Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Α, το περίφημο "είναι"!


"Να γίνεις αυτό που είσαι" σημαίνει και αντίστροφα "είσαι αυτό που πράττεις"?

Α, το περίφημο "είναι"! Πάντα εδώ, πάντα μπροστά σου. Δεν μπορείς να το αποφύγεις. Όσους διαφορετικούς δρόμους και να διαλέξεις όλοι συναντιούνται με αυτό. Σε φέρνουν σε αυτό ξανά και ξανά  σε μια διαδρομή χωρίς γραμμικότητα, αλλά που μοιάζει στην αρχή της τέτοια. Ακόμη και αν πιστεύεις ότι αυτή τη φορά σε αυτή τη διαδρομή διάλεξες τη σωστή κατεύθυνση. Αυτή της αποφυγής. Αλλά όσο μακρινή και διαφορετική και να φαντάζει η διαδρομή πάντα σε αυτό το "είναι" οδηγεί. Και σου φέρνει μια σύγχυση και μία ταραχή το ότι δεν είναι ο προορισμός δεν είναι το τέρμα αυτή η συνάντηση. Αλλά σαν άλλη Σφίγγα θα σου θέσει ξανά το ερώτημα, το αίνιγμα που θα σε καλεί να γίνεις ή να μη γίνεις ο τραγικός ήρωας. Και κάθε φορά το απαντάς με την ίδια αγωνία μήπως η απάντηση δεν είναι η "σωστή" και μείνεις εκεί για πάντα. Μήπως δεν πας ποτέ παρακάτω, προσπαθώντας να απαντήσεις.

Αν η μήτρα της αρχαίας ελληνικής σκέψης βρίσκεται στην άτοπη όπως ο Νίτσε λέει, ιδέα ότι το νερό είναι η καταγωγή και η μήτρα όλων των πραγμάτων, οι διαδρομές μας είναι ρευστές και υδάτινες, ή στέρεες όπως ο δυτικός πολιτισμός επιτάσσει? Σε τι έδαφος γίνεται αυτή η συνάντηση με το "είναι"? Κι αν το "ρηχό" και το "βαθύ" της ζωής και των νοημάτων γίνεται καλύτερα αντιληπτό έχοντας στην προσπάθεια της εικονοποίησή του το νερό, το "μακριά" και "κοντά" ως αντιληπτό με βάση τη στερεότητα είναι το ίδιο?

Μπορείς να μείνεις εκεί κολλημένος για πάντα προσπαθώντας να λύσεις το αίνιγμα. Με την αγωνία της "σωστής απάντησης". Πρέπει να κληθείς να απαντήσεις πολλές φορές και να φτάσεις ως εκεί για να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει "σωστή" και "λάθος" απάντηση. Χρειάζεται όμως να υπάρχει μια αληθινή απάντηση? Και όσο μεγαλώνω αυτού του είδους η απάντηση με απασχολεί με όλο και μεγαλύτερη απαίτηση για την προσοχή μου. Νομίζω ότι σε λίγο θα αρχίσει να με βασανίζει.

Α, το περίφημο "είναι"! Τόσο εύπλαστο κα τόσο σκληρό ταυτόχρονα. Τόσο αυτο-προσδιορίσιμο και τόσο "Άλλο". Τόσο στέρεο και τόσο αέναα κινούμενο.

Είμαι αυτό που πράττω? Είμαι οι πράξεις μου? Είναι αρκετό αυτό?
Είμαι και οι σκέψεις μου? Φτάνουν για να με χωρέσουν?
Είμαι οι λέξεις μου? Τις γνωρίζω όλες?
Είμαι τα συναισθήματά μου? Αισθάνομαι ότι είμαι?

Είμαι ότι είναι δικό μου?

Α, το περίφημο "είναι"! Μια συνάντηση που δεν  μπορείς να αποφύγεις!



Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

που τους ρημάζει η τρομερή "ευκολία"


Είναι που άλλα ξεκινάς να γράψεις κι άλλα γράφεις τελικά.
Το έκλεψα από τον φίλο μου Κώστα Φ. και το εξαιρετικό Περιοδικό του έτσι όπως εμφανίστηκε σήμερα το πρωί μπροστά μου μόλις ξεκίνησα τη μέρα και της έδωσε μία υπέροχη όψη καλής μέρας. Καλημέρα λοιπόν.

[...]

Νά ελπίζης-να ελπίζης πάντα-πώς ανάμεσα εις τους
ανθρώπους.
-που τους ρημάζει η τρομερή «ευκολία»-
θα συναντήσης απαλές ψυχές με τρόπους
που τους διέπει καλωσύνη-πόθος ευγένειας-ηρεμία.
Ίσως όχι πολλές-ίσως νασ’ άτυχος : καμμία-
τότες εσύ προσπάθησε να γενής καλλίτερος
είς τρόπον ώστε να έρθη κάποια σχετική ισορροπία (...)"

"Σονέτο μάλλον απαισιόδοξο" - Νίκος Εγγονόπουλος (21 Οκτώβρη 1907 - 31 Οκτώβρη 1985)