Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Η θάλασσα της γονιμότητας

 Η ολοκλήρωση αυτού του μεγάλου μυθιστορήματος - η θάλασσα της γονιμότητας - με κάνει να αισθάνομαι ότι έφτασε το τέλος του κόσμου, έγραψε ο Γιούκιο Μίσιμα τον Οκτώβριο του 1970.

Η θάλασσα της γονιμότητας, Ανοιξιάτικο χιόνι, Αφηνιασμένα άλογα. Έψαχνα να βρω τι κάνει αριστούργημα αυτήν την τετραλογία. Δεν μπορεί να είναι η πλοκή. Δεν μπορεί να είναι η γραφή. Δεν έβρισκα τίποτα. Κι έτσι το παράτησα. Χρειάστηκε μετά από πολύ καιρό να πάω στο τέταρτο και τελευταίο βιβλίο Ο εκπεσών άγγελος

Κυλούσε αργά και βασανιστικά. Λες κι έπαιζε μαζί μου. Σαν τον γηραλέο του ήρωα που είχε μαζέψει όλη τη σοφία της ζωής, ήξερε πως το τέλος ήταν κοντά και δεν βιαζόταν να αποκαλύψει τίποτα. Αναμφίβολα έπαιζε μαζί μου. Χρειάστηκε να περάσω τα μισά του βιβλίου. Και τότε να αρχίσω να βλέπω. Κι ύστερα, λίγο πριν το τέλος... να καταλάβω.

Είναι από τα πιο σπουδαίο, τα πιο βαθιά, τα πιο αριστουργηματικά έργα που έχω διαβάσει. 
Ένα εμβληματικό έργο για τη ζωή.
Δεν έχω άλλα λόγια...



Είμαι πολύ προσεκτικός, αλλά έχω μεγάλα κενά στο ένστικτο της αυτοσυντήρησής μου. Τόσο μεγάλα, ώστε με μεθάει μερικές φορές το αεράκι που περνάει μέσα.[...] Το καλό είναι ότι έχω την αίσθηση της ισορροπίας, μιας και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν. Ξαφνικά όμως, μεταμορφώνεται σε ένα πύρινο όνειρο ανισορροπίας και πτώσης. Όσο πιο μεγάλη η πειθαρχία τόσο εντονότερη η ροπή στη βία, και με κουράζει να πατάω κάθε τόσο το κουμπί του ελέγχου. Δεν πρέπει να πιστεύω στην πραότητά μου. Κανείς δεν ξέρει τι θυσία είναι για μένα να φαίνομαι ευγενικός και πράος.
Η ζωή μου όμως δεν είναι άλλο από μια ατέλειωτη σειρά καθηκόντων. Είμαι σαν ένας αρχάριος μούτσος. Μόνο όταν παθαίνω ναυτία γλιτώνω από την εκτέλεση των καθηκόντων μου. Η ναυτία αντιστοιχεί σ΄αυτό που ο κόσμος αποκαλεί έρωτα.

[...] Έψαξα να βρω ένα λόγο. Βρήκα τον πιο πιστευτό. Είναι ο έρωτας που γεννήθηκε μέσα μου. Κόντεψα να βάλω τα γέλια. Γιατί είχα θεωρήσει το νόημα της απουσίας του ως κάτι το αυτονόητο. Βρίσκεται στην ελευθερία του να ερωτευόμαστε άνευ ορίων και άνευ όρων. [...]. Αν η ελευθερία δεν είναι η ουσία του έρωτα αλλά ο εχθρός του, τότε έχω πρόσφορο εχθρό και φίλο.

[...] Όχι κύριε Χόντα, δεν έχω ξεχάσει κανένα από τα αγαθά που μου ανήκαν στον άλλον κόσμο. Φοβάμαι όμως πως ποτέ δεν έχω ακούσει το όνομα Κιγιοάκι Ματσουγκάε. Θα μπορούσε κύριε Χόντα, να μην έχει υπάρξει ποτέ αυτός ο άνθρωπος? Φαίνεστε βέβαιος ότι υπήρξε. Δε νομίζετε όμως ότι υπάρχει η πιθανότητα να μην υπήρξε από την αρχή αυτός ο άνθρωπος, πουθενά? Αυτό σκεφτόμουν όσο σας άκουγα.