Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Μια Κυριακή του Ιούλη

Σηκώθηκα με μια εξαιρετική, υπέροχη διάθεση. Τίποτα "συγκλονιστικό" δεν είχε μεσολαβήσει. Ή τουλάχιστον τίποτα που εγώ να κατάλαβα. Έβαλα το αγαπημένο μου "φόρεμα" για τη θάλασσα δώρο της φίλης μου Χρύσας. Ένα υπέροχο ροζ, γκρι, πορτοκαλί ίσως και πρώην μεγάλο μαντήλι και νυν φόρεμα με κρόσια στις άκρες που για κάποιον λόγο που δεν ξέρω με κάνει και αισθάνομαι υπέροχα! Έπιασα τα μαλλιά μου χαλαρά ψηλά γιατί η ζέστη μεγάλη! Έβαλα μια όμορφη ροζ στέκα που μου αρέσει πολύ το χρώμα της και ήταν ένα μπόνους που ταίριαζε με το ροζ του "φορέματος" και κάτι ροζ και γυαλιστερό για να ενυδατώσω τα χείλη μου. Κοίταξα στον καθρέφτη. Υπέροχα!
Πάτησα το play να ακούσω μια μουσική που μου έστειλαν. Ήταν ωραία! Και με την καλή διάθεση άρχισα να στέλνω καλημέρες στους φίλους μου! 
Όλα τα υπέροχα εξαρτώνται από μας. Δεν μας τα φέρνει κανείς. Γιατί κανείς δεν μπορεί. 
Και με αυτήν την σκέψη που ζωγραφίζει ένα μικρό αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη μου πάω να ετοιμάσω τον δεύτερο καφέ της ημέρας...

Έχω μια υπέροχη διάθεση να συμφιλιωθώ με το ωραίο πρόσωπο της ζωής...
Όλα τα υπέροχα εξαρτώνται από μας. Δεν μας τα φέρνει κανείς. Γιατί κανείς δεν μπορεί. Αλλά αν κάποιος θέλει να βοηθήσει στο κουβάλημα, άφησέ τον...