Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

Τσουνάμι, δέκα χρόνια μετά...


Ήταν ένα ζεστό και φωτεινό πρωινό. Από εκείνα τα πρωινά με πολύ ήλιο και φως που νομίζω ότι από πάντα αγαπούσα. Περπατούσα με γρήγορο βήμα και γρήγορες σκέψεις ανάμεσα στις σκηνές που ήταν στημένες στο χώμα. Η μέρα είχε κάτι που θα το έλεγες "καθημερινότητα", μέσα σε κάτι που ήταν πέρα από κάθε καθημερινότητα. Ήταν μάλλον σωστότερα "η δική μου καθημερινότητα". Ο ήλιος ήταν τόσο δυνατός που σημάδευε ανεξίτηλα το πρόσωπό μου. Αλλά δεν ήταν αυτό που με απασχολούσε. Άλλες σκέψεις είχα στο μυαλό μου και εκείνο το πρωινό. Σταμάτησα μπροστά σε μία σκηνή, όπου ήδη κάποιοι άνθρωποι ήταν μαζεμένοι απ΄έξω και με περίμεναν. Μέχρι να γίνει το τσάι - είναι αδύνατον να σου προσφέρουν τσάι και να αρνηθείς - στεκόμασταν όρθιοι και συζητούσαμε. Ήμουν πια πολύ καιρό εκεί. Με είχαν συνηθίσει, με είχαν μάθει, ήμουν ένας δικός τους άνθρωπους, όχι ίδιος αλλά δικός τους, που θα μου πρόσφεραν τσάι πολλές φορές μέσα στη μέρα, μέχρι να φύγω λίγο πριν το σούρουπο. [...]

Θυμάμαι ότι είχα τα κλειδιά μου περασμένα στη ζώνη μου μαζί με μια αρμαθιά από μικρά κουκλάκια που μου είχαν χαρίσει φίλοι μου. Ένα γκρίζο γατί με ροζ μπλουζάκι που έγραφε το όνομά μου, δώρο της φίλης μου της Ειρήνης, ένα μικρό καφέ αρκουδάκι, μια μικρή πριγκίπισσα, και 3-4 άλλα, μια περίεργη, ανόμοια αρμαθιά τέλος πάντων. Και καθώς μιλάμε, κάποια στιγμή, αντιλαμβάνομαι μικρά, πνιχτά χαχανητά πίσω μου, και γυρίζοντας το κεφάλι μου βλέπω μία παρέα παιδιών να "επεξεργάζεται" με περιέργεια τα κλειδιά μου. Δεν ξέρω πως έγινε και συννενοηθήκαμε με τα μάτια, και τότε τα πιο μικρά άρχισαν να τρέχουν ανάμεσα στις σκηνές, να γελάνε, να φωνάζουν και να βγάζουν μικρές στριγγλιές χαράς. Κι εγώ άρχισα να τα κυνηγάω, τόσο όσο χρειαζόταν για να μην τα πιάνω. [...]
Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτό το κυνηγητό, αλλά μάλλον όχι πολύ. Τα μαλακά σουέτ αθλητικά μου παπούτσια με έβγαζαν πάντα ασπροπρόσωπη, αλλά η περίφημη φυσική μου κατάσταση, παρά τη φήμη της, υπέκυψε στον ήλιο. Λαχανισμένη συνέχισα ακόμη να γελάω, τα μικρά γελούσαν κι αυτά πολύ και τότε ξαφνικά αλλά αναπόφευκτα "ξαναγύρισα" εκεί που πραγματικά ήμουν. Ένα camp γεμάτο σκηνές πάνω στην άμμο. Κοίταξα τους ανθρώπους που με κοιτούσαν σιωπηλοί και παραξενεμένοι. Προσπαθούσα να τους μιλήσω, αλλά η ανάσα μου έβγαινε ακόμα λαχανισμένη κι έτσι απλώς συνέχιζα να γελάω. Στα επόμενα δευτερόλεπτα, η σιωπή διαλύθυκε μεμιάς. Άρχισαν κι εκείνοι να γελούν. Ένα δυνατό, υπέροχο, λυτρωτικό γέλιο κάτω από τον δυνατό ήλιο, πάνω σε μία άμμο που έκαιγε σχεδόν όλη μέρα. [...]

