Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα όνομα για τους γαλαξίες

''Κι εσύ μείνε να κυνηγάς τα φαντάσματά σου" είπε ο Δημήτρης κι εγώ ένιωσα τόσο ενοχλημένη,  που έσπευσα γρήγορα γρήγορα να το αντικρούσω. Στα ένα δύο λεπτά που μου πήρε να σκεφτώ τι θα απαντήσω, η σκέψη μου έστριψε αναπάντεχα σε μία άλλη κατεύθυνση: κι αν ο Δημήτρης είχε δίκιο?

Τα φαντάσματα της ζωής μας είναι αυτά που μόνοι μας τα βάλαμε σε αυτήν και τρέχουμε πίσω τους αναζητώντας τη σωστή λέξη για να τα ονοματίσουμε. Είναι δίπλα μας, κοντά μας, συνέχεια, μας κρατάνε συντροφιά όταν κανείς άλλος δεν είναι εκεί. Γυρίζουν σε κάθε λέξη που θα χρησιμοποιήσουμε για όνομά τους και περιμένουν υπομονετικά να βρούμε τη σωστή. Αθέατα, αλλά αληθινά, ανύπαρκτα ακόμη και αν είναι από σάρκα και οστά. Τα φαντάσματα της ζωής μας, δικά μας, κατάδικά μας, είναι εκεί γιατί τα έχουμε ανάγκη. Και θα φύγουν μόλις η ανάγκη φύγει. Αναζητούν μια ζωή για να χωθούν μέσα της, αλλά δεν μπορούν να φτιάξουν τα ίδια ζωή. Για αυτό και είναι φαντάσματα. Και με αυτές τις σκέψεις σκέφτομαι τα φαντάσματα της ζωή μου με συμπάθεια. Όταν έρθει η ώρα θα φύγουν εξάλλου. Και ξέρω ότι δεν θα τρεξω πίσω τους. Δεν θα τα κυνηγήσω.

Δεν κυνηγάω φαντάσματα, του είπα. Τι τα θέλεις καρδούλα μου, απάντησε, ένα όνομα βρήκαμε για τους γαλαξίες, το είπαμε αγάπη και τρέχουμε πίσω του.
Ναι... του απάντησα αργά. Ένα όνομα για τους γαλαξίες. Χρειάζεται ένα όνομα, για να ξέρεις που θέλεις ταξιδέψεις...