Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Στη λάμψη της αστραπής χωρίς σχέδιο

Όλο το βράδυ έβρεχε δυνατά. Το πιο ωραίο κομμάτι όμως αυτής της καλοκαιρινής μπόρας ήταν όπως πάντα εξάλλου, οι βροντές και οι αστραπές. Κυρίως οι αστραπές. Φέγγουν τον ουρανό και τον κάνουν να φαίνεται νέος. Ξεχνάς πόσο παλιός, πόσο γηραιός είναι. Ρυτιδωμένος αλλά του μέλλει να ζήσει πολύ κι έτσι ξεχνάς πόσο πολύ έχει ήδη ζήσει. Οι αστραπές του φωτίζουν το πρόσωπο. Ένα δυνατό, ξαφνικό φως και όλα παίρνουν μια νέα μορφή. 

Διάβασα πολύ τον τελευταίο καιρό για τη σημασία της απόφασης, κι έγραψα λιγότερο. Κι έζησα και πολύ αναλογιζόμενη πάνω σε αυτήν. Και σήμερα το πρωί, πάλι για αυτήν ξαναμίλησα.
Η σημασία της απόφασης λοιπόν. Ποιος την παίρνει? Κάποιος την υφίσταται? Έχει πάντα κάτι το μοιραίο στη φύση της? Αξίζουν όλες οι αποφάσεις ή μόνο η τελική απόφαση δείχνει τον πραγματικό κυρίαρχο?

Αν είναι να πάρεις μια απόφαση πάρε την χωρίς να μιλήσεις πολύ για αυτήν, έλεγε ο παππούς μου, ένας πολύ μορφωμένος και πολυταξιδεμένος άνθρωπος. Πνεύμα ελεύθερο, ανεξάρτητο και τελικά ανυπόταχτο πήγε κόντρα σε πολλά και πολλούς, αλλά κυρίως σε αυτό που του είπαν ότι θα είναι η ζωή του. Κι έτσι έζησε μία άλλη ζωή. Αυτή που εκείνος ήθελε να ζήσει. Ίσως  και όχι ακριβώς, αλλά η ζωή δεν είναι ποτέ ακριβής έτσι κι αλλιώς και όταν είναι, γίνεται πολύ βαρετή και ανιαρή. Αυτή είναι μία "αλήθεια" από την οποία κανείς με τον "φόβο της βαρετής ζωής" δεν μπορεί ξεφύγει. Χρωστάω πολλά από τον χαρακτήρα μου κι αυτά που έκανα στη ζωή μου στις αφηγήσεις του από τότε που ήμουν μικρό παιδί έως το τέλος της εφηβείας μου που έφυγε. Την επόμενη χρονιά έκανα το πρώτο μεγάλο και συναρπαστικό μου ταξίδι στον κόσμο. 

- Γιατί να μη μιλήσω για αυτήν?
- Λόγια, λόγια, λόγια. Χάνει τη δύναμή της μέσα σε όλα αυτά τα λόγια. Γίνεται λέξεις, κι ύστερα κι άλλες λέξεις και μετά λέξεις από άλλους, και τελικά μένει λέξεις. Όχι, αν είναι να πάρεις μία απόφαση πάρε την χωρίς να μιλήσεις πολύ για αυτήν.
- Σε κανέναν?
- Υποθέτω θα την πεις στον εαυτό σου, αλλά και με αυτόν μην τη συζητήσεις πολύ. Καλύτερα απάντησε γρήγορα με ένα ναι, ή ένα όχι. Αυτό φτάνει. 
- Πως γίνεται να μην τη συζητήσω πολύ ούτε με τον εαυτό μου?
- Τι νομίζεις ότι θα γίνει αν τη συζητήσεις πολύ? Θα είναι καθαρότερη? Θα γίνει ασφαλέστερη? Θα αποφανθείς ότι είναι "ορθότερη" και θα ησυχάσεις? Τίποτα δεν θα γίνει. Η απόφαση είναι δυσκολία, είναι βουνό, καμιά φορά φουρτούνα. Θέλει φαντασία, θέλει πίστη, θέλει πείσμα. Τα λόγια δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα απ΄αυτά. Μην την αποδυναμώνεις λοιπόν, μην την κάνεις λόγια, λογική. Θα ξεπηδήσει ο φόβος από κάπου και το πιο πιθανό είναι όλα να μείνουν λόγια. Με ένα ναι ή ένα όχι. Και μετά, μπες στη φουρτούνα, περπάτα για το βουνό. Και μην σκεφτείς μετά αν ήταν σωστή ή λάθος, σωστή ήταν.

Κι έτσι έμαθα ή ίσως κι έτσι να αποφάσισα, να σκέφτομαι τις αποφάσεις. Χωρίς πολλές συζητήσεις, χωρίς πολλές κουβέντες. Ούτε με τον εαυτό μου, ούτε με τους άλλους. Τον ρωτούσα και του ζητούσα να απαντήσει με ένα ναι ή ένα όχι. Και μετά σε κανένα σημείο της πορείας δεν γυρνούσα πίσω να αναρωτηθώ αν ήταν σωστό ή λάθος. Το θεωρούσα "κακό σημάδι" για τη ζωή που έχεις μπροστά. Δεν έμαθα να σκέφτομαι τις αποφάσεις ή να τις παίρνω με άλλον τρόπο. Κι όσες φορές προσπάθησα να τις σκεφτώ, να τις συζητήσω, να τις κάνω σχέδιο μιας κάποιας διάρκειας και "βιωσιμότητας" απέτυχαν και αυτές και εγώ μαζί τους. 

Οι αστραπές φωτίζουν το πρόσωπο, όπως οι αποφάσεις φωτίζουν τη ζωή μας. Δυνατές και συχνά ξαφνικές την κάνουν νέα ξανά.

Φίλε μου Νίκο σε ευχαριστώ που μου το ξαναθύμισες σήμερα λέγοντας την πιο απλή και ξεχασμένη φράση στη ζωή,  "μια απόφαση είναι".