Δέκα χρόνια πριν ένα σφοδρό τσουνάμι έπληξε κάποιες νησιωτικές χώρες και συντάραξε τον κόσμο. Χωριά ολόκληρα ισοπεδώθηκαν κυριολεκτικά και οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές ήταν τεράστιες. Αλλά και ο τρόπος που σημαδεύτηκε η ζωή αυτών που επέζησαν, τριγυρισμένοι πάντα από το γεγονός και από την απώλεια, παραμένει ανεξήτηλος. Για εμάς που βρεθήκαμε εκεί, βρέθηκα εκεί στα πλαίσια της διεθνούς παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας... Δεν ξέρω ακόμη να πω τι εμπειρία ήταν...

"Τα πτώματα που έβγαζε η θάλασσα δεν ήταν πια πολλά όπως τον πρώτο καιρό, αλλά οι ντόπιοι δεν έτρωγαν ψάρια - και για πολύ καιρό μετά - γιατί τα ψάρια όπως έλεγαν, έφαγαν τους δικούς τους ανθρώπους. Στη φάση εκείνη έπρεπε να γίνει ο σχεδιασμός και ο συντονισμός για τη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας. Αυτό σήμαινε ολοήμερες μετακινήσεις και συζητήσεις με τους ανθρώπους εκεί, από το ένα camp στο άλλο για να καταγραφούν οι ανάγκες, να βρεθούν οι τρόποι, να μεταφερθούν τα είδη, να βρεθεί ο τρόπος της διανομή τους. 
Ο κόσμος έμενε σε σκηνές που γρήγορα όμως θα έπρεπε να αντικατασταθούν από κάτι άλλο, καθώς θα ερχόταν η εποχή των βροχών και οι σκηνές δεν είχαν καμία τύχη. Σύντομα άρχισε ο επανασχεδιασμός ολόκληρων των χωριών που καταστράφηκαν. Τίποτα δεν ήταν εύκολο. Όλα είχαν τη μεγάλη γοητεία της μεγάλης πρόκλησης και της μεγάλης σύγκρουσης. Το "λογικά ορθό", σκόνταφτε στο "ηθικά ορθό". Όχι, οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να πλησιάζουν τα λιγοστά ερείπια των σπιτιών, ήταν πολύ επικίνδυνο. Όχι, δεν γινόταν να μην τα πλησιάζουν, αυτά τα "ερείπια" ήταν μέχρι χτες το σπίτι τους. Πήγαιναν ακόμη και έκλαιγαν βουβά πάνω σε αυτά τους χαμένους ανθρώπους τους και τις κατεστραμένες ζωές τους. Όχι, το "νέο χωριό" δεν μπορούσε να χτιστεί στο ίδιο μέρος με το παλιό δίπλα στο κύμα, έπρεπε να κρατηθεί μία απόσταση ασφαλείας για ένα ενδεχόμενο ίδιο φαινόμενο στο μέλλον. Όχι, το χωριό - δεν χρησιμοποιούσαν τον όρο "νέο" - έπρεπε να ξαναχτιστεί εκεί ακριβώς που οι πρόγονοί τους το είχαν χτίσει. Μα, το "νέο χωριό" θα είχε τα πάντα. Όχι "τα πάντα" δεν ήταν το σημαντικό. Η σχέση με τον τόπο και τους προγόνους και τη ζωή που αναποδογύρισε ήταν το σημαντικό".  [...]

Έχω πολλές φωτογραφίες από τις ισοπεδωμένες περιοχές της Σρι Λάνκα. Κάποιες έχουν και λιγοστά ερείπια. Σε κάποιες άλλες δεν μπορείς να φανταστείς ότι εκεί μόλις πριν λίγο καιρό υπήρχε ένα χωριό. Έχω πολλές εικόνες καταστροφής μέσα σε φωτογραφικούς φακέλους...
Με τους ανθρώπους της Σρι Λάνκα μοιράστηκα πολλά. Πράγματα της καρδιάς. Και τους ευχαριστώ για όλα. Για την ευγένειά τους, για το τσάι που μου πρόσφεραν απλόχερα πάντα μέσα στη δύσκολη μέρα, για το υπέροχο, εξωτικό Kandy που μου έδειξαν και θα μπορούσα να ξεχαστώ και να ζήσω για πολύ εκεί. Για τους κρυμένους ναούς ψηλά στα βουνά, που δεν υπάρχουν στους τουριστικούς οδηγούς, αλλά σου κόβουν την ανάσα από την ομορφιά και σε γεμίζουν δέος. Για τις κούπες με ρύζι που μου πρόσφεραν οι μοναχοί εκεί, πολλές φορές βουβά μιλώντας μόνο με τη σιωπή, όταν δεν υπήρχε κάποιος να μεταφράζει, για τις πολύχρωμες κλωστές που έδεναν στον καρπό μου πριν φύγω "διαβασμένες με ευχές". Κι ας μην πίστευα. Τα χρόνια που θα ερχόντουσαν θα σκεφτόμουν πολλές φορές ότι κάποιες από αυτές πρέπει να έπιασαν (δεν εξηγείται αλλιώς)... 
Έτσι σήμερα, δέκα χρόνια μετά, σε αυτήν την ημέρα μνήμης διάλεξα μια εικόνα της καρδιάς.

