Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Η ανυπέρβλητη γοητεία της σκέψης



"Το μέλλον είναι ο τρόπος με τον οποίο μετατρέπουμε ένα κίνημα, μια αμφιβολία, σε αλήθεια. Αν θέλουμε να γίνουμε κύριοι του μέλλοντός μας, πρέπει να θέσουμε την ερώτηση του σήμερα."
Στις 25 Ιουνίου 1984 πέθανε ο σπουδαίος Μισέλ Φουκώ. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους φιλόσοφους του εικοστού αιώνα, ο στοχαστής που διατάραξε τις λέξεις για να διαταράξει τα πράγματα, όπως είχε σχολιάσει μετά το θάνατο του η Liberation.
Έφερε στο επίκεντρο τα ζητήματα της εξουσίας και της βιοπολιτικής. Ασχολήθηκε με την τρέλα, την κανονικότητα, την σεξουαλικότητα, τις φυλακές, την επιτήρηση, την ομοφυλοφιλία, την τιμωρία. Συνέβαλε στην πολιτικοποίηση όλων αυτών των ζητημάτων και στη διεύρυνση του πεδίου της πολιτικής πάλης.






INTERVIEW Sexualité durant l’Antiquité, question du style, écriture et formation de soi… Fin mai 1984, Michel Foucault donnait sa dernière interview.



The full tv debate by Noam Chomsky and Michel Foucault on the question of Human Nature.

 The whole fascinating debate on philosophy and politics that in 1971 was recorded for Dutch television.





Michel Foucault: L' ordre du discours, College de France, 1970.

"[...] Κάτω από αυτές και ανεξάρτητα από αυτές πρέπει να γίνουν αντιληπτές, ανάμεσα στις ασυνεχείς σειρές που προανέφερα, σχέσεις που δεν είναι της τάξης της διαδοχής (ή του ταυτόχρονου), μέσα σε μία (ή περισσότερες) συνειδήσεις. Πρέπει να γίνει επεξεργασία - έξω από τις φιλοσοφίες του υποκειμένου και του χρόνου - μιας θεωρίας των ασυνεχών συστηματικοποιήσεων. Τελικά, αν είναι αλήθεια πως κάθε μία από αυτές τις ρητορικές και ασυνεχείς σειρές έχει, μέσα σε όρια, την κανονικότητά της, τότε αναμφίβολα είναι αδύνατον να δημιουργηθούν δεσμοί μηχανικής αιτιότητας ή ιδανικής αναγκαιότητας ανάμεσα στα στοιχεία που τη συνιστούν. Πρέπει να γίνει παραδεκτή η τυχαία έκβαση σαν κατηγορία μέσα στην παραγωγή των γεγονότων. [...] σα μια μικρή (και ίσως αποτρόπαιη) μηχανουργία που επιτρέπει την παρέμβαση, στις ρίζες της σκέψης, της τύχης και της υλικότητας. Τριπλός κίνδυνος που ένας ορισμένος τύπος ιστορίας προσπαθεί να αποτρέψει μιλώντας για το συνεχές ξετύλιγμα μιας ιδανικής αναγκαιότητας."