Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

"Ονειρευτές της μέρας"

Κι επιτέλους το "σωτήριο έτος" 2013 φτάνει στο τέλος του. Δεν υπήρξε "σωτήριο", αλλά κάποιοι έτσι το ονειρεύτηκαν στους ήσυχους ύπνους της νύχτας. Εμείς οι υπόλοιποι, που τα όνειρά μας επιζητούν μανιασμένα μια θέση στη μέρα, ξέραμε από την αρχή ότι δε θα είναι έτσι. Αλλά εμείς, οι "ονειρευτές της μέρας", είπαμε να μην το βάλουμε κάτω. Αν και μπορούσαμε? Επειδή δεν μπορούσαμε? Δεν ξέρω.

Βλέπω τα άρθρα, τα κείμενα και τις αναρτήσεις μου αυτήν τη χρονιά. Ξέρω ότι μπορώ εύκολα να είμαι "δημοσιογραφικά ορθή" και πολυδιαβασμένη με μια ανασκόπηση της χρονιάς "με μια άλλη ματιά." Αλλά υπάρχει κάτι στην "ορθότητα" που με απωθεί, ή στις χειρότερες περιπτώσεις απειλεί να με εξοντώσει και πρέπει να κάνω κάτι για αυτό. Υπάρχει μια "ορθότητα" που δικαιολογεί τα πάντα. Υπάρχει μια "ορθότητα" που δικαιολογεί και αυτό που ζούμε. Υπάρχει πάντα μια αδυσώπητη, ανελέητη, εξουσιαστική "ορθότητα" που ορμάει καταπάνω σου με μοναδικό σκοπό να σου κατασπαράξει το μυαλό. Πίνω μια γουλιά καφέ και σκέφτομαι ότι ναι, υπάρχει πάντα μια "ορθότητα" που στέλνουν καταπάνω σου με σκοπό να σου κατασπαράξει το μυαλό.

Βλέπω τα κείμενα μου. Κάποια θυμωμένα, κάποια απελπισμένα, κάποια ανυπόταχτα, κάποια αισιόδοξα. 'Έχουν μια σκληρότητα, μου λέει ο φίλος μου Χρήστος Κ. και πρόκειται μάλλον για έμφυτη, καθώς δεν την επιδιώκω. Δεν επιδιώκω τίποτα γράφοντας, σκέφτομαι και αμέσως γελάω για τα μικρομέγαλα ψέματα που λέω ώρες ώρες στον εαυτό μου. Αν ήταν έτσι δε θα έγραφες, μου απαντώ. 
("Ο Λόγος που ενεργεί κατά την επικοινωνιακή δράση δεν υπόκειται όμως απλώς σε λόγω τινά εξωτερικούς, καταστασιακούς περιορισμούς. Οι ίδιοι οι όροι που τον καθιστούν δυνατό, τον υποχρεώνουν να διακλαδωθεί στις διαστάσεις του ιστορικού χρόνου, του κοινωνικού χώρου και των σωματοκεντρικών εμπειριών.") 

Επιτέλους το "σωτήριο έτος" 2013 φτάνει στο τέλος του. Μετράω έναν μεγάλο έρωτα, άκρως μυθιστορηματικό, κινηματογραφικό ή λογοτεχνικό δεν ξέρω, και με μία αναπόδραστη κατάληξη αποτυχημένου, χωρίς "happy end", όπως όλοι οι "μεγάλοι έρωτες". Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν "μεγάλοι έρωτες" που μακροημερεύουν, μάλλον θα υπάρχουν, λέω ότι ο δικός μου δεν ήταν έτσι. Ποιος ξέρει...
("Η έξαψη της Έμμα που περιφρονούσε τον αστικό της καθωσπρεπισμό, του φαινόταν κατά βάθος χαριτωμένη γιατί στρεφόταν προς αυτόν. Σίγουρος ότι αγαπιέται δεν ανησυχούσε πια για τους τρόπους που άλλαξαν οριστικά.")