 Ακόμη κι όταν αρχίσαμε να πίνουμε τις πρώτες γουλιές από το τσάι γελούσαμε όλοι. Ένα γέλιο υπέροχο, λυτρωτικό κάτω από τον ζεστό ήλιο, πάνω στην άμμο που έκαιγε σχεδόν όλη μέρα. Έβγαλα τα κλειδιά από τη ζώνη κι άρχισα να μοιράζω τα κουκλάκια ξεκινώντας από τις πιο μικρές. Κι ύστερα, λίγο πριν εκείνα τα γέλια σωπάσουν, με άφησαν να τους βγάλω αυτή τη φωτογραφία...



Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Λιγότερες πεποιθήσεις, περισσότερη έπαρση


" Η απαίτηση να σε αγαπούν είναι η πιο μεγάλη έπαρση"
                                                                                       Φ. Νίτσε, Ανθρώπινο, πάρα πολύ ανθρώπινο

Τότε κάποιοι θα ζήσουμε καταδικασμένοι στην έπαρση....


Δεν θα γινόταν σε εκείνους τους καιρούς των είκοσί μου χρόνων. 
Να κάθομαι ήρεμα αυτό το πρωινό πίνοντας τον καφέ μου, λίγες μέρες πριν ένας ακόμη χρόνος προστεθεί και να σκέφτομαι τον χρόνο που πέρασε. Όχι δεν θα γινόταν. Και τώρα που γίνεται και του δίνω εκταση, δεν είναι από μία διάθεση απολογισμού, αλλά από έναν αυθόρμητο, ενδόμυχο θαυμασμό απέναντι σε αυτή τη θαυμαστή εσωτερική ηρεμία, του πρωινού και του καφέ που θέλω να κρατήσει λίγο ακόμη. Προσπαθώ να την ξεγελάσω με αυτήν την κούπα καφέ, για να κρατήσει λίγο ακόμη.

Τα μισά και ανολοκλήρωτα της ζωής δεν επιδέχονται απολογισμούς. Όπως ακριβώς και τα ολόκληρα δεν τους χρειάζονται. Η ζωή ολόκληρη μοιάζει να φτηναίνει κάτω από το βάρος ενός απολογισμού. Παίρνει φόρμα για να χωρέσει σε κριτήρια, γίνεται σχήμα και μέγεθος για να μετρηθεί, μπαίνει σε τοπία με δαμόκλειες σπάθες και προκρούστεια κρεβάτια. Όχι, κανένας απολογισμός. 

Περνούσα πάντα τον κλεφτό χρόνο μου κάνοντας όνειρα. Αν έπρεπε να κοιτάξω πίσω, θα έλεγα ότι τα περισσότερα πραγματοποιήθηκαν. Αλλά προτιμώ να κοιτάω σε αυτά που είναι μπροστά. 
Θα ήθελα να με βρουν με λιγότερες παγιωμένες βεβαιότητες και πεποιθήσεις. Οι πεποιθήσεις είναι πιο επικίνδυνοι εχθροί της αλήθειας από τα ψέματα, θα πει ο Νίτσε. Και πιο αποτελεσματικοί.

Λιγότερες πεποιθήσεις λοιπόν. Όχι προς χάρη της "αλήθειας". Προς χάρη της ζωής. Της ζωής που θέλει να ζήσει κανείς. Που αξίζει πιο πολύ από τις βεβαιότητες, πιο πολύ από τις πεποιθήσεις, πιο πολύ από τις προκαταλήψεις για καθολική ανωτερότητα της αλήθειας.

