Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Η αναγνώριση της κρίσης στην Ελλάδα ως ανθρωπιστική


Πρόκειται για ένα άρθρο που το δούλευα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό, σχεδόν από πέρσυ που είχα πρωτοδημοσιεύσει στην Guardian τη θέση μου ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης. Το θέμα είχε πάρει μεγάλη έκταση, αναδημοσιεύτηκε σε  πολύ μεγάλα ξένα ΜΜΕ και σε ελληνικά. 

Κι ήταν πράγματι αλήθεια ότι πρώτοι εμείς, οι άνθρωποι των διεθνών "πεδίων δράσης" αντιληφθήκαμε αυτό που συνέβαινε στην Ελλάδα ως ανθρωπιστική κρίση, γιατί την είχαμε δει και αλλού, είχαμε ζήσει και δουλέψει με αυτήν, μπορούσαμε να τη διακρίνουμε και ξέραμε τι βλέπαμε. Ήταν η γνώμη του "ειδικού", ήταν αυτό που η εμπειρία μας έδειχνε ολοκάθαρα. 
Στη συνέχεια η θέση αυτή υιοθετήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και δυστυχώς καθώς η κρίση βάθαινε μπήκε στον πολιτικό λόγο και στην πολιτική ζωή αποδίδοντας αυτό που συνέβαινε στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά έλειπε το θεωρητικό υπόβαθρο. Ίσως όχι το "γιατί" στο οποίο θα μπορούσαν να συνηγορήσουν δείκτες και μεγέθη, όσο το "πως". 
Τον καιρό που μεσολάβησε καμία παραπέρα επεξεργασία σχετικά με το "πως" δεν υπήρξε. Κι έτσι το σκεφτόμουν συνεχώς.

Εδώ και καιρό δουλεύω το θεωρητικό υπόβαθρο αυτής της θέσης και την τεκμηρίωσή του, για ένα λεπτομερές και εκτεταμένο άρθρο στο βρετανικό περιοδικό CITY. Το κομμάτι που δημοσιεύεται στην Iskra αποτελεί λίγες σύντομες σκέψεις πάνω σε αυτό το πλαίσιο στην κατεύθυνση του πολιτικού.


http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=18436%3Apolitaki-krisi&catid=71%3Adr-kinitopoiisis&Itemid=278


Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Σε σένα δίνω την αμαρτία, την τρέλα, την αδυναμία και τη θλίψη


Τι θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα στη ζωή μας?
Εμάς τους ίδιους, τις όποιες ιδέες και συμπεριφορές μας?

Ο έρωτας θα σπεύσουν οι περισσότεροι να απαντήσουν. Ο έρωτας...
Μία απάντηση που ακούγεται σαν αβάσταχτο κλισέ, που έρχεται στο μυαλό γρήγορα, ακαριαία, σαν αυτόματη αντίδραση - απάντηση στην ερώτηση.

Είναι η απάντηση που δώσαμε, ή η απάντηση που θέλουμε να δώσουμε?
Ή η απάντηση που πάντα θα θέλαμε να δώσουμε σε αυτήν την ερώτηση?

Κι όταν ο έρωτας μας ρωτάει κλείνοντάς μας το μάτι, τότε, που η ερώτηση απευθύνεται σε μας και μόνο σε μας, τι απαντάμε?

Με εκρηκτικότητα και βωμολοχία η ερωτική αλληλογραφία του Τζέιμς Τζόυς, οι 386 λέξεις για την ερωτική αλληλογραφία Ρεμπό – Βερλέν σε Μία Εποχή Κόλαση, Λίλη αγάπα με η κραυγή του Μαγιακόφσκι στη Λίλια Μπρικ, τα ερωτικά γράμματα του ντροπαλού και εσωστρεφή Κάφκα στη Μιλένα Γιεσένκα και τόσα άλλα, μιλούν χωρίς να σωπαίνουν στιγμή, απαντούν και ρωτάνε ξανά. Γιατί με τόση αγωνία, ένταση και αχαλίνωτη ανυπομονησία θέλουν να πουν?

«Έδωσα σε άλλους την περηφάνια και την ευθυμία μου. Σε σένα δίνω την αμαρτία, την τρέλα, την αδυναμία και τη θλίψη, σώσε με από την κακία του κόσμου και από την ίδια μου την καρδιά...»

Έρωτας... δύσκολα τον αντέχει μια ζωή...

Αλλά ευτυχώς υπάρχει



Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

I dream of rain

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
[...]
I dream of love
as time runs through my hand
[...]
And as she turns
this way she moves
in the logic of all my dreams
this fire burns
I realize that nothigs
as it seems
[...]
I dream of rain
I lift my gaze to empty skies above...


https://www.youtube.com/watch?v=tqKGnEZzrLA