Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Η σιωπή της φτώχιας

Αμέσως μετά την εξαγγελία του οικονομικού προγράμματος (;) του ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέξη Τσίπρα, μόλις προχτές το δεύτερο σαββατοκύριακο της ΔΕΘ (13 - 14.09), μία μεγάλη συζήτηση άνοιξε γύρω από αυτό. Αυτή "η μεγάλη συζήτηση" ενός τόσο σοβαρού θέματος, επικεντρώθηκε σε δύο άξονες:

Α.  Ποιος έκανε πιο σωστά την πρόσθεση. 
Ως γνωστό η πρόσθεση είναι δύσκολο και ύπουλο πράγμα. Ο άνθρωπος του Μεσαίωνα μπορούσε να επαναλάβει δέκα φορές την ίδια πρόσθεση και να καταλήξει σε διαφορετικό κάθε φορά αποτελέσματα, καθώς ως εκεί έφτανε η γνώση και δεξιότητά του. Κάπως έτσι και τώρα, παρά το γεγονός ότι η γνώση και η δεξιότητα έχουν αλλάξει, βουλευτές κομμάτων από διαφορετικές πλευρές, αλλά και από την ίδια, έριχναν στο τραπέζι ο καθένας το δικό του νούμερο, αφού είχε κάνει την πρόσθεσή του, σχετικά με το κόστος του Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ. Περιτό να πω ότι τα νούμερα ήταν όλα διαφορετικά. Ποιος λοιπόν έκανε σωστά ή πιο σωστά την πρόσθεση? Αυτό απασχόλησε πάρα μα πάρα πολύ. Ακόμη και το υπουργείο οικονομικών έκανε τη δικιά του πρόσθεση και είπε και αυτό ένα νούμερο.

Β. Ο καλός, ο σκληρός και ο σκληρότερος.
Το Σχέδιο αυτό συνεχίζει να στηρίζεται στρατηγικά στη διαχείριση του χρέους μέσω διαπραγμάτευσης. Η άποψη ότι το μόνο που χρειάζεται για μία επιτυχημένη διαπραγμάτευση είναι να είσαι απλά "σκληρότερος" από αυτούς που προηγήθηκαν από σένα στη διαπραγμάτευση, συνεχίζει να αποτελεί ακλόνητο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βεβαίως και δεν έχει συμμετάσχει (ακόμα) σε καμία τέτοιου επιπέδου διαπραγμάτευση. Προφανώς, λόγω του χαρακτήρα του που χάνεται σε μυστικιστικά βάθη, της προέλευσης του που εκλαμβάνεται ως θεόσταλτη και πλήθος στοιχείων από την βαθιά κι ανεξερεύνητη σφαίρα του θυμικού, το επιχείρημα αυτό παραμένει το αγαπημένο και κραταιό της πλευράς ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί άλλο επιχείρημα όχι μόνο δεν ακούσαμε, αλλά και σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου "τι θα κάνετε εάν δεν πετύχετε τη διαπραγμάτευση" η απάντηση βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν "θα την πετύχουμε". Καλή απάντηση για βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που δεν απαντάει στην ερώτηση.

Και γύρω από αυτά τα δύο τεράστια ζητήματα συνεχίζεται μιντιακά η συζήτηση τρεις μέρες τώρα. Λες και σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχουν οικονομολόγοι, δεν υπάρχουν ερευνητές, δεν υπάρχουν άλλοι επιστήμονες, δεν υπάρχουν ομάδες και συλλογικότητες, για να πάρουν θέση, να μιλήσουν, να αναλύσουν, να κάνουν κριτική, να φωτίσουν σημεία, να μιλήσουν για τα θετικά και τις αδυναμίες του προγράμματος, ή μέρους του. Τίποτα, κανείς. Μόνο φωνές για το άθροισμα και επιδείξεις αυτοπεποίθησης. Η σιωπή της φτώχιας. Μιας φτώχιας όχι της υλικής αποστέρησης, αλλά της κοινωνικής ευθύνης, της αντίληψης του δημόσιου διαλόγου, του ρόλου της ατομικότητας μέσα στην κοινωνία. Σιωπή τέτοιας φτώχιας μεγάλης. Μιας φτώχιας της παραίτησης όπου όλα θα τα κάνουν/λύσουν τα κόμματα και τα ΜΜΕ.

Σήμερα το πρωί αναρτήθηκε Μια πρώτη αποτίμηση των προγραμματικών δηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ (αυτός είναι ο τίτλος) και πρόκειται για μία κριτική πρώτη αποτίμηση των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ από τον Κώστα Λαπαβίτσα στο προσωπικό του ιστολόγιο. Μιλάει για αναλογιστικές μελέτες, αναλύει όσο η περιορισμένη έκταση το επιτρέπει, σε κάποια σημεία φαίνεται να συμφωνεί, σε άλλα διαφωνεί, διατυπώνει ερωτήματα, κάνει επισημάνσεις. Μέσα σε ένα πρωινό η ανάρτηση αυτή ανέβηκε στα blogs όλων των μεγάλων εφημερίδων (Καθημερινή, Έθνος, Τα Νέα, κτλ) και σε πάρα πολλά άλλα μικρότερα και μέσα σε ένα τρίωρο σημείωσε πάνω από 2000 χτυπήματα. Υποθέτω ότι θα χρησιμοποιηθεί για εσωκομματική πίεση, για αντιπολιτευτικό πόλεμο, θα δυσκολέψει κάποιους, θα διευκολύνει κάποιους άλλους. Κι έτσι πάντα γίνεται καθώς η κοινωνία είναι ένα ζωντανό σώμα που τα εμπεριέχει όλα αυτά. Μπορεί όμως να αποτελέσει κι ένα παράδειγμα δημόσιου διαλόγου, ενεργής συμμετοχής, μία άλλη αντίληψη για την κοινωνία και την ατομική ευθύνη? Ποιος ξέρει. Προς το παρόν αναζητούνται παραδείγματα ενάντια στη φτώχια της σιωπής.