Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Καλημέρα

Εδώ και καιρό θέλω να γράψω. Κάτι πολιτικό. Το γυρίζω μέσα στο μυαλό μου εδώ και μέρες. Σήμερα λέω, τώρα λέω, αύριο λέω. Το λέω και στους φίλους μου. Αλλά δε γράφω.

Σηκώθηκα το πρωί και είπα, σήμερα είναι η μέρα.
Αλλά σήμερα η μέρα είναι φωτεινή, λαμπερή και μοιάζει ανοιξιάτικη παρά το κρύο.
Και μου ήρθε μια υπέροχη διάθεση, μετά από πολύ καιρό.

Έψαξα τις θαλασσιές χάντρες. Ήθελα να ακούσω κάτι χαρούμενο και να δω αυτό το ασπρόμαυρο αριστοκρατικό προφίλ στην οθόνη του υπολογιστή μου.

Κι αποφάσισα να βάλω κάτι πολύχρωμο, ανοιξιάτικο και να βγω για να ξεκινήσει και αυτή η μέρα με τις δουλειές της που θα τελειώσει κάπου αργά το βράδυ.
Θα βγω με τις πολύχρωμες χάντρες μου, με τα κόκκινα, τα πράσινα, τα μπλε μου τα βραχιόλια.
Ελπίζοντας να φέρουν "χαμό και ταραχή".  Ελπίζοντας να "κλάψουν καρδιές".
Η πολιτική μπορεί να περιμένει όταν η ζωή βιάζεται.

Καλημέρα!