Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Οι δρόμοι της ζωής είναι πάντα ακριβοί

Καθώς οι σύριοι πρόσφυγες συνεχίζουν να βρίσκονται στο Σύνταγμα από τις 19 Νοεμβρίου και σε απεργία πείνας από τις 24 του ίδιου μήνα, επαναφέρουν στην ελληνική και ευρωπαϊκή επικαιρότητα με τον πιο σκληρό τρόπο τις συμφωνίες για τη “ρύθμιση της κυκλοφορίας των ανθρώπων εντός της Ευρώπης”, γνωστές ως Δουβλίνο Ι και Δουβλίνο ΙΙ. Οι κυβερνήσεις της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης σχεδιάζοντας και υπογράφοντας τα “Δουβλίνα”  αποποιήθηκαν το “πρόβλημα” και κατάφεραν να το κρατήσουν μακριά τους, τροφοδοτώντας τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών του νότου, με πολλά χρήματα από τα ευρωπαϊκά ταμεία, για τη λύση του. Η άμετρη βία και καταστολή που εφαρμόστηκε τα τελευταία χρόνια και από την Ελλάδα ως κυβερνητικός σχεδιασμός για το μεταναστευτικό, τα στρατόπεδα κράτησης με τα ηλεκτροφόρα σύρματα, οι Αμυγδαλέζες των κάμπων και της συγκομιδής, δεν έφεραν καμία λύση. 

Σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει το θέμα των σύρων προσφύγων στο Σύνταγμα. Το αποτέλεσμα είναι μία σωρεία τραγελαφικών δηλώσεων περί εικόνας που χαλάει το εορταστικό κλίμα και μεταφοράς της “αραβικής άνοιξης”. Οι δηλώσεις αυτές, ανάμεσα στον πολιτικό κυνισμό και την πολιτική ανοησία, επαναφέρουν την ολοκληρωτική αποτυχία στο μεταναστευτικό και αναδεικνύουν την αντιπροσώπευσή της ελληνικής κυβέρνησης από ένα εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας πολιτικό προσωπικό.

Την ίδια ώρα, εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές συνεχίζουν να χάνονται στη Μεσόγειο, μία θάλασσα αλλοτινού θαυμαστού πολιτισμού, που σήμερα μοιάζει περισσότερο με μία αιμάτινη κολυβήθρα του Σιλωάμ. Άνθρωποι των πολέμων, των διωγμών, των καταστροφών, άνθρωποι της μοίρας που δεν ορίζουν και όμως θέλουν να της πάνε κόντρα για να γίνουν άνθρωποι της ζωής που ονειρεύτηκαν. 

Σε κάθε δρόμο της ζωής δεν έχει τη μόνη σημασία ο προορισμός. Αλλά και από που ξεκίνησε κανείς. Το καταλαβαίνεις κάθε φορά που σταματάς να πάρεις μία ανάσα και κοιτάς κλεφτά ή θαρρετά πίσω. Γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να κοιτάς πίσω. Δεν το αντέχει πάντα η καρδιά. Και βλέπεις ένα δρόμο πολύ και ακριβό. Γιατί οι δρόμοι της ζωής, αυτοί που διαλέγεις ή αναγκάζεσαι να περπατήσεις, είναι πάντα ακριβοί. 

Και το καταλαβαίνεις μόνος σου... έχοντας πληρώσει...


10.12. Ημέρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.



* Δανείζομαι τη φωτογραφία από τη Διεθνή Αμνηστεία και την ευχαριστώ. Και οι δικές μου μοιάζουν τόσο εξάλλου...