Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Υπάρχει πάντα ένας τρόπος να τελειώσεις με ότι δεν σου αξίζει

Ακούω τις τελευταίες μέρες την ατέλειωτη “ονοματολογία” για τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων. Τα ακούω ως πρώτη είδηση, δεύτερη είδηση ακολουθούν ατέλειωτες φλυαρίες, κουτσομπολιά, φήμες από διαδρόμους, σχολιασμός τύπου life style. Και ξανά πάλι τα “ονόματα”, τα “λαμπερά ονόματα”, τα “βαριά ονόματα”, τα “ηχηρά ονόματα” και πάει λέγοντας. Και με τον τρόπο αυτόν λέγεται από τα ΜΜΕ στην ελληνική κοινωνία, ότι αυτές, οι από διαδρόμους σερνάμενες φήμες ερμηνευόμενες επιφανειακά και  ακουμπισμένες σε μια αισθητική κλειδαρότρυπας, είναι ο δημόσιος πολιτικός διάλογος κι έτσι γίνεται. Αυτό λοιπόν δεν είναι δημόσιος διάλογος και ο δημόσιος διάλογος οπωσδήποτε δεν γίνεται έτσι. Γιατί όμως τα ΜΜΕ επιμένουν σε αυτόν τον “πολιτικό διάλογο”, σε αυτήν την πρόχειρη  και κακοφτιαγμένη κατασκευή?

Ίδια πρόσωπα που αλλάζουν πολιτικούς χώρους καθώς δεν μπορούν να αλλάξουν όνομα, ένα χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό χωρίς την ελάχιστη ευπρέπεια που θα κέρδιζε με μία προσωπική αποχώρηση από την πολιτική σκηνή, η επανάκαμψη των παλιών ιδεών και πρακτικών με νέα ονομασία – κόμμα, δυστοκίες, ευφάνταστες συνθέσεις και φυσικά κάποιες εξαιρέσεις, που πόσο να λάμψουν και αυτές. Οι δημοσκόποι έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά, αλλά οι δημοσκοπήσεις λατρεύονται. Οι πολίτες αυτής της χώρας συζητούν συνεχώς, αλλά οι συζητήσεις τους δεν μεταφερονται με κανέναν τρόπο στα  πάνελ των δημοσιογράφων, λες και η απόσταση  που τους χωρίζει είναι τεράστια. Η λέξη “λαϊκισμός” φαίνεται να υπέκυψε μοιραία στην αρνητική της νοηματοδοσία, αλλά ούτε και με τη λέξη “λαϊκός” γίνεται συζήτηση πια. Και καθώς μιλάμε για κάποια και για άλλα όχι φανερώνουμε ταυτόχρονα και τις σιωπηρές παραδοχές μια ολόκληρης κοινωνίας ? 

Αν υπάρχει σήμερα ένας δημόσιος διάλογος να γίνει σχετικά με τις ευρωεκλογές και σε αυτόν τα ΜΜΕ παίζουν κεντρικό ρόλο, αυτός ελάχιστη σχέση έχει με τα ονόματα ή τις εσωκομματικές τους θέσεις. Ο δημόσιος διάλογος (πρέπει να) αφορά τι φέρουν αυτά τα “ονόματα”, πιο είναι το προσωπικό κεφάλαιο γνώσεων, ιδεών και αξιών που έρχονται να καταθέσουν στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή και τι αυτό σημαίνει για το σήμερα και το αύριο. Τι αυτό σημαίνει στην Ευρώπη, αλλά και τι σημαίνει στην Ελλάδα. Τι σημαίνει για την ελληνική κοινωνία και τι σημαίνει για τα κόμματά της. Που τοποθετούν οι επιλογές αυτές τα κόμματα. Πόσο ριζοσπαστικοποιούνται ή πόσο συντηρητικοποιούνται. Πόσο Αριστερά, πόσο Δεξιά, πόσο Κέντρο. Πως εκφράζονται αυτοί οι χώροι μέσα από τις επιλογές των κομμάτων σε σχέση με τους υποψηφίους τους. 

Δεν έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, δεν έχουμε και τα ΜΜΕ που μας αξίζουν, δεν έχουμε και τον δημόσιο διάλογο που μας αξίζει. Αλλά υπάρχει πάντα ένας χρόνος και ένας τρόπος στη ζωή να τελειώσεις με ότι δε σου αξίζει. Και δεν είναι πάντα οδυνηρό, ή τουλάχιστον όσο φανταζόμαστε. Φτάνει μόνο να πιστέψεις ότι αυτό δεν σου αξίζει. Όλα τα άλλα είναι σχεδόν εύκολα.