- Και η απαίτηση να αγαπηθεί κανείς είναι έπαρση?
- Ναι, είναι. Μεγαλειώδης και υπέροχη. Μία έπαρση που δεν κάμπτεται μπροστά σε πεποιθήσεις, βεβαιότητες και αλήθειες. Ναι, μια υπέροχη ανθρώπινη έπαρση! Πιο πέρα από τις σεμνές και σιωπηλές επιθυμίες. Πιο πέρα από τις βουβές προσδοκίες. Με περισσότερη έπαρση! Με όση έπαρση η ζωή χωράει! Δεν γίνεται αλλιώς...

Σας εύχομαι λιγότερες πεποιθήσεις και περισσότερη έπαρση. Όση η ζωή χωράει!


Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Ραδιόφωνο, απ΄την "άλλη πλευρά"


Ήταν μία ενδιαφέρουσα ραδιοφωνική κουβέντα, για τη σημασία της ανθρωπιστικής κρίσης, την κατάσταση στην ελληνική κοινωνία, τις αναγνώσεις των επικοινωνιακών αφηγήσεων. Και από εκείνες τιςφορές που οι ρόλοι αλλάζουν και ο συνεντευξιαζόμενος είσαι εσύ.

Ευχαριστώ τον Γιώργο Σαχίνη

http://www.radio984.gr/?page=article&docid=1197010




Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Διαμεσολαβήσεις και χαλκεύσεις



Θέλησα να γράψω κάτι για τα ΜΜΕ. Είχα καιρό να γράψω για αυτά. Όχι να αποκαλύψω καμία "μεγάλη αλήθεια", ούτε να επανα-εφεύρω τον τροχό. Μάλλον να μαζέψω τις σκέψεις μου σε 700 λέεις σχετικά με το τι συμβαίνει αυτές τις μέρες, δηλαδή μετά την 17η Δεκεμβρίου 2014 ως ημέρα ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Ο τίτλος τα σπάει αναμφίβολα!


http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=18838:politaki-eklogh-proedroy&catid=78:ygeia&Itemid=178

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Οι δρόμοι της ζωής είναι πάντα ακριβοί

Καθώς οι σύριοι πρόσφυγες συνεχίζουν να βρίσκονται στο Σύνταγμα από τις 19 Νοεμβρίου και σε απεργία πείνας από τις 24 του ίδιου μήνα, επαναφέρουν στην ελληνική και ευρωπαϊκή επικαιρότητα με τον πιο σκληρό τρόπο τις συμφωνίες για τη “ρύθμιση της κυκλοφορίας των ανθρώπων εντός της Ευρώπης”, γνωστές ως Δουβλίνο Ι και Δουβλίνο ΙΙ. Οι κυβερνήσεις της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης σχεδιάζοντας και υπογράφοντας τα “Δουβλίνα”  αποποιήθηκαν το “πρόβλημα” και κατάφεραν να το κρατήσουν μακριά τους, τροφοδοτώντας τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών του νότου, με πολλά χρήματα από τα ευρωπαϊκά ταμεία, για τη λύση του. Η άμετρη βία και καταστολή που εφαρμόστηκε τα τελευταία χρόνια και από την Ελλάδα ως κυβερνητικός σχεδιασμός για το μεταναστευτικό, τα στρατόπεδα κράτησης με τα ηλεκτροφόρα σύρματα, οι Αμυγδαλέζες των κάμπων και της συγκομιδής, δεν έφεραν καμία λύση. 

Σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει το θέμα των σύρων προσφύγων στο Σύνταγμα. Το αποτέλεσμα είναι μία σωρεία τραγελαφικών δηλώσεων περί εικόνας που χαλάει το εορταστικό κλίμα και μεταφοράς της “αραβικής άνοιξης”. Οι δηλώσεις αυτές, ανάμεσα στον πολιτικό κυνισμό και την πολιτική ανοησία, επαναφέρουν την ολοκληρωτική αποτυχία στο μεταναστευτικό και αναδεικνύουν την αντιπροσώπευσή της ελληνικής κυβέρνησης από ένα εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας πολιτικό προσωπικό.

Την ίδια ώρα, εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές συνεχίζουν να χάνονται στη Μεσόγειο, μία θάλασσα αλλοτινού θαυμαστού πολιτισμού, που σήμερα μοιάζει περισσότερο με μία αιμάτινη κολυβήθρα του Σιλωάμ. Άνθρωποι των πολέμων, των διωγμών, των καταστροφών, άνθρωποι της μοίρας που δεν ορίζουν και όμως θέλουν να της πάνε κόντρα για να γίνουν άνθρωποι της ζωής που ονειρεύτηκαν. 

