Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Σε σένα δίνω την αμαρτία, την τρέλα, την αδυναμία και τη θλίψη


Τι θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα στη ζωή μας?
Εμάς τους ίδιους, τις όποιες ιδέες και συμπεριφορές μας?

Ο έρωτας θα σπεύσουν οι περισσότεροι να απαντήσουν. Ο έρωτας...
Μία απάντηση που ακούγεται σαν αβάσταχτο κλισέ, που έρχεται στο μυαλό γρήγορα, ακαριαία, σαν αυτόματη αντίδραση - απάντηση στην ερώτηση.

Είναι η απάντηση που δώσαμε, ή η απάντηση που θέλουμε να δώσουμε?
Ή η απάντηση που πάντα θα θέλαμε να δώσουμε σε αυτήν την ερώτηση?

Κι όταν ο έρωτας μας ρωτάει κλείνοντάς μας το μάτι, τότε, που η ερώτηση απευθύνεται σε μας και μόνο σε μας, τι απαντάμε?

Με εκρηκτικότητα και βωμολοχία η ερωτική αλληλογραφία του Τζέιμς Τζόυς, οι 386 λέξεις για την ερωτική αλληλογραφία Ρεμπό – Βερλέν σε Μία Εποχή Κόλαση, Λίλη αγάπα με η κραυγή του Μαγιακόφσκι στη Λίλια Μπρικ, τα ερωτικά γράμματα του ντροπαλού και εσωστρεφή Κάφκα στη Μιλένα Γιεσένκα και τόσα άλλα, μιλούν χωρίς να σωπαίνουν στιγμή, απαντούν και ρωτάνε ξανά. Γιατί με τόση αγωνία, ένταση και αχαλίνωτη ανυπομονησία θέλουν να πουν?

«Έδωσα σε άλλους την περηφάνια και την ευθυμία μου. Σε σένα δίνω την αμαρτία, την τρέλα, την αδυναμία και τη θλίψη, σώσε με από την κακία του κόσμου και από την ίδια μου την καρδιά...»

Έρωτας... δύσκολα τον αντέχει μια ζωή...

Αλλά ευτυχώς υπάρχει