Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Κι είναι κι αυτό το καλοκαίρι!

Κι είναι κι αυτό το καταπληκτικό που συμβαίνει με το καλοκαίρι!
Είναι κι αυτό το δυνατό φως. Σχεδόν λευκό το πρωί, κιτρινωπό το μεσημέρι και παίρνει εκείνο το αποστομωτικό ροζ-μωβ το βράδυ όταν αγγίζει τα σύννεφα.

Αυτό το φως που σε όποια στιγμή της ημέρας κι αν το κοιτάς κάνει όλες  τις συμφωνίες να φαντάζουν ένα βαρετό επιτραπέζιο παιχνίδι, από αυτά που σε βάζουν όταν είσαι παιδί  να παίξεις για να περάσουν ήσυχα οι δύσκολες ώρες του μεσημεριού.


Αλλά είναι καλοκαίρι, έχει ζέστη, όλα λάμπουν στον δυνατό ήλιο κι η θάλασσα είναι μόλις δύο βήματα πιο πέρα. Και δεν θέλεις άλλα επιτραπέζια παιχνίδια. Το μόνο που θέλεις είναι να τρέξεις με δύναμη και να βουτήξεις κρατώντας την αναπνοή σου όσο πιο βαθιά στη θάλασσα μπορείς και να μείνεις εκεί όλες τις ώρες του μεσημεριού και όλες τις μέρες του καλοκαιριού. Και να εξερευνήσεις τις σπηλιές και να ξεκολλήσεις κοχύλια από τον πάτο και να μαζέψεις χταπόδια από τα βράχια. Και να μιλήσεις με άλλους και να φωνάξεις και να τσιρίξεις από χαρά και να παίξεις με το νερό και να χτίσεις πύργους από άμμο και κοχύλια μαζί με άλλους. Και να μη γυρίσεις σπίτι ποτέ! Και τότε οι ώρες του μεσημεριού δεν είναι δύσκολες, αλλά τόσο ευχάριστες που ζητάς να μην τελειώσουν και το καλοκαίρι να κρατήσει για πάντα.

Κι αυτό είναι ευτυχώς πάντα ένα ενδεχόμενο. Το καλοκαίρι να κρατήσει για πάντα κι εσύ να μη γυρίσεις σπίτι ποτέ...