Σε κάθε δρόμο της ζωής δεν έχει τη μόνη σημασία ο προορισμός. Αλλά και από που ξεκίνησε κανείς. Το καταλαβαίνεις κάθε φορά που σταματάς να πάρεις μία ανάσα και κοιτάς κλεφτά ή θαρρετά πίσω. Γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να κοιτάς πίσω. Δεν το αντέχει πάντα η καρδιά. Και βλέπεις ένα δρόμο πολύ και ακριβό. Γιατί οι δρόμοι της ζωής, αυτοί που διαλέγεις ή αναγκάζεσαι να περπατήσεις, είναι πάντα ακριβοί. 

Και το καταλαβαίνεις μόνος σου... έχοντας πληρώσει...


10.12. Ημέρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.



* Δανείζομαι τη φωτογραφία από τη Διεθνή Αμνηστεία και την ευχαριστώ. Και οι δικές μου μοιάζουν τόσο εξάλλου...


Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

"Τι μπορεί να υποσχεθεί κανείς"

"Τι μπορεί να υποσχεθεί κανείς - Μπορεί κανείς να υποσχεθεί πράξεις, αλλά όχι αισθήματα, επειδή τα δεύτερα είναι αθέλητα. Εκείνος που υπόσχεται να αγαπά για πάντα ή να μισεί για πάντα ή να είναι πιστός για πάντα σε κάποιον, υπόσχεται κάτι που δεν είναι στο χέρι του. Μπορεί όμως να υποσχεθεί εκείνες τις πράξεις που είναι συνήθως συνέπειες της αγάπης, του μίσους ή της πίστης, αλλά που μπορούν επίσης να πηγάζουν και από άλλα κίνητρα: γιατί σε μία πράξη οδηγούν αρκετοί δρόμοι και κίνητρα. Η υπόσχεση να αγαπάς κάποιον για πάντα σημαίνει λοιπόν: "όσον καιρό σ αγαπώ, θα σου προσφέρω τις πράξεις της αγάπης. αν πάψω να σε αγαπώ, θα συνεχίσεις να δέχεσαι τις ίδιες πράξεις από μένα, αν και από άλλα κίνητρα". Έτσι παραμένει στα μυαλά των συναθρώπων μας η επίφαση ότι η αγάπη είναι αναλλοίωτη και πάντα η ίδια. - Υπόσχεται λοιπόν κανείς ότι θα διαρκέσει η επίφαση της αγάπης, όταν ορκίζεται σε κάποιον, δίχως αυτοεξαπάτηση, παντοτινή αγάπη."

Φ. Νίτσε
Ανθρώπινο, πάρα πολύ ανθρώπινο
(Εκδ. Πανοπτικόν, μετ. Ζ. Σαρίκας)

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Κι άλλος προορισμός δεν υπάρχει

Τα "θέλω" των ανθρώπων άλλες φορές μικρά, σεμνά και ταπεινά, στο μέτρο του δυνατού και της προσπάθειας. Και άλλα, μεγάλα, τιτάνια, υπέρμετρα, αλλαζονικά, κόντρα σε κάθε έννοια μέτρου και εφικτού. Μου αρέσουν αυτά τα δεύτερα. Ακόμη κι αν καθώς ορθώνονται δίπλα στον άλλον, ή σε μένα, τον  κάνουν/με κάνουν,  να φαίνεται/να φαίνομαι μικρός/ή.

Έχουν αυτό το αλλαζονικό μέγεθος που με γοητεύει πάντα στους ανθρώπους. Τους δίνει κάτι απρόσμενο. Μια αλλαζονία που περίσσεψε από το θεϊκό, αλλά φορεμένη στους ανθρώπους τους κάνει να φαντάζουν καλύτεροι. Τους βγάζει από το μέτρο και την ησυχία τους.
Ποτέ δεν κατάλαβα αυτήν την "ησυχία" στη ζωή, στην έκφραση, στη σκέψη, στην απόφαση. Μια ησυχία δύο σειρών που μπορεί να σε ρουφήξει μέσα της, γιατί αυτήν δεν τη φοβάσαι όπως τη δίνη και της αφήνεσαι. Και χαίρεσαι με τα γλυκά που σου προσφέρει μετά το φαγητό, όπως γίνεται σε όλα τα καθώς πρέπει γεύματα που γεμίζουν με ευχαρίστηση τον ουρανίσκο σου. 

