόκληρα για το “μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός του καλοκαιριού”, “ίσως και της χρονιάς”. Νόμιζα ότι ήταν κάτι σπουδαίο. Κάτι που αν μετείχα έστω και με τον παθητικό ρόλο του θεατή/καταναλωτή θα σήμαινε κάτι. Τίποτα δεν σημαίνει. Η ανάγκη μιας μικρής επαρχίας να αυτοαναγνωρίζεται και να ανατροφοδοτείται, να ζει και να υπάρχει με τα κλισέ της, τα φετίχ της, τα ιερά και όσιά της, στα οποία κανείς δεν δίνει σημασία παρά μόνο η ίδια. Μια μικρή επαρχία, που δεν παράγει τίποτα και περιορίζει το νου και τη σκέψη όσο μπορεί – εσκεμένα? - για να τα φέρει στα δικά της μικρά μέτρα. Χρειάστηκε να πάω σε άλλες χώρες και ηπείρους για να καταλάβω ότι η τέχνη δεν προσμετράται έτσι, με “καλλιτεχνικά γεγονότα της σεζόν" ή "της χρονιάς”. Για να “ανοίξει το μυαλό μου” που είχε καταντήσει ράθυμο μέσα σε αυτές τις αστείες, μικρές, περιοριστικές βεβαιότητες με τις οποίες είχε μεγαλώσει.



Στιγμή Β'
Τηλεοπτικά κανάλια, τελευταίες μέρες: Η χώρα σε προεκλογική περίοδο. 

Οι ερωτήσεις παραμένουν χρόνια ολόκληρα οι ίδιες, οι απαντήσεις επίσης, το περιεχόμενο των συζητήσεων το ίδιο. Τελικά όλη η συζήτηση, χρόνια ολόκληρα, ένας ατέλειωτος προσωπικός ή συλλογικός ανταγωνισμός στη βάση “εγώ είμαι καλύτερος”. Η ερμηνεία του πολιτικού διακυβεύματος εκχωρείται στην κάθε πολιτική περσόνα σύμφωνα με τους χρόνους του ΕΣΡ και η μιντιακή περσόνα – δημοσιογράφος προσπαθεί να κάνει και αυτή το κομμάτι της στη βάση της αντικειμενικότητας και της αλήθειας. Θυμάμαι τους ίδιους ανθρώπους στις ίδιες θέσεις να απαντάνε στις ίδιες ερωτήσεις με τις ίδιες απαντήσεις και να παίρνουν τις ίδιες θέσεις, αξιώματα και οφέλη, από τότε που ήμουν παιδί. Τους θυμαμαι το ίδιο ψεύτες, το ίδιο αγύρτες -  ίσως και καλύτερους τώρα – χυδαίους πλιατσικολόγους που σε κοιτάνε ανενδοίαστα καταπρόσωπο ενώ σε έχουν ληστέψει.


Η κοινωνία αλλάζει, ή θέλει, ή προσπαθεί. Ή και δεν θέλει, δεν καταλαβαίνει, δεν τη νοιάζει. 
Τα ΜΜΕ μένουν αναλλοίωτα ίδια. Αντιλαμβάνονται, αναλύουν (ας πούμε), ερμηνεύουν την πραγματικότητα με τον ίδιο, απαράλλαχτο τρόπο. Καταλαβαίνω τον “δημοσιογράφο”. Που να αλλάζεις τώρα λέξεις? Που να αλλάζεις τους όρους? Γιατί να το κάνεις? Πως να το κάνεις με τις 600 όλες κι όλες λέξεις που παρέλαβες από τον προηγούμενο όταν πήρες τη θέση του. Που να μπαίνεις τώρα σε τέτοιους κόπους? Και για ποιον λόγο? Για ποιους?  
Καταλαβαίνω απόλυτα.



Τα συστημικά ΜΜΕ υπάρχουν γιατί εμείς τα θέλουμε. Εμείς, συστημικοί στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας, στις ιδέες και στις επιλογές μας. Εμείς, αντισυστημικοί κατά φαντασία, επαναστάτες του μέτρου και της ευταξίας. Εμείς, στον ορίζοντα του περιορισμένου, μόνο ως εκεί που το μάτι φτάνει. Εμείς, φτωχοί στις λέξεις και στο λόγο, αδαείς και φοβισμένοι στην τεράστια επικράτεια του συστημικού.