Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Κι άλλος προορισμός δεν υπάρχει

Τα "θέλω" των ανθρώπων άλλες φορές μικρά, σεμνά και ταπεινά, στο μέτρο του δυνατού και της προσπάθειας. Και άλλα, μεγάλα, τιτάνια, υπέρμετρα, αλλαζονικά, κόντρα σε κάθε έννοια μέτρου και εφικτού. Μου αρέσουν αυτά τα δεύτερα. Ακόμη κι αν καθώς ορθώνονται δίπλα στον άλλον, ή σε μένα, τον  κάνουν/με κάνουν,  να φαίνεται/να φαίνομαι μικρός/ή.

Έχουν αυτό το αλλαζονικό μέγεθος που με γοητεύει πάντα στους ανθρώπους. Τους δίνει κάτι απρόσμενο. Μια αλλαζονία που περίσσεψε από το θεϊκό, αλλά φορεμένη στους ανθρώπους τους κάνει να φαντάζουν καλύτεροι. Τους βγάζει από το μέτρο και την ησυχία τους.
Ποτέ δεν κατάλαβα αυτήν την "ησυχία" στη ζωή, στην έκφραση, στη σκέψη, στην απόφαση. Μια ησυχία δύο σειρών που μπορεί να σε ρουφήξει μέσα της, γιατί αυτήν δεν τη φοβάσαι όπως τη δίνη και της αφήνεσαι. Και χαίρεσαι με τα γλυκά που σου προσφέρει μετά το φαγητό, όπως γίνεται σε όλα τα καθώς πρέπει γεύματα που γεμίζουν με ευχαρίστηση τον ουρανίσκο σου. 

Ανακάλυψα ότι μ' αρέσει η αλλαζονία στη ζωή. Ίσως γιατί είναι το μόνο βλέμμα με το οποίο μπορείς να κοιτάξεις τη ζωή στα ίσα. 

Και μ' αρέσουν και οι άνθρωποι με το αλλαζονικό βλέμμα, τον προκλητικό λόγο, την προσπάθεια κόντρα στο μέτρο. Που είναι πάντα πεινασμένοι για τη ζωή και έτσι ποτέ δεν προλαβαίνουν να φτάσουν στο "γλυκό μετά το φαγητό". Πάντα μου άρεσαν. Κι όλα τα βήματα μου κοντά τους με πήγαιναν πάντα. Και σε όλους τους δρόμους μου, να γίνω σαν κι αυτούς επιθυμούσα.

Κι έτσι τώρα, όπως και τότε, όπως και πάντα, ξέρω ότι τα βήματά μου πάλι κοντά τους θα με πάνε. Κι άλλος προορισμός δεν υπάρχει. 
Κι άλλος προορισμός δεν υπάρχει.
Κι αυτό το είδωλο στον καθρέφτη με το αλλαζονικό βλέμμα που κοιτάζει τη ζωή και τον κόσμο είναι ευτυχώς και δικό μου! Φτιαγμένο σε αυτούς τους δρόμους. Σε αυτές τις επιθυμίες. Σε αυτές τις λέξεις. Και σε άλλες. Ανείπωτες ακόμα. Κι όπως το κοιτάζω καταλαβαίνω για άλλη μια φορά πόσο δικό μου είναι.

Ίσως μια μέρα αφηγηθώ την ιστορία αυτής της ησυχίας. Ποιος ξέρει...