Ανακάλυψα ότι μ' αρέσει η αλλαζονία στη ζωή. Ίσως γιατί είναι το μόνο βλέμμα με το οποίο μπορείς να κοιτάξεις τη ζωή στα ίσα. 

Και μ' αρέσουν και οι άνθρωποι με το αλλαζονικό βλέμμα, τον προκλητικό λόγο, την προσπάθεια κόντρα στο μέτρο. Που είναι πάντα πεινασμένοι για τη ζωή και έτσι ποτέ δεν προλαβαίνουν να φτάσουν στο "γλυκό μετά το φαγητό". Πάντα μου άρεσαν. Κι όλα τα βήματα μου κοντά τους με πήγαιναν πάντα. Και σε όλους τους δρόμους μου, να γίνω σαν κι αυτούς επιθυμούσα.

Κι έτσι τώρα, όπως και τότε, όπως και πάντα, ξέρω ότι τα βήματά μου πάλι κοντά τους θα με πάνε. Κι άλλος προορισμός δεν υπάρχει. 
Κι άλλος προορισμός δεν υπάρχει.
Κι αυτό το είδωλο στον καθρέφτη με το αλλαζονικό βλέμμα που κοιτάζει τη ζωή και τον κόσμο είναι ευτυχώς και δικό μου! Φτιαγμένο σε αυτούς τους δρόμους. Σε αυτές τις επιθυμίες. Σε αυτές τις λέξεις. Και σε άλλες. Ανείπωτες ακόμα. Κι όπως το κοιτάζω καταλαβαίνω για άλλη μια φορά πόσο δικό μου είναι.

Ίσως μια μέρα αφηγηθώ την ιστορία αυτής της ησυχίας. Ποιος ξέρει...



Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Πολιτισμός σε υποχώρηση - Άρθρο στην Huffington Post


Έγραψα αυτό το άρθρο στην Huffington Post θέλοντας να μιλήσω για μία "οριζόντια αλλαγή" στην πολιτισμική έφραση της Ευρώπης. Μία "Ευρώπη της ευημερίας", της υλικής ευημερίας για την ακρίβεια, η οποία στέκεται με εχθρότητα απέναντι σε εκείνες τις κοινωνικές ομάδες, που η ίδια χαρακτηρίζει "ευάλωτες", γιατί δεν μπορούν να προσφέρουν στην υλική αυτή ευημερία και ακόμη παραπέρα, υποδεικνύονται τες ως απειλή της ευημερίας αυτής. Αναμφίβολα η κουβέντα για το ποιες ήταν οι αρχές και τις αξίες του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού είναι μεγάλη, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που ήθελα να πραγματευτώ. 


Μία υποχώρηση του (ευρωπαϊκού) πολιτισμού κάτω από μία σκληρή και αδυσώπη νεοφιλελεύθερη επίθεση? Το μεταναστευτικό είναι το παρόν παράδειγμα. Δεν είναι το μόνο σκέφτομαι και κοιτάζω καλύτερα γύρω μου...

Το άρθρο πήγε καλά - παρά το γεγονός ότι δεν μου άρεσε ο εμφατικός τίτλος που διάλεξαν, αλλά η εμπειρία μου έχει διδάξει να μην ανοίγεις αντιπαραθέσεις με τον αρχισυντάκτη, και η εφημερίδα αποφάσισε πέρα από την προνομιούχα θέση του στην uk version (είναι γραμμένο στα αγγλικά), να το περάσει και στο international και να το μεταφράσει για τα γαλλικά και ισπανικά "sister sites". Οπωσδήποτε η φωτογραφία που διάλεξε η γαλλική έδοση -πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Le Monde είναι πολύ καλή για το θέμα, καιδείχνει πόσο διαφορετικά το αντιλαμβάνονται.
Με ενδιαφέρει να πάει καλά στην Ισπανία και περιμένω με ενδιαφέρον να δω τι θα κάνει στη Γαλλία.

Ως προσωπική ικανοποίηση κρατώ την προσωπική επικοινωνία και γενναιόδωρη κριτική του άρθρου μου από τον Henry Giroux, γεγονός που με τιμά και με χαροποιεί αφάνταστα.