Μετράω και δημοσιεύσεις σε μεγάλα περιοδικά κ εφημερίδες του εξωτερικού και αναδημοσιεύσεις σε όλον τον κόσμο. "Κάνεις διεθνή καριέρα?" με ρώτησε ο Νίκος. Τον κοίταξα παραξενεμένη. Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Δεν το επιδίωξα. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα να μπορούσα να μην έκανα καμία δουλειά. Να ζούσα σε ένα τροπικό νησί. Σκέφτομαι αυτόν τον "κοινότυπο εναλλακτικό αναχωρητισμό", τις φαντασιακές κοινότητες, τις αναχωρητικές ουτοπίες. Δεν είναι κακές, σκέφτομαι για άλλη μια φορά και αναρωτιέμαι τι πρέπει να απαντήσω στον Νίκο. Τελικά επιζώ της συντριβής που διαφαίνεται ανάμεσα στην πιεστική ανάγκη να διατηρήσω τον προσωπικό μου μύθο και να απαντήσω κάτι με νόημα. "Κάνω μια δουλειά για να ζω", λέω μόνο, τελικά. 
("Ως εάν οι λέξεις να έχουν διαφυλάξει ακέραιο το νόημά τους, οι επιθυμίες τη φορά τους, οι ιδέες τη λογική τους. Λες κι αυτός ο κόσμος των ηθελημένων και ειπωμένων πραγμάτων δεν έχει γνωρίσει εισβολές, αγώνες, υφαρπαγές, μεταμφιέσεις, δόλους".)

Το "πολιτικό" παραμένει κενό και μετέωρο. Αν πρέπει τα μέλη μιας "κεντροαριστερής κυβέρνησης" που θα προκύψει να μοιραστούν τους ρόλους της τελευταίας πράξης του δράματος σε αυτή τη χώρα και όχι ένα νέο έργο, ας γίνει κι έτσι. Μια παράταση μέχρι την "επόμενη μέρα" που η Αριστερά δεν ξέρει πως να την ορίσει και η Δεξιά μοιάζει να επιθυμεί κάποιο χρόνο για να ανασυγκροτηθεί. Δοκίμασα να γεμίσω αυτό "το κενό και μετέωρο" με πολλούς τρόπους μέσα σε αυτή τη χρονιά. Με οργή, με θυμό, στην αρχή. Είπα "θυμώνω άρα υπάρχω". Με λόγια γραμμένα, με φωνές, με αργά, σερνάμενα βήματα στις πορείες, στη συνέχεια. Κι ύστερα, το "πέρα από αυτό". Με στοιχειώδεις ερωτήσεις χωρίς απάντηση, ζητιανεύοντας χωρίς ντροπή ελπίδες σε αδιάντροπους πολιτικούς λόγους, μέχρι που αυτή η έλλειψη ντροπής μας ένωσε στην αναζήτηση ενός άλλου Μεσσία με γοητευτικό χαμόγελο, για να εκπληρώσει κι εκείνος το διαχρονικό συστημικό, στερούμενου κάθε φαντασίας, σχήμα "γολγοθάς - σταύρωση - ανάσταση".
("Μια υπόσχεση προς έναν τρίτο, με την οποία κάποιος δεσμεύεται μόνο προφορικώς να κάνει αυτό ή εκείνο το πράγμα, το οποίο δικαιούται και να παραλείψει ή αντιστρόφως, παραμένει ισχυρή για όσο διάστημα δεν αλλάζει η θέληση του υποσχόμενου. Γιατί όποιος έχει την εξουσία να παραβεί την υπόσχεσή του, στην πραγματικότητα, δεν χάνει το δίκιο του: αυτό που δίνει είναι μόνο λόγια".)

Κι επιτέλους το "σωτήριο έτος" 2013 φτάνει στο τέλος του. 
Βλέπω το κείμενο μου γεμάτο εισαγωγικά γύρω από λέξεις της καθημερινότητας. Λέξεις που δεν διακρίνω πια το νόημά τους με καθαρότητα. Δε ξέρω καν αν θέλω να ξαναγυρίσουν στην προηγούμενη καθαρότητά τους, ή να ενδυθούν μια καινούρια, άσπιλη νοηματοδοσία. Μια λυτρωτική ανασφάλεια σε καταλαμβάνει όταν θολώνουν οι λέξεις. Επιτέλους, περπατάς κι εσύ πάνω στο νερό! Επιτέλους, το στέρεο έδαφος των λέξεων  δεν υπάρχει πια!  Ίσως τώρα κάτι να γίνει και να αρχίσουν όλοι να φωνάζουν "θαύμα, θαύμα!".

Ονειρευτές της μέρας, δεν έχω καμία απάντηση να σας δώσω. Και τις ερωτήσεις που νόμιζα δύσκολες τις έκανα, αλλά δεν οδήγησαν (ακόμη) πουθενά. 

"Τελικά όλα θα είναι όπως ήσαν πάντοτε. Τα μεγάλα πράγματα είναι για τα μεγάλα πνεύματα, οι άβυσσοι για τα βαθιά πνεύματα, οι λεπτότητες κι οι ανατριχίλες για τους λεπτεπίλεπτους και για να συντομεύσω, τα σπάνια πράγματα για τους σπάνιους."