Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Alain Badiou Εγκώμιο του Έρωτα


"Η παραδεδομένη αντίληψη σήμερα είναι πως ο καθένας κυνηγάει μόνο το συμφέρον του. Ο έρωτας είναι όμως η απόδειξη του αντιθέτου, καθώς πρόκειται για την εμπιστοσύνη στο τυχαίο και το άγνωστο..."


Για τον Alain Badiou η ύπαρξη της φιλοσοφίας προσδιορίζεται από τέσσερις όρους, από τέσσερις διαδικασίες αλήθειας: την επιστήμη (το μάθημα), την τέχνη (το ποίημα), την πολιτική (πολιτική χειραφέτησης) και τον έρωτα (η διαδικασία που εισάγει στη διάσταση της αλήθειας τη διάζευξη των έμφυλων θέσεων).
Στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2008 σε μια συζήτηση με τον Nicola Truong, διατυπώνει ένα Εγκώμιο του έρωτα, το οποίο εκδόθηκε το 2009  από τις εκδόσεις Flammarion και στη συνέχεια μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα από πολλούς εκδοτικούς οίκους.

Για τον Badiou ο έρωτας είναι μια κατασκευή αλήθειας, της αλήθειας του Δύο, μια κατασκευή του κόσμου βασισμένη όχι στην ταυτότητα αλλά στη διαφορά. [...]

Η συνάντηση, γεγονός τυχαίο και  συγκυριακό με μαγική διάσταση, αποτελεί συμβάν [...].

Ο έρωτας ως συμβάν και διαδικασία αλήθειας συνιστά κάτι που υπερβαίνει τη μαγεία της συνάντησης [...].


«Πρέπει να αντιληφθούμε πως ο έρωτας επινοεί έναν διαφορετικό τρόπο διάρκειας μέσα στη ζωή. Ότι, στη δοκιμασία του έρωτα, η ύπαρξη του καθενός έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα χρονικότητα».

(ο έρωτας) [...] δεν είναι πάντα μια διαδικασία ειρηνική. Έχει βίαιες συγκρούσεις, αληθινά βάσανα, περιορισμούς, χωρισμούς, δράματα, φόνους ή αυτοκτονίες. Εκεί ίσως πατά και η προπαγάνδα ενός έρωτα ασφαλούς, χωρίς ρίσκο. Όμως η αλήθεια δεν μπορεί να κατασκευαστεί στην ασφάλεια ενός συμβολαίου.

Υπάρχει βέβαια μια έκσταση των απαρχών, αλλά ένας έρωτας είναι πρίν από όλα μια διαρκής κατασκευή. Ας πούμε ότι ο έρωτας είναι μια επίμονη περιπέτεια. Η περιπετειώδης πλευρά είναι αναγκαία, αλλα η επίμονη επίσης δεν είναι λιγότερο αναγκαία. Ο αληθινός έρωτας είναι εκείνος που θριαμβεύει διαρκώς, ενίοτε με δυσκολία, στα εμπόδια που ο χώρος, ο κόσμος και ο χρόνος βάζουν μπροστά του.    


                                                                                                  Alain Badiou Εγκώμιο του Έρωτα





Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014




Οδυσσέας Ελύτης, Το καταμεσήμερο

Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.
Σ ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά,
ντρίλινα,
με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου 
που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του. 
Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.
Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια.
Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα:
δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα.
Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα.
Xάμου, στ” άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα.
Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο. 
Γεννήθηκα για να χω τόσα. 
Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ.
Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. 
Mόνο που ναι πιο δύσκολο. 
Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ αγγίξεις 
οπόταν η φύση σού υπακούει. 
Kι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της...





Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

"Για πάντα"


Αλίκη: Και πόσο διαρκεί το "για πάντα"?

Άσπρος κούνελος: Μερικές φορές, μόνο για ένα δευτερόλεπτο.


Λ. Κάρολ "Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων"



Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Δεν μπορείς να καταλάβεις αυτό που δεν είναι δικό σου


ΤΣΕΛΑΝ ΠΑΟΥΛ
"Μέσα σε τόσα που χάθηκαν, μόνο ένα σώθηκε κι έμεινε κοντινό: η γλώσσα. Η γλώσσα, ναι, μόνο αυτή σώθηκε, παρ' όλα αυτά. Αλλά έπρεπε να περάσει μέσα από την ίδια την αδυναμία της να δώσει απαντήσεις, να περάσει μέσα από τρομερή αφωνία, να περάσει μέσα από χιλιάδες σκοτάδια του θανατηφόρου λόγου. Πέρασε, αλλά δεν βρήκε λέξεις για ό,τι έγινε· αλλά πέρασε μέσα απ' αυτό το γεγονός."


Χτενίζει τα μαλλιά της όπως χτενίζουν τα μαλλιά των πεθαμένων:
Φορά το γαλάζιο θρύψαλο κάτω απ’ το πουκάμισο.
Φορά το θρύψαλο Κόσμος σε μια κορδέλα.
Γνωρίζει τα λόγια αλλά μόνον χαμογελά.
Ανακατεύει το χαμόγελό της με το κρασί στο κύπελλο:
Πρέπει να το πιεις αν θες να είσαι μέσα στον κόσμο.
Είσαι η εικόνα που της δείχνει το θρύψαλο,
Όταν στοχαστικά σκύβει πάνω απ’ τη ζωή


Μτφρ: Ιωάννα Αβραμίδου
ΜΗΚΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ, Νεφέλη, 2007

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Καλό καλοκαίρι


Η χειρότερη άρνηση, η μεγαλύτερη απελπισία, είναι να φουντάρεις στον τόπο σου και να ζεις με τις αναμνήσεις.

Νίκος Καββαδίας, Βάρδια, 1954

Καλό Μήνα
Καλά Ταξίδια