Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

"Είμαστε σε διαπραγμάτευση"

Και είπε ο Πρωθυπουργός στη συνέντευξή του “δεν είμαστε σε πόλεμο, είμαστε σε διαπραγμάτευση”. Και με αυτή τη φράση (ξανα) ξεπήδησε μπροστά μου η θλιβερή εικόνα ενός Πρωθυπουργού που δεν έχει καμία αντίληψη ποια χώρα είναι η χώρα του, καμία σύνδεση με το λαό του. Θλιβερή εικόνα, αλλά πόσο πιο θλιβερή διαπίστωση...

Όταν γράφω τα άρθρα μου στο ξένο Τύπο, το πιο βαρετό κομάτι είναι για μένα η αναζήτηση και μελέτη όλων εκείνων των δεικτών που μπορούν να κάνουν τον κόσμο των άλλων χωρών να καταλάβει καλύτερα τι συμβαίνει εδώ, δίνοντας τις εικόνες με αριθμούς. Καμιά φορά είναι και ανακουφιστικό, γιατί με τους αριθμούς δεν επωμίζεσαι εκείνη τη θλίψη που η αφήγηση των προσωπικών ιστοριών συντριβής σου προσθέτει όταν τις ακούς και τις καταγράφεις. Και είναι προτιμότερο φυσικά για μένα να γράφω χωρίς να χρειάζεται να επικαλεστώ αριθμούς, γιατί στην Ελλάδα όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει. Μόνο ο Πρωθυπουργός ΑΥΤΗΣ της χώρας δεν γνωρίζει. Οι Πρωθυπουργοί των άλλων χωρών επίσης γνωρίζουν.

Είμαστε λοιπόν σε “διαπραγμάτευση”, που λέει και ο Πρωθυπουργός και αυτό μάλλον σημαίνει για μια χώρα - κατά τον Πρωθυπουργό - εκείνη την κατάσταση όπου η φτωχοποίηση χτυπάει από παντού και  έχει γονατίσει τη χώρα. Είμαστε στα συσσίτια στους δήμους και τις εκκλησίες, στα γεύματα στα σχολεία, στα κοινωνικά παντοπωλεία, όπου για ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό συνανθρώπων μας αποτελούν τη μοναδική λύση  σίτισης και επιβίωσης. Και η ανάγκη για αυτά συνεχίζει να μεγαλώνει αδιάκοπα και ανεξέλεγκτα και τα “έκτακτα” αυτά μέτρα έγιναν μόνιμη κατάσταση, μετά από τρία χρόνια εφαρμογής τους, τόσο που κανένα Μέσο δεν ασχολείται πια με αυτά. Είμαστε στο ένα κουτί γάλα κι ένα πακέτο μακαρόνια σε ένα καλάθι στο σούπερ μάρκετ που περιμένει στην έξοδο για να γεμίσει, μήπως και ανακουφίσει έστω και προσωρινά κάποιους. Είμαστε στις έκτακτες εκκλήσεις για τρόφιμα ενόψη Χριστουγέννων. Είμαστε σε χιλιάδες άστεγους ανθρώπους που  κοιμούνται πια στις εισόδους των πολυκατοικιών του κέντρου της πόλης και στα πεζοδρόμια. Είμαστε στις βουτιές των ανθρώπων στους κάδους των σκουπιδιών και στα απομεινάρια των λαϊκών αγορών, ως  την πιο συχνή εικόνα της καθημερινότητάς μας. Είμαστε χωρίς θέρμανση μέσα στο χειμώνα. Είμαστε σε μια ανεργία που έχει σκοτώσει τον μισό σχεδόν πληθυσμό και δεν αφήνει τον υπόλοιπο να ζήσει. Είμαστε χωρίς εργασία, ασφάλιση, γιατρό, φάρμακα. Είμαστε χωρίς παιδεία, χωρίς όνειρα, χωρίς μέλλον. Είμαστε σε κατασχέσεις σπιτιών, μισθών και χρεοκοπία επιχειρήσεων. Είμαστε σε αυτοκτονίες. Είμαστε σε μετανάστευση. Είμαστε σε χρεοκοπία, είμαστε σε εκρήξεις βίας,  είμαστε σε ανεξέλεγκτη  κοινωνική κατάρρευση.

Και για να σας το πω με δύο λόγια, όπως το λέει και ο Πρωθυπουργός που γνωρίζει  τη χώρα , ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ!  Κι όπως επαναλαμβάνουν με υπερηφάνεια οι υπουργοί της κυβέρνησης "είναι μία σκληρή διαπραγμάτευση"!

Εντάξει,  αλλά τι πρέπει τελικά να συμβεί, για να καταλάβετε ότι κάθε διαπραγμάτευση έχει και τέλος?