Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Πολλή βροχή, ένα τώρα κι ένα παγωτό

Περπατάω σε μια βροχή που ξεκίνησε ως δειλή ανοιξιάτικη ψιχάλα και εξελίχθηκε σε αποφασιστική νυχτερινή μπόρα. Ίσως και να μη θέλεις να την πεις μπόρα, αλλά είναι δυνατή και το νερό πολύ. Τρώω ένα παγωτό και αναλογίζομαι την παράξενη εικόνα του εαυτού μου. Κάτω από τη βροχή με ένα παγωτό. Φυσικά και περιμένω το λεωφορείο που θα με πάει σπίτι, έτσι για να υπάρχει και μία δόση λογικής στην εικόνα. Σκέφτομαι πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτήν τη στιγμή. Ούτε οι στιγμές που πέρασαν, ούτε οι στιγμές που θα έρθουν, ούτε οι στιγμές που δεν θα έρθουν. Ένα ατέλειωτο στιγμιαίο "εδώ και τώρα", που συμβαίνει, υπάρχει και περιλαμβάνει μόνο αυτό που τώρα συμβαίνει. Ακόμη και αν αυτό το "τώρα" είναι δυσεπίλυτο και εναντιώνεται στην εννοιολόγησή του. Αυτά που περίμενα και δεν ήρθαν είναι τελικά όμοια με αυτά που περιμένω και μπορεί να έρθουν μπορεί και όχι. Κι αυτά που ήρθαν και πέρασαν δεν ξέρω τι άφησαν σε αυτό το τώρα. 
Δεν περιμένω τίποτα. Είμαι κάτω από τη βροχή και τρώω ένα παγωτό. Όλα τα άλλα δεν υπάρχουν.