Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

Οι μακάριες εποχές

Το καλοκαίρι τελειώνει. Ίσως και να έχει ήδη τελειώσει. Θα έχει ακόμα μέρες με ζέστη αλλά το καλοκαίρι τέλειωσε. Οι μακάριες εποχές δεν ήρθαν. Είδαν τον θάνατο, τη φτώχεια, τη  βία και τους κώλους που με δηλώσεις και διευκρινήσεις επί των δηλώσεων ψάχνουν καρέκλες και μας περιφρόνησαν.

Οι  “απλοί ανέμελοι άνθρωποι” ευτυχώς δεν είναι πια η περιούσια ομάδα. Ποιος νοιάζεται για αυτούς? Τι έχουν να πουν, τι  έχουν να προσφέρουν? Ποιος θέλει να είναι “απλός και ανέμελος” τις εποχές αυτές? Οι “μακάριοι στο πνεύμα”, αυτή η ανόητη αλλά τόσο υπολογιστική και ένοχη ευαγγελική ρήση που καθήλωσε γενιές ολόκληρες σε μια αισχρή αθωότητα αδυναμίας, επιτέλους εξοβελίζονται ελπίζω στο πυρ το εξώτερο ενός εξίσου αθώου κολαστηρίου. Και η χαρά, όπως πάντα ακριβή και σαδιστική, πέρασε σε δεύτερη μοίρα καθώς σε εποχές σαν αυτή δεν της αξίζει να είναι στην πρώτη. Ναι, οι μακάριες εποχές αναμφίβολα δεν ήρθαν.

Όπως κάθε γνήσιος εκφραστής του είδους μου στρέφομαι σε αυτό που μου έχουν μάθει και αναζητώ τον επόμενο Μεσσία μαζί με το φθινόπωρο που έρχεται. Τον θέλω απόλυτα υλικό και ανθρώπινο. Αμαρτωλό χωρίς να ανοίγει με έκπληξη τα μάτια στις κάθε είδους λαμογιές. Δε με νοιάζει αν γνωρίζει Μαρξ μέσες άκρες ή αν κατανοεί τον Χάμπερμας, αλλά του δηλώνω ευθαρσώς πως αν δεν κάνει τα σωστά θαύματα στο σωστό χρόνο θα τον σταυρώσω με συνοπτικές διαδικασίες στο πιο κοντινό ισιάδι αν ο Γολγοθάς είναι μακριά και χωρίς τις αναγκαίες τύψεις και την απαιτούμενη μεταμέλεια που θα με έκαναν μία ακόμη τέλεια Μαρία Μαγδαληνή, θα βγω προς αναζήτηση του επόμενου Μεσσία. Μου λένε θα έρθει, θα είναι πολιτικός, αυτός θα τα κάνει αλλιώς, θα τα κάνει σωστά. Ας έρθει, τους λέω.

Το καλοκαίρι τελείωσε. Οι μακάριες εποχές δεν ήρθαν. Κράτησε πολύ. Κράτησε λίγο. Ένας μαύρος Αύγουστος. Ήταν βαρύς. Αλλά ήταν αληθινός όπως και όλα όσα συνέβησαν. Η Αμυγδαλέζα θα είναι ακόμα εκεί τον Σεπτέμβριο, τα ποσοστά της φτώχειας και της ανεργίας θα ανεβαίνουν δραματικά μέσα στο χειμώνα, οι άνθρωποι χωρίς μόνιμη διεύθυνση κατοικίας ή δυνατότητα σίτισης και θέρμανσης θα αυξάνονται, οι αυτοκτονίες θα πληθαίνουν, τα “ατυχήματα” στο μετρό επίσης και ο εκφασισμός της ζωής μας θα τρέχει ιλιγγιωδώς όχι μόνο υπόγεια αλλά και υπέργεια πια. Η δυστυχία είναι εδώ και μας κοιτάζει και δεν έχω τίποτα να πω κι ούτε ένα βλέμμα να ανταλλάξω με αυτούς που ακόμα ρωτάνε “τι θα γίνει”.

Περιμένω τον επόμενο Μεσσία με λυσσαλέο θυμό. Πείτε του να προσέχει. Οι μακάριες εποχές δεν ήρθαν.