Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Δε θέλω να παραμερίσουμε τις διαφορές μας. Δε θέλω να τα βρούμε

Και φτάσαμε λοιπόν εδώ. Ένας νέος άνθρωπος δολοφονημένος από έναν φασίστα της Χρυσής Αυγής. Ήταν αντιφασίστας. 

Και φτάσαμε λοιπόν εδώ. 
Και τώρα το μιντιακό main stream είναι ελαφρώς έκπληκτο και βαρέως αγανακτισμένο. Αυτό το ίδιο, που τρία χρόνια τώρα δεν αναγνωρίζει ως είδηση τους ξυλοδαρμούς, τα μαχαιρώματα και κάθε είδους βιαιοπραγία απέναντι σε μετανάστες από τη Χρυσή Αυγή και δεν το μετέδιδε απαραίτητα. Μα μετά τον μετανάστη θα έρθει η δική σου σειρά, τους λέγαμε. Ψυχραιμία έλεγαν και τότε και τώρα. Σωστά, σωστά! 

Και φτάσαμε λοιπόν εδώ. 
Και τώρα η πολιτική ηγεσία ψελλίζει παραληρηματικές ασυναρτησίες. Αυτή η ίδια πολιτική ηγεσία που με στόμφο και βεβαιότητα υπέγραφε το ένα μνημόνιο μετά το άλλο βυθίζοντας έναν λαό στην εξαθλίωση και την απόγνωση. Αυτή η ίδια πολιτική ηγεσία που χρησιμοποιεί τη Χρυσή Αυγή, τα Μνημόνια, την πιθανότητα εμφυλίου για να κρατάει το λαό της φοβισμένο και χειραγωγούμενο και τρέχει στο Βερολίνο να της πει τι να κάνει. Δε θέλει άλλο μνημόνιο ο Σαμαράς λένε κύκλοι στο Μαξίμου, αλλά οι Γερμανοί και ο Στουρνάρας θέλουν. Τι μου λες!

Και φτάσαμε λοιπόν εδώ. 
Και τώρα κάθε τριτοκλασάτο στέλεχος κόμματος βγαίνει και μιλάει για συμφωνία των κομμάτων απέναντι στη Χρυσή Αυγή, δείχνοντας την πιο ντροπιαστική ένδεια που υπάρχει, την πολιτική. Σε μια εποχή που ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι υπουργός και ο πρώην υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος δηλώνει ότι και ο δολοφόνος φασίστας είναι κι αυτός παιδί της εξαθλίωσης, γιατί όχι και εγώ υπουργός αύριο σκέφτεται ο κάθε κυβερνητικός βουλευτής. Γιατί όχι αλήθεια?

Μου λένε να μη θυμώνω. Τρία χρόνια τώρα. Μας έσυραν στα συσσίτια, στην ανεργία, στην εξαθλίωση, στην αυτοκτονία. Μας έκαναν επαίτες, μας πέταξαν άρρωστους και ανέστιους στους δρόμους. Μας στέρησαν με την πιο σκληρή βιαιότητα, τη φτώχεια, το παρόν και το μέλλον. Τη Δημοκρατία, τη σκέψη, την κρίση, τη φωνή, τη διαμαρτυρία. Γέμισαν φόρους το σπίτι μας που το χαρίζουν τελικά στις τράπεζες, τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας πρέπει να την αγοράζουμε πλέον με τη φορολογική μας δήλωση, αν θέλουμε να έχουμε αξιοπρέπεια, παιδεία, περίθαλψη. Αλλά η φορολογική μας δήλωση δεν το επιτρέπει κι έτσι δεν έχουμε. Μου λένε να μη θυμώνω, επειδή δεν είμαι εγώ σε αυτή τη δεινή θέση.

Και τα κατάφεραν. Τρία χρόνια μετά. Μας έμαθαν να μη θυμώνουμε. Μας έμαθαν να μην αντιδρούμε με το ποσοστό της Χρυσής Αυγής. Μας έμαθαν να τους ακούμε να μιλάνε για το φασισμό ως ένα μακρινό ιστορικό φαινόμενο. Να μη διαμαρτυρόμαστε στους δρόμους για τις βιαιοπραγίες και τους θανάτους των μεταναστών. Μας έμαθαν να μην αντιδρούμε. Να μη φαινόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες. Να δεχόμαστε, να συνηθίζουμε. Μας έδωσαν άλλοθι κι εμείς τα χρησιμοποιήσαμε. Μας έδωσαν φόβο κι εμείς τον φάγαμε. Μας έδωσαν ψίχουλα και φιλικά χτυπήματα συμπάθειας εταίρων στην πλάτη κι εμείς δεχτήκαμε να κοιμόμαστε νηστικοί.

Μου λένε να παραμερίσουμε τις διαφορές μας και να τα βρούμε. 
Δε θέλω να παραμερίσουμε τις διαφορές μας. Δε θέλω να τα βρούμε. 
Δεν είμαστε το ίδιο. 

Αλήθεια, τα κατάφεραν?