Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Το πράττειν


         Και ο τρόπος “η ζωή να σε προλαβαίνει” είναι μια ζωή που δεν έχουμε ζήσει. Η ζωή που μας λένε ότι είναι καλό και πρέπει να ζήσουμε είναι η ζωή εκείνη που τη σχεδιάζεις από καιρό, σημειώνεις τους στόχους της και μπαίνεις στο δρόμο για να την πετύχεις. Κόπος, δάκρυα, υπομονή, επιμονή και τι δεν επιστρατεύει αυτή η άποψη και τι δεν αθωώνει και τι δεν δικαιολογεί και επενοχοποιεί στην πορεία. Καλύτερα να είσαι απασχολήμενος στο προσωπικό σου σχέδιο, στον προσωπικό σου στόχο, στην προσωπική σου φιλοδοξία, στην προσωπική σου επιτυχία. Καλύτερα εκεί στο “προσωπικό”, που σου έχουν πει, μάθει, δείξει, ότι αυτό είναι το πιο σπουδαίο, με τα αποτελέσματά του θα κριθείς και θα μετρηθείς στο τέλος, αλλά και κατά την πορεία. Αυτή τη ζωή μάθαμε να θέλουμε, να επιδιώκουμε να ζήσουμε και στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά σε εκείνους που επιμένουν στο μόνο που ξέρουν: να μας κρίνουν με βάση αυτά. 


Και κολλάω πάνω στον καθρέφτη εκείνη τη φωτογραφία - που τότε δεν ήξερα, αλλά τώρα ξέρω ότι άλλαξε τη ζωή μου, και κοιτάζω τα συρματοπλέγματα, τον άγριο χωματόδρομο με τα κίτρινα άγρια λουλούδια και τον γαλάζιο ουρανό που τα σκεπάζει όλα, πιο γαλάζιο και φωτεινό εκεί από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Και συνεχίζω τόσα χρόνια μετά – φέρνοντας στο μυαλό μου εκείνον τον τόπο - να τον βρίσκω σκληρό και τον ουρανό πιο γαλάζιο και φωτεινό από οπουδήποτε αλλού. Κι επιθυμώ να σταθώ δίπλα σ΄αυτήν τη σκληρότητα χωρίς να της παραδοθώ, ακόμη και τόσα χρόνια μετά, κι έτσι παίρνω ένα μικρό τετράγωνο χαρτί σημειώσεων και γράφω πάνω του τους πιο ωραίους στίχους που μου έρχονται στο μυαλό εκείνη τη στιγμή : 

ο νικήσαντας τον Άδη και τον Έρωτα σώσαντας, 
αυτός ο πρίγκιπας των κρίνων είμαι. 

Το κολλάω ακριβώς από κάτω κι αισθάνομαι ότι όλα μπήκαν στη θέση τους.

          Η Λακανική Αριστερά του Σταυρακάκη - βιβλίο δανεισμένο που αφήνει το αποτύπωμά του για όσο κρατήσει - περιμένει με τις χιλιογυρισμένες σελίδες του να τελειώσω με τις παραπομπές για κάτι που γράφω τώρα. Κάθε μέρα το αναβάλλω. Ίσως γιατί βαριέμαι παράφορα τις παραπομπές και την τάξη, εκτός από τις περιόδους που παθιάζομαι μαζί της. Κι έτσι ζω μαζί της. Ή μαζί με πολλή τάξη ή με καθόλου. Σήμερα, τώρα, από δω και πέρα, ευτυχώς με καθόλου. 

       Αφήνω το κρεβάτι μου ξέστρωτο επιθυμώντας να φανερώνει αυτό το “ζωντανό” που το πρωινό ξύπνημα φέρνει κάθε μέρα στη ζωή. Αισθάνομαι μια κάποια περιφρόνηση για τα στρωμένα κρεβάτια και τα τεντωμένα σεντόνια. Πάντα την αισθανόμουν. Και ο κύκλος που προσπάθησα να συμφωνήσω με αυτά, τέλειωσε. Αλλά προσπάθησα! (Αν έβαζα όλα τα θαυμαστικά του κόσμου θα αποτύπωνε άραγε το πόσο σκληρά?) Με σκέφτομαι με απίστευτη συμπάθεια σε όλη αυτήν την προσπάθεια! Στρωμένα κρεβάτια, τεντωμένα σεντόνια, για φαντάσου! Αλλά πάντα μια προσπάθεια ήταν. Ποτέ δεν έγινε επιθυμία. Χρειαζόταν πάντα προσπάθεια κι εκεί έμεινε, μια προσπάθεια. Το κακό με τις προσπάθειες είναι πως όταν τις εγκαταλείπεις, επανέρχεσαι στην αρχική σου θέση πιο αποφασιστικά από πριν. Όχι δεν υπάρχουν αποτυχημένες προσπάθειες. Όλες προσπάθειες είναι. Το αποτέλεσμα είναι άλλο πράγμα. Αλλά αντιλαμβανόμαστε το πράττειν εκ του αποτελέσματος και της χρησιμότητάς του, με έναν τρόπο δηλαδή εξαιρετικά αναποφάσιστο, όπως ο Χάιντεγκερ γράφει.

Κοιτάζω το κουβαρισμένο σεντόνι στην άκρη του κρεβατιού και απολαμβάνω την εικόνα αυτή που δημιουργεί μέσα μου ένα απίστευτα μεγάλο και ωραίο συναίσθημα. Δεν έχω ιδέα τι είναι, αλλά είναι απίστευτα ωραίο. Συμφωνώ όμως για πρώτη φορά χωρίς αντιρρήσεις ότι δεν χρειάζεται και να ξέρω.


Πάω να ψηφίσω στο σημερινό δημοψήφισμα. Μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα.

Η χώρα είναι σε έλεγχο κεφαλαίων εδώ και μία εβδομάδα περίπου. 
Έχουν χρησιμοποιηθεί όλα τα εργαλεία εκφοβισμού που προκύπτουν απ΄ τους λογικούς συσχετισμούς και όποιος θέλει να ακουστεί "πιο σοβαρός αναλυτής" ρίχνει και μια εναγώνια κορώνα περί διχασμού!

Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι  το ερώτημα είναι θολό, γιατί το ερώτημα και οι διαστάσεις του μέσα μας είναι μεγαλύτερο από αυτό που αποτυπώνεται στο χαρτί, από ότι εκφράζεται με τις όποιες λέξεις. Είναι ένα ερώτημα που στην αδυναμία του συμπυκνώνει τόσα πολλά για τον καθένα. Μια Ελλάδα αποκαλύπτεται μέσα από κραυγές, από σιωπές, από κακοποιημένες ελπίδες, από κυρίαρχους φόβους.
Πως να τα βάλεις όλα αυτά σε ένα ερώτημα? Με ποιες λέξεις? Ποιες είναι οι "κατάλληλες", οι "σωστές"? Όποιες και να διαλέξεις ανεπαρκείς θα είναι, λάθος θα αποτυπώνουν το τελικό νόημα. Αλλά ο καθένας αυτό που ελπίζει θα ψηφίσει και όχι αυτό που διαβάζει και το πράττειν δεν γίνεται εδώ - σε αυτή τη μικρή στιγμή συναισθηματικής έξαρσης - αντιληπτό από το αποτέλεσμα. 

Ξεκινώ αποφασισμένη να αναζητήσω τον πρίγκιπα των κρίνων. Να τον ρωτήσω ποια είμαι. 
Τα καλοκαιρινά πρωινά μυρίζουν πάντα έρωτα. Για τη